น้ำตาแห่งความอาวรณ์

"คุณกำลังบอกว่า... การจากไปของผม คือทางออกเดียวที่จะรักษาชีวิตของคุณไว้ได้งั้นหรือคะ รินลดา" น้ำเสียงของคีรินเรียบเฉย ทว่าหากสังเกตให้ดี ปลายนิ้วที่เขากำลังกุมแก้วไวน์บนโต๊ะไม้โอ๊คตัวหนานั้นสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที รินลดายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเขา แผ่นหลังของเธอเหยียดตรงราวกับทหารที่กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขามที่สุดในชีวิต ภายในห้องทำงานที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับดวงตาคมกริบคู่นั้น "มันไม่ใช่แค่เรื่องชีวิตของฉัน คีริน" รินลดาเค้นเสียงตอบ ลมหายใจของเธอติดขัดเหมือนมีก้อนสะอื้นอุดแน่นอยู่ในลำคอ "แต่มันเป็นเรื่องของความจริงที่ครอบครัวของคุณพยายามฝังกลบมาตลอดหลายทศวรรษ ถ้าคุณยังอยู่ใกล้ฉัน... แรงกดดันจากพวกเขาก็จะไม่มีวันสิ้นสุด" คีรินวางแก้วลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่เชื่องช้า เสียงกระทบกันของแก้วคริสตัลดังกังวานบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาหาเธอเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความเย็นเยียบที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้รินลดาต้องเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว "คุณกลัวหรือรินลดา?" เขาถาม เสียงนั้นต่ำพร่า "กลัวว่าถ้าผมไม่อยู่ คุณจะไม่มีเกราะคุ้มกัน... หรือกลัวว่าถ้าเรายังอยู่ด้วยกัน คุณจะยอมรับความจริงที่ว่า คุณไม่สามารถตัดใจจากผมได้อีกต่อไป" คำถามนั้นราวกับมีดคมที่กรีดลงบนแผลสด รินลดาเงยหน้าขึ้น สบตากับชายหนุ่มตรงหน้าโดยไม่ยอมหลบเลี่ยง ในดวงตาของเธอมีน้ำตาเอ่อคลออยู่เพียงจางๆ แต่ประกายความเด็ดเดี่ยวยังคงฉายชัด เธอไม่ใช่เด็กสาวที่ร้องไห้ฟูมฟายเพื่อรั้งใครไว้ แต่เธอคือหญิงสาวที่พร้อมจะแตกสลายเพื่อปกป้องคนที่เธอรัก "ฉันกลัวว่าตัวเองจะทำให้คุณต้องสูญเสียทุกอย่างเพียงเพราะความเห็นแก่ตัวของฉัน" รินลดาเอ่ยเสียงสั่น "คีริน... พ่อแม่ของฉันหายไปในความมืดมิดนั้น แต่ฉันไม่อยากให้คุณต้องหายไปเหมือนกับพวกเขาเพียงเพราะยืนอยู่ข้างฉัน" คีรินเอื้อมมือขึ้นมา หมายจะแตะที่ใบหน้าของเธอ แต่เขากลับชะงักค้างไว้กลางอากาศ ความเงียบงันในห้องบีบคั้นจนแทบขาดใจ นี่ไม่ใช่แค่การบอกลา แต่มันคือการยอมจำนนต่อโชคชะตาที่พวกเขาไม่ได้เป็นคนเลือก "คุณเชื่อไหมรินลดา..." คีรินเปรยขึ้น สายตาของเขาหลุบต่ำมองลงมาที่พื้น "ในตอนที่ผมคิดว่าผมจะควบคุมทุกอย่างได้ ผมกลับกลายเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดเมื่อเห็นน้ำตาของคุณ การจากลาชั่วคราวครั้งนี้... มันอาจจะเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันได้ว่า สิ่งที่เรามีให้กันนั้นมันคือของจริง หรือเป็นเพียงแค่เงาจันทร์ที่หลอกตาเรามาตลอด" "ถ้าหากว่าเมื่อถึงเวลา... เรายังคงรู้สึกแบบเดิม" รินลดาพูดทิ้งท้าย เสียงของเธอแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม "ในวันที่ความจริงทั้งหมดเปิดเผย ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ฉันจะยังรอคุณอยู่ที่เดิม" คีรินไม่ได้ตอบอะไร เขาสอดมือเข้าไปในเสื้อสูท หยิบสร้อยคอรูปพระจันทร์เสี้ยวที่ซ่อนอยู่ข้างในออกมา แล้วบรรจงวางมันลงบนมือของหญิงสาว ปลายนิ้วของเขาแตะผ่านผิวหนังของเธอ แผ่ซ่านความอบอุ่นที่ชวนให้โหยหาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินไปที่ประตูห้องทำงาน ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ หายลับไปกับเงามืดทอดยาวที่ทอดผ่านโถงทางเดิน รินลดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ที่คีรินเคยนั่ง เธอโอบกอดความเย็นเยียบของห้องนี้ไว้ราวกับนั่นคือสิ่งเดียวที่ยังคงยึดเหนี่ยวตัวเขาไว้กับเธอ น้ำตาแห่งความอาวรณ์เริ่มไหลรินลงอาบแก้ม เธอตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า ระยะห่างที่เธอกำลังสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องเขานั้น กำลังกัดกินหัวใจของเธอจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความเศร้าโศก เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นเป็นจังหวะเนิบนาบ... ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก ประตูปรากฏรอยแยกออกเบาๆ ร่างของชายวัยกลางคนที่เธอคุ้นตาเป็นอย่างดี... พ่อบ้านผู้กุมความลับของตระกูลคีริน เดินเข้ามาพร้อมกับซองจดหมายสีขาวนวลที่ประทับตราครั่งสีแดงสด "คุณรินลดาครับ..." ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณคีรินฝากผมมาบอกว่า ก่อนที่คุณจะก้าวออกจากบ้านหลังนี้ไป... สิ่งที่คุณต้องอ่านไม่ใช่บันทึกของตระกูล แต่มันคือความจริงที่พ่อแม่ของคุณทิ้งไว้ให้ก่อนจะสิ้นลมในคืนคริสต์มาสเมื่อยี่สิบปีก่อน" เขาเลื่อนซองจดหมายวางตรงหน้าเธอ ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบข้างหูจนรินลดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "และสิ่งที่อยู่ในซองนี้... จะพิสูจน์ว่าคนที่บงการอุบัติเหตุในคืนนั้น ไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน... แต่เป็นคนในตระกูลของคุณเอง" ดาวตกคืนคริสต์มาสขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในค่ำคืนนี้ไปพร้อมกับตัวละครของฉันนะคะ