ร่องรอยของการทรยศ

"ทำไมถึงทำแบบนี้คะ... 'ป้าอิ่ม'?" เสียงของรินลดาสั่นพร่า ทว่าแววตาของเธอกลับนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในคืนที่ไร้ลม หญิงสาววางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้สักตัวเก่า กลิ่นอายความอุ่นของน้ำชาที่เพิ่งชงเสร็จยังคงกรุ่นอยู่ในอากาศ ทว่าความอบอุ่นนั้นกลับไม่อาจละลายความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วขั้วหัวใจของเธอได้เลย หญิงสูงวัยผู้รับใช้เก่าแก่ที่เปรียบเสมือนแม่คนที่สองชะงักมือที่กำลังจัดแจกันดอกไม้ นิ้วเหี่ยวย่นสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองรินลดา ดวงตาที่เคยอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความเอ็นดูในยามปกติ บัดนี้กลับฉายแววไหวระริกด้วยความตระหนกที่ปิดไม่มิด "คุณริน... คุณกำลังพูดเรื่องอะไรคะ ป้าไม่เข้าใจ..." น้ำเสียงของป้าอิ่มแหบพร่า พยายามจะรักษาท่าทีให้เป็นปกติ แต่ร่องรอยของการหลบสายตาทำให้รินลดาเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าการถูกมีดกรีด "หลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีลับในต่างประเทศ และข้อความที่ส่งไปยังที่อยู่ของคนตระกูลศิริโชติ... ป้าคิดว่ารินโง่ถึงขนาดดูไม่ออกเลยหรือคะว่าใครเป็นคนส่งข้อมูลแผนการย้ายฐานข้อมูลของคีรินให้พวกมัน?" รินลดาเอ่ยช้าๆ แต่ละคำหนักแน่นราวกับค้อนที่ตอกลงบนเนื้อไม้ ป้าอิ่มทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ มือที่เคยแข็งแรงบีบเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเงียบงันในห้องทำงานของคฤหาสน์หลังนี้ดูจะกดทับทั้งคู่จนหายใจไม่ออก รินลดาเดินเข้าไปใกล้หญิงสูงวัย คุกเข่าลงต่อหน้าผู้มีพระคุณที่เธอกำลังจะสูญเสียความเชื่อมั่นไปตลอดกาล "รินโตมากับป้านะคะ... ทำไมคะ? ป้าต้องการเงินขนาดนั้นเลยเหรอ หรือว่าพวกเขาขู่จะทำอะไรป้า?" "มันไม่ได้เกี่ยวกับเงินเลยคุณริน..." ป้าอิ่มปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจกลั้น เสียงสะอื้นนั้นแหบแห้งและเต็มไปด้วยความขมขื่น "ถ้าป้าไม่ทำ... พวกเขาจะฆ่า 'ลูก' ของป้า เขาขู่จะเปิดเผยความจริงเรื่องที่ลูกป้าเคยทำผิดพลาดไว้ในอดีต ป้าไม่มีทางเลือกจริงๆ ค่ะคุณริน ป้าขอโทษ..." รินลดาหลับตาลงแน่น ความโกรธแค้นที่เคยมีกลับมลายหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว เธอรู้ดีว่าในโลกของตระกูลที่ขับเคลื่อนด้วยอำนาจและผลประโยชน์ ความรักมักถูกใช้เป็นเครื่องมือต่อรองเสมอ คีรินมักจะบอกเธอเสมอว่า *'อย่าไว้ใจใครในบ้านหลังนี้'* และดูเหมือนคำเตือนนั้นจะเป็นความจริงที่โหดร้ายที่สุดที่เธอต้องเผชิญ "ป้าต้องหยุดเดี๋ยวนี้ค่ะ ก่อนที่ทุกอย่างจะพังพินาศไปมากกว่านี้" รินลดาบอกเสียงเรียบ พยุงร่างป้าอิ่มขึ้นมา "รินจะหาทางช่วยลูกของป้าเอง แต่ป้าต้องบอกรินมา... ใครเป็นคนสั่งการจากฝั่งนั้น? ใครที่อยู่เบื้องหลังการฆาตกรรมพ่อแม่ของรินเมื่อสิบปีก่อน?" ป้าอิ่มตัวแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวที่มากกว่าเดิม ราวกับว่าชื่อที่กำลังจะหลุดออกจากปากนั้นเป็นคำสาปแช่งที่จะคร่าชีวิตใครก็ตามที่เอ่ยถึง "คุณริน... หนีไปเถอะค่ะ... อย่าขุดคุ้ยเรื่องนี้อีกเลย คนคนนั้นเขาไม่ใช่คนธรรมดา เขามีเงาซ้อนเงา... เขารู้ทุกฝีก้าวที่คุณเดิน!" ทันใดนั้น เสียงกระจกหน้าต่างด้านหลังห้องทำงานก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ รินลดาไหวตัวทัน รีบคว้าตัวป้าอิ่มหลบเข้าหลังโต๊ะทำงาน เสียงปืนเก็บเสียงดัง *'ปุ!'* สองนัดเจาะเข้าที่ผนังไม้ตรงจุดที่รินลดาเคยยืนอยู่เมื่อครู่ กลิ่นดินปืนลอยปะทะจมูกในทันที "มีคนบุกเข้ามา!" รินลดากระซิบ สัญชาตญาณนักสู้ที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจตื่นขึ้น เธอเอื้อมมือไปหยิบมีดพกที่ซ่อนไว้ใต้ลิ้นชักโต๊ะทำงานอย่างคล่องแคล่ว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนเริ่มย่างกรายเข้ามาในโถงทางเดิน ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทโผล่พ้นกรอบประตูเข้ามา รินลดากัดริมฝีปากแน่น เธอมองไปยังป้าอิ่มที่ตัวสั่นเทา ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่เสี่ยงที่สุดในชีวิต เธอคว้าซองเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วขว้างไปทางหน้าต่างอีกบานเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ จังหวะที่ชายชุดดำเหล่านั้นหันไปตามเสียง รินลดาก็พุ่งตัวออกจากที่ซ่อน เล็งเป้าหมายไปที่ร่างของชายคนหนึ่งทันที ทว่าเมื่อเธอสบตาเข้ากับดวงตาของมือสังหารคนนั้นที่อยู่ภายใต้หน้ากากสีดำสนิท เธอกลับต้องชะงักค้าง นัยน์ตาสีเขียวมรกตที่คุ้นเคย... ดวงตาที่เธอพบเห็นได้เพียงคนเดียวในโลก "คีริน...?" เสียงกระซิบที่หลุดรอดไรฟันของเธอทำให้มือสังหารชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ชายคนนั้นจะลดปืนลงช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง รินลดาเห็นเขากดนิ้วลงบนที่สื่อสารตรงหู ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนน่าขนลุก "จัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อย... ยกเว้นผู้หญิงคนนั้น" เขามองมาที่รินลดาด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความอาทรอย่างที่เคยเป็น มือสังหารคนนั้นค่อยๆ ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลา ทว่ากลับดูแปลกแยกจนเธอจำแทบไม่ได้ หัวใจของรินลดาดิ่งวูบลงสู่เหวลึกเมื่อชายตรงหน้าพูดประโยคที่ทำลายความหวังสุดท้ายของเธอลง "เธอก้าวเข้ามาในจุดที่ลึกเกินไปแล้ว รินลดา... ถึงเวลาที่เธอต้องเลือกว่าจะเป็นเหยื่อ หรือจะเป็นหมากตัวใหม่ในเกมนี้" ดาวตกคืนคริสต์มาสขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในค่ำคืนนี้ไปพร้อมกับตัวละครของฉันนะคะ