คำขอโทษที่รอคอย

"ถ้าคุณจะมาเพื่อรื้อฟื้นเรื่องที่ผมพยายามฝังมันไว้ใต้ซากปรักหักพังพวกนั้น ผมว่าเราจบการสนทนาตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่าค่ะ เพียงขวัญ" เสียงของกรณ์สั่นพร่าขณะที่เขากระแทกแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะไม้โอ๊กจนเกิดเสียงดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่มืดสลัว เพียงขวัญยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา มือที่กำกระเป๋าถือไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่ได้ถอยหนีเหมือนทุกครั้งที่เขาผลักไส แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่น แต่บัดนี้กลับเหลือเพียงร่องรอยของความแตกร้าว "พังทลายลงไปเถอะค่ะกรณ์" เธอเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนถึงขั้วหัวใจ "เพราะต่อให้คุณฝังมันไว้ลึกแค่ไหน กลิ่นอายของความตายและความผิดบาปในคืนคริสต์มาสปีนั้น... มันก็ยังอบอวลอยู่ในทุกลมหายใจของคุณ คุณคิดว่าการเย็นชาใส่ฉันจะทำให้คุณหายเจ็บปวดงั้นหรือคะ? เปล่าเลย... คุณแค่กำลังทรมานตัวเองไปพร้อมกับขังฉันไว้ในกรงขังเดียวกัน" กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมสันหันหลบไปมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกบานใหญ่ที่ฉายให้เห็นชายหนุ่มผู้ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ "คุณรู้อะไรไหมเพียงขวัญ? กรงขังนี้น่ะ ผมสร้างมันขึ้นมาเอง... เพื่อกันไม่ให้คนอย่างคุณต้องตกลงไปในนรกที่ผมอยู่" "ถ้าฉันอยากจะตกนรกกับคุณล่ะคะ?" คำถามนั้นทำให้กรณ์ชะงัก ร่างสูงใหญ่ที่เคยสงบนิ่งราวกับรูปปั้นหินขยับเขยื้อน เขาหันกลับมามองเธอ สายตาที่เคยเฉยชาบัดนี้สั่นไหวอย่างรุนแรง เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงลมหายใจกั้น "อย่าใจดีกับคนใจร้ายแบบผมเลยเพียงขวัญ" กรณ์เอ่ยแผ่วเบา น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้เจือไปด้วยความตัดพ้อ "ผมทำลายทุกอย่าง... ผมทำลายความฝันของคุณ ทำลายความเชื่อใจที่คุณมีให้ผมในฐานะสถาปนิกที่เคยภูมิใจนักหนา ทุกคำโกหกที่ผมพูดออกไป ทุกครั้งที่ผมแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นหยาดน้ำตาของคุณ... นั่นคือบาปที่ผมไม่คิดว่าจะให้อภัยตัวเองได้" เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ มือหนากุมขมับแน่น ก่อนจะเอ่ยประโยคที่เขาเก็บซ่อนไว้เนิ่นนาน "ผมขอโทษ... ไม่ใช่ในฐานะคนที่ทำผิดต่อโปรเจกต์งานของคุณ แต่ในฐานะคนเห็นแก่ตัวที่รักคุณจนไม่กล้าจะฉุดคุณลงมาจมกองเพลิงในอดีตของผม" เพียงขวัญขยับเข้าไปใกล้ ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าต่อหน้าเขา เธอกุมมือที่สั่นเทาของเขาเอาไว้ ความร้อนจากฝ่ามือของเธอส่งผ่านไปถึงความหนาวเหน็บในใจเขา "คำขอโทษของคุณมีค่ามากนะคะกรณ์ แต่มันยังไม่พอ... ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณแบกความผิดบาปไว้อย่างโดดเดี่ยว ฉันต้องการให้คุณวางมันลงตรงหน้าฉัน แล้วเราจะก้าวข้ามคืนคริสต์มาสนั้นไปด้วยกัน ไม่ใช่ในฐานะคนแปลกหน้าที่เจ็บปวด แต่ในฐานะที่เรายังเป็นเรา" กรณ์เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาคู่คมรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความอัดอั้น เขาบีบมือเธอแน่นราวกับจะยึดเหนี่ยวเป็นสิ่งสุดท้าย "ถ้าผมบอกว่าคืนนั้น... ความจริงที่ผมซ่อนไว้มันอาจจะทำให้คุณเกลียดผมไปตลอดกาล คุณจะยังยืนยันคำเดิมไหม" "ฉันรักคุณมากกว่าความจริงที่เจ็บปวดพวกนั้นค่ะ" เธอตอบเสียงหนักแน่น กรณ์ถอนหายใจยาว ราวกับปลดเปลื้องโซ่ตรวนที่ผูกมัดหัวใจมานานปี เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยถึงความลับเบื้องหลังอุบัติเหตุที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้ ทว่าทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานที่ดังขึ้นอย่างร้อนรนก็ขัดจังหวะห้วงเวลาที่กำลังเปราะบาง "คุณกรณ์คะ! แย่แล้วค่ะ มีคนส่งกล่องพัสดุมาที่หน้าบริษัท... จ่าหน้าถึงคุณ และ... และข้างในมีนาฬิกาพกเรือนนั้นที่คุณตามหามาตลอดสามปี!" สีหน้าของกรณ์เปลี่ยนไปในทันที ความหวาดหวั่นแล่นริ้วขึ้นมาแทนที่ความอ่อนโยนเมื่อครู่ เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว กวาดสายตามองเพียงขวัญด้วยความตกใจก่อนจะหันไปทางประตู เขาขยับปากจะพูดบางอย่าง แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาตกลับหยุดทุกคำพูดของเขาไว้ ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเข้มเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยยาพิษ "ไง... กรณ์ ไม่เจอกันนานเลยนะ ดูเหมือนความลับที่คุณพยายามจะลืม มันกำลังจะย้อนกลับมาหาคุณในรูปแบบที่น่าตื่นเต้นกว่าเดิมนะ ว่าไหม?" เพียงขวัญหันไปมองผู้มาเยือนคนนั้น ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อจำได้ว่าชายคนนี้คือใคร หัวใจของเธอกระตุกวูบราวกับตกจากที่สูง เมื่อตระหนักได้ว่าคำสัญญาที่เพิ่งเอ่ยไปเมื่อครู่ อาจกลายเป็นจุดเริ่มต้นของพายุใหญ่ที่ทำลายล้างชีวิตของพวกเขาทั้งคู่ให้ไม่เหลือชิ้นดี ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามและร่วมลุ้นไปกับความรักที่เปราะบางแต่ทรงพลังของกรณ์และเพียงขวัญในคืนที่ดาวตกกำลังจะหวนคืนมานะคะ - ดาวตกคืนคริสต์มาส