คลื่นใต้น้ำระลอกใหม่

"ถ้าคุณยังไม่เลิกโกหกหน้าตายแบบนี้ ผมคงต้องเรียกตำรวจมาคุยกันที่หน้างานแทนนะคะ คุณกรณ์" เสียงราบเรียบแต่เฉียบคมของ 'รินรดา' หญิงสาวในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของกรณ์ เธอไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงที่สั่นสะท้านด้วยความโกรธแค้นนั้นกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟังราวกับคมมีด กรณ์ที่กำลังก้มหน้าตรวจสอบพิมพ์เขียวโครงการใหญ่ชะงักกึก ปากกาหมึกซึมในมือบีบแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว เขายังไม่เงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือนที่ไม่ได้นัดหมาย แต่แผ่นหลังกว้างของเขากลับเกร็งแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "คุณริน... ผมคิดว่าเราตกลงกันเรื่องนี้ไปแล้วในอีเมลฉบับล่าสุด" กรณ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่พยายามรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ แต่เพียงขวัญที่ยืนอยู่มุมห้องข้างหน้าต่างกระจกบานใหญ่กลับสังเกตเห็นมือที่สั่นน้อยๆ ของเขา เพียงขวัญเดินเข้ามาใกล้ โอบมือประสานกันไว้แน่น เธอรับรู้ได้ถึงคลื่นความกดอากาศที่ต่ำลงจนแทบจะหายใจไม่ออกในห้องนี้ เธอไม่เคยเห็นกรณ์ในมุมที่ไร้ทางสู้เช่นนี้มาก่อน "มีอะไรหรือเปล่าคะคุณริน?" เพียงขวัญเอ่ยถามแทรกขึ้น น้ำเสียงของเธออ่อนโยนแต่หนักแน่น เธอพยายามส่งสายตาไปให้กรณ์ แต่นัยน์ตาของเขากลับหมองหม่นราวกับดาวตกที่กำลังแหลกสลายกลางห้วงอวกาศ รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมจ้องมองกรณ์ราวกับต้องการกระชากหน้ากากที่เขาสวมไว้ให้หลุดกระเด็น เธอหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลใบหนาออกจากกระเป๋าถือราคาแพง แล้วเหวี่ยงมันลงบนโต๊ะไม้สักตรงหน้ากรณ์ เสียงกระดาษกระทบโต๊ะดัง 'ปัง!' สั่นประสาท "นี่คือบัญชีโอนเงินเข้าออกในบริษัทของคุณในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา และนี่..." รินรดาเปิดหน้าเอกสารหน้าหนึ่งออกมา มันเป็นภาพถ่ายความละเอียดสูงของเอกสารลับที่ควรจะถูกทำลายไปนานแล้ว "หลักฐานการเบี่ยงเบนงบประมาณวัสดุโครงการเดิมที่พ่อของฉันเคยทำไว้ ซึ่งคุณนำมันมาใช้อ้างอิงเพื่อสร้างความน่าเชื่อถือให้โปรเจกต์นี้ ทั้งที่ความจริงแล้ว มันคือ 'พิมพ์เขียวแห่งความหายนะ' ที่ซ่อนคดีทุจริตไว้ภายใน" กรณ์เงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธ แต่เต็มไปด้วยความว่างเปล่าที่ทำเอาเพียงขวัญใจหายวาบ ความรู้สึกผิดที่เขาเก็บซ่อนมาตลอดหลายปีฉายชัดออกมาในวินาทีนั้น เขาไม่ได้ปฏิเสธ ไม่ได้แก้ตัว เพราะเขารู้ดีว่าความลับที่เขา 'ยืม' มาเพื่อสร้างฝันนี้ขึ้นใหม่ กำลังจะย้อนกลับมาทำลายทุกอย่างที่เขาและเพียงขวัญพยายามร่วมกันสร้างมา "กรณ์... นี่มันหมายความว่ายังไงคะ?" เพียงขวัญถามเสียงสั่น เธอหันไปมองกรณ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ความเชื่อใจที่เธอมอบให้เขาอย่างหมดใจดูเหมือนจะถูกสั่นคลอนด้วยหลักฐานตรงหน้า "ฉันไม่ได้ทำเพื่อเงิน ริน..." กรณ์เอ่ยเสียงแหบพร่า "ฉันแค่ต้องการกู้ชื่อเสียงของโครงการที่เคยทำลายครอบครัวของฉันไป... ฉันอยากพิสูจน์ว่าถ้าเราทำมันด้วยมือตัวเอง เราจะไม่มีวันพลาดแบบเดิม" "คุณก็แค่คนเห็นแก่ตัวที่พยายามจะล้างมลทินด้วยวิธีสกปรก!" รินรดาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้น "คุณทำให้พ่อฉันต้องถูกตราหน้าว่าเป็นฆาตกรที่วางโครงสร้างอาคารไม่ได้มาตรฐาน ทั้งที่คุณเองก็รู้ดีว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้นจริงๆ... และถ้าภาพพวกนี้หลุดไปถึงสื่อ พรุ่งนี้เช้าโปรเจกต์นี้จะกลายเป็นแค่กองเศษขยะที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง" เพียงขวัญเดินเข้าไปคว้าเอกสารเหล่านั้นมาดู มือของเธอสั่นเทาขณะไล่สายตาไปตามตัวเลขและวันที่ที่คุ้นเคย มันคือลายเซ็นของกรณ์... ลายเซ็นที่เขายอมปลอมแปลงขึ้นมาเพื่อหลอกลวงคณะกรรมการบริหาร "ขวัญ... ฟังผมก่อน" กรณ์พยายามเอื้อมมือไปหาเธอ แต่เพียงขวัญกลับถอยหลังกรูดราวกับถูกไฟลวก เธอไม่ได้หันไปมองเขา แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่ภาพถ่ายใบหนึ่งที่หลุดออกมาจากแฟ้ม มันคือภาพของกรณ์ในคืนคริสต์มาสเมื่อสิบปีก่อน—คืนที่เกิดอุบัติเหตุครั้งใหญ่—เขาไม่ได้อยู่เพียงลำพังในภาพนั้น แต่มีเงาของใครบางคนยืนอยู่ข้างหลังเขา... คนที่เธอจำได้แม่นว่าคือพี่ชายแท้ๆ ของเขาที่ทุกคนเชื่อว่าเสียชีวิตไปแล้วในกองเพลิง! กรณ์หน้าถอดสีทันทีเมื่อเห็นว่าเพียงขวัญหยิบรูปนั้นขึ้นมา ความลับที่เขาพยายามปิดตายมันไว้ในกล่องดนตรีที่พังทลายกำลังจะเปิดออก "นี่คือใครคะกรณ์?" เพียงขวัญเค้นเสียงถาม เสียงของเธอเย็นเยียบจนน่ากลัว "ทำไมคนคนนี้ถึงไปปรากฏอยู่ในหลักฐานการทุจริตที่คุณเก็บไว้... หรือว่าที่ผ่านมา ทั้งหมดนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของการกู้ชื่อเสียง แต่คุณกำลังเล่นเกมอะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้น?" รินรดายกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อแค่ทวงความยุติธรรม แต่เธอมาเพื่อจบทุกอย่าง "ยังไม่หมดแค่นั้นนะคะเพียงขวัญ... เพราะคนที่อยู่ในรูปนั้น คือคนเดียวกับคนที่ส่งข้อความมาหาฉันเมื่อเช้านี้ เพื่อบอกว่าเขาพร้อมแล้วที่จะกลับมาทวงทุกอย่างคืน... รวมทั้งตัวคุณด้วย" บรรยากาศในห้องเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งสาม เสียงประตูห้องทำงานถูกผลักออกอย่างแรงจากด้านนอก พร้อมกับร่างชายคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้กรณ์ถึงกับเข่าทรุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวในใจของพวกเขาไปกับดาวตกคืนคริสต์มาสนะคะ