ความระแวงที่กัดกิน

“ถ้าความรักของคุณมันมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยความซื่อสัตย์เพียงอย่างเดียว แล้วทำไมคุณถึงเลือกที่จะ ‘ขาย’ มันให้คนอื่นแทนที่จะเก็บไว้กับฉันล่ะคะ?” เสียงของเพียงขวัญสั่นเครือ แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่ลดละ เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้กรีดร้องเหมือนผู้หญิงในละครน้ำเน่า ความนิ่งเงียบของเธอต่างหากที่กำลังกรีดลึกลงไปในใจของกรณ์ ชายหนุ่มไม่ได้ตอบในทันที เขาค่อยๆ วางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวหนา เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังชัดเจนในความเงียบงันที่บีบคั้น แววตาของกรณ์ที่เคยมีความอบอุ่นยามจ้องมองเธอ บัดนี้หลงเหลือเพียงความเย็นชาที่ดูเหมือนจะแข็งทื่อยิ่งกว่ากำแพงน้ำแข็งที่เขาเคยสร้างขึ้นมาตลอดชีวิต “หลักฐานชิ้นนี้... ได้มาจากที่ที่ผมไม่ควรไปรู้ และจากคนที่ผมไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะทรยศผม” กรณ์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดเหมือนมีเข็มแหลมคมแทรกอยู่ “คุณอธิบายได้ไหมครับเพียงขวัญ ว่าทำไมภาพถ่ายชุดนี้ถึงไปปรากฏอยู่ในมือของคู่แข่งทางธุรกิจของผม ในช่วงเวลาเดียวกับที่โครงการสำคัญของเรากำลังจะเข้าสู่การประมูล?” เพียงขวัญก้มมองภาพถ่ายที่หลุดออกมาจากแฟ้ม ภาพที่เธอเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นภาพที่ดูเหมือนเธอแอบส่งไฟล์ข้อมูลภายในให้ใครบางคนในซอกหลืบของร้านกาแฟที่เธอไปนั่งทำงานเป็นประจำ ภาพพวกนั้นถูกตัดต่ออย่างแนบเนียนจนดูสมจริง เธอรู้สึกราวกับถูกกระชากลมหายใจออกไปจากปอด “ฉันไม่รู้เรื่องนี้... กรณ์คะ ฟังฉันก่อน นี่มันเป็นเรื่องโกหก ใครบางคนกำลังพยายามทำให้เราแตกแยกกัน!” เธอพยายามเอื้อมมือไปแตะแขนเขา แต่กรณ์กลับถอยห่างอย่างรวดเร็ว ราวกับสัมผัสของเธอเป็นสิ่งที่เขารังเกียจ “แตกแยกเหรอ?” กรณ์เค้นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เพียงขวัญเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าการถูกตบหน้า “คนที่ผมวางใจให้เข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวที่สุด คนที่ผมเกือบจะเชื่อหมดใจว่าเธอคือแสงสว่างในคืนคริสต์มาสที่โหดร้ายของผม กลับกลายเป็นเพียงเงาที่คอยฉกฉวยโอกาสในจังหวะที่ผมเผลอ” “คุณเชื่อคนนอกมากกว่าฉัน... คุณเชื่อหลักฐานที่ไม่มีที่มาที่ไปพวกนี้มากกว่าความรักที่เรามีให้กันตลอดหลายปีมานี้เหรอคะ?” เพียงขวัญถาม สายตาของเธอพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ “ความรักมันทำหน้าที่ของมัน แต่ความจริงมันก็ทำหน้าที่ของมันเช่นกันเพียงขวัญ” เขาหมุนตัวกลับหลัง เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองในยามเย็น แผ่นหลังของเขาดูโดดเดี่ยวและมั่นคงอย่างใจร้าย “ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณตอนนี้ ขอร้องล่ะ ออกไปก่อนที่ผมจะพูดคำที่ทำให้เราไม่มีวันกลับมามองหน้ากันได้อีก” เพียงขวัญยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านเข้ามาในห้องหัวใจของเธอ ความระแวงที่เขาสั่งสมมาตั้งแต่อดีตบัดนี้ได้กลายเป็นปีศาจที่กัดกินความไว้ใจของเขาจนไม่เหลือชิ้นดี เธอไม่ได้เป็นคนทำ แต่เธอก็รู้ดีว่าในเวลานี้ การอธิบายไปก็มีค่าเท่ากับการพูดกับก้อนหิน เธอก้าวเดินออกจากห้องทำงานของเขาด้วยหัวใจที่แตกสลาย แต่ทว่าขณะที่เธอกำลังจะปิดประตู เสียงโทรศัพท์มือถือของกรณ์ที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรเข้าที่ทำให้เพียงขวัญต้องชะงักค้าง นั่นไม่ใช่ชื่อที่คุ้นเคย ไม่ใช่เบอร์งาน แต่เป็นชื่อของคนที่ควรจะตายไปแล้วจากอดีตของเขาเมื่อสิบปีก่อน—ชื่อของคนที่เป็นต้นเหตุทำให้กรณ์ต้องสูญเสียครอบครัวในคืนคริสต์มาสวันนั้น เพียงขวัญเบิกตากว้าง หันไปมองแผ่นหลังของกรณ์ที่ยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น นี่ไม่ใช่แค่เรื่องความเข้าใจผิดเรื่องธุรกิจ แต่มันคือกับดักขนาดใหญ่ที่ถูกวางไว้เพื่อทำลายชีวิตของกรณ์โดยเฉพาะ! เธอตัดสินใจเดินย้อนกลับไปที่โต๊ะอย่างเงียบเชียบ ขณะที่กรณ์กำลังก้าวเดินออกไปรับสายที่ระเบียงด้านนอก เธอมองเห็นหน้าจอที่ดับไปแล้ว แต่ข้อความสุดท้ายที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอแจ้งเตือนก่อนที่เครื่องจะล็อค ทำให้เธอกลั้นหายใจจนสุดปอด *‘ความลับเรื่องคริสต์มาสปีนั้น... จะถูกเปิดเผยในคืนนี้เตรียมตัวรับผลกรรมได้เลย กรณ์’* ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความสับสนและรอยร้าวในใจของพวกเขาไปกับดาวตกคืนคริสต์มาสนะคะ