ทางแยกของความจริง

“คุณจะรื้อค้นมันไปถึงไหนคะกรณ์... ความจริงมันไม่ได้ถูกฝังอยู่ในแฟ้มพวกนี้หรอก แต่มันซ่อนอยู่ในใจที่เย็นชาของคุณต่างหาก” เพียงขวัญโยนแฟ้มเอกสารชุดสุดท้ายลงบนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ เสียงกระดาษปะทะพื้นผิวแข็งดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของเขา มือของเธอสั่นเทาไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เพราะความเหนื่อยล้าที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายสัปดาห์ที่พยายามพิสูจน์ว่า เธอไม่ได้เป็นคนนำแบบแปลนโครงสร้างไปขายให้บริษัทคู่แข่ง กรณ์ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขายังคงจดจ้องอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ แสงสีฟ้าสะท้อนในแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไม่มีวันเต็ม “ความรู้สึกของผมมันไร้ค่าครับเพียงขวัญ สิ่งที่มีค่าที่สุดคือหลักฐานที่มันชี้ชัดว่า มีเพียงคุณ... คนเดียวที่มีรหัสผ่านเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์สำรองในคืนนั้น” “ถ้าดิฉันบอกว่าดิฉันไม่ได้ทำ คุณจะเชื่อไหมคะ?” เพียงขวัญก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจของเธอติดขัด ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศดูจะกลายเป็นมีดโกนที่กรีดลึกลงบนผิวหนัง ชายหนุ่มหยุดชะงัก นิ้วที่วางบนแป้นพิมพ์กดค้างไว้เนิ่นนาน ก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้เย็นชาเหมือนก่อน แต่ทว่ากลับเต็มไปด้วยความร้าวรานที่เขารยายามเก็บซ่อน “ผมอยากเชื่อ... อยากเชื่อจนแทบบ้า แต่ภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดมุมอับที่ผมเพิ่งได้รับมาเมื่อเช้านี้ มันย้อนแย้งกับคำพูดของคุณอย่างสิ้นเชิง” เขาผลักแท็บเล็ตไปตรงหน้าเธอ หน้าจอแสดงภาพหญิงสาวคนหนึ่งในชุดโค้ทสีครีมคุ้นตา ยืนอยู่ในห้องเก็บเอกสารลับในช่วงเวลาตีสองของคืนวันคริสต์มาสอีฟ ใบหน้าของเธอถูกหมวกไหมพรมบังไว้เกินครึ่ง แต่สร้อยข้อมือเงินเส้นบางที่สะท้อนแสงไฟนั้น... มันคือสิ่งที่เขาซื้อให้เธอเป็นของขวัญวันคริสต์มาสเมื่อปีที่แล้ว เพียงขวัญนิ่งค้าง หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบด้วยกรงเล็บที่มองไม่เห็น เธอไม่เคยเข้าไปที่นั่นในเวลานั้น แต่สร้อยเส้นนี้... มันหายไปจากโต๊ะเครื่องแป้งของเธอตั้งแต่สัปดาห์ก่อน “ถ้าดิฉันบอกว่าดิฉันถูกจัดฉาก... คุณจะยอมให้ดิฉันพิสูจน์ไหมคะ” เพียงขวัญสูดหายใจลึก พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “ดิฉันจะเข้าไปเอาข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทคู่แข่งมาให้ดู... วิธีที่พวกเขาสามารถแฮ็กภาพจากกล้องวงจรปิดและทำของเลียนแบบมาใส่ร้ายคนอื่น มันต้องมีร่องรอยทิ้งไว้ และดิฉันจะเป็นคนหาหลักฐานนั้นเอง แม้จะต้องแลกด้วยงานหรือแม้แต่ชื่อเสียงทั้งหมดที่ดิฉันสร้างมา” กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและเจ็บปวด “นั่นมันเป็นการฆ่าตัวตายทางการงานชัดๆ ถ้าคุณถูกจับได้ คุณจะไม่มีวันได้กลับมายืนในวงการนี้อีก” “แล้วถ้าไม่ทำ ดิฉันก็ต้องสูญเสียคุณไปอยู่ดีไม่ใช่หรือคะ?” คำถามนั้นทิ้งความเงียบงันอันหนักอึ้งไว้กลางห้อง เพียงขวัญตัดสินใจเดินออกจากห้องไปโดยไม่รอคำตอบ เธอรู้ดีว่านี่คือทางแยกที่ไม่มีวันหวนกลับ เธอต้องใช้รหัสผ่านลับที่เธอเคยแอบบันทึกไว้ในไดอารี่ของอดีตหัวหน้าเก่า—คนที่เคยเตือนเธอว่ากรณ์มีศัตรูที่น่ากลัวมากกว่าที่เธอคิด ค่ำคืนนั้น เพียงขวัญลอบเข้าไปในสำนักงานของบริษัทคู่แข่งด้วยความเชี่ยวชาญจากการที่เป็นมัณฑนากรที่คุ้นเคยกับผังอาคาร เธอหลบเลี่ยงระบบรักษาความปลอดภัยด้วยความตื่นเต้นจนหัวใจแทบทะลุออกมานอกอก เสียงฝีเท้าของยามที่ดังแว่วมาตามทางเดินทำให้เธอต้องแทรกตัวเข้าไปในตู้เก็บเอกสารแคบๆ กลิ่นอับของกระดาษเก่าๆ ทำเอาเธอเกือบสำลัก ทว่า ทันทีที่เธอเปิดไฟล์ข้อมูลที่ซ่อนอยู่ในโฟลเดอร์ลับของคู่แข่ง นิ้วของเธอก็แข็งค้าง ข้อมูลตรงหน้าไม่ใช่แค่แบบแปลนของกรณ์ แต่มันคือรายงานการตรวจสอบบัญชีบริษัทของกรณ์เอง และชื่อผู้ที่ลงนามอนุมัติการโอนเงินเข้าบัญชีลับ... คือชื่อของ 'คุณหญิงมณี' แม่แท้ๆ ของกรณ์เอง มือของเพียงขวัญสั่นรัว เธอรีบถ่ายรูปหน้าจอเอาไว้ แต่ก่อนที่เธอจะได้เก็บสมาร์ทโฟนเข้ากระเป๋า แสงเลเซอร์สีแดงจากปลายกระบอกปืนก็พาดผ่านเข้ามาในตู้ที่เธอซ่อนตัวอยู่ “นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าคุณจะฉลาดขนาดนี้... เพียงขวัญ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเยียบจนเกือบเป็นน้ำแข็ง เพียงขวัญค่อยๆ หันกลับไปมองเจ้าของเสียงนั้น และสิ่งที่เธอเห็นก็ทำให้โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงในพริบตา มันไม่ใช่ศัตรูที่ไหน แต่คือคนที่เธอไว้ใจที่สุดในชีวิต... คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้คือกรณ์ พร้อมกับปืนที่เล็งตรงมายังหัวใจของเธอด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ใดๆ “กรณ์... คุณ... คุณทำแบบนี้ทำไมคะ?” “เพราะความจริงมันไม่ได้มีไว้ให้พิสูจน์ แต่มันมีไว้ให้ทำลาย... และคุณก็รู้มากเกินไปแล้วที่จะมีชีวิตอยู่ต่อในคืนนี้” ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความสับสนและรอยร้าวในใจของพวกเขาไปกับดาวตกคืนคริสต์มาสนะคะ