แผนการที่ถูกเปิดโปง

“คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉัน กรณ์” เสียงของเพียงขวัญสั่นเครือ แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสงัดจนน่าอึดอัด เธอวางแฟ้มเอกสารปกหนังสีเข้มลงบนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ แรงกระแทกของมันเบาหวิวแต่กลับดังก้องในความรู้สึกของคนทั้งคู่ ราวกับเสียงระฆังเตือนภัยที่ดังขึ้นในใจกรณ์ กรณ์เงยหน้าขึ้นจากพิมพ์เขียวที่กำลังขีดเขียนค้างไว้ ดวงตาคมคายคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความเย็นชาอย่างที่เคยเป็น แต่มันมีความไหวระริกของบางสิ่งที่เขากำลังพยายามสะกดกลั้น เขาไม่ได้มองเพียงแค่เอกสารที่ถูกเปิดเผย แต่เขามองทะลุไปถึงแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามของหญิงสาวผู้กุมหัวใจเขาไว้ “ผมไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง” เขาสวนกลับ เสียงทุ้มต่ำแต่แหบพร่า “ผมทำเพื่อรักษาทุกอย่างที่เรามี... แม้ว่าสิ่งนั้นจะเป็นเพียงการรักษาสิ่งที่พังทลายไว้ด้วยกาวเสื่อมสภาพก็ตาม” “กาวเสื่อมสภาพเหรอคะ?” เพียงขวัญแค่นยิ้ม หยาดน้ำตาคลอหน่วยดวงตาคู่สวยที่เคยสดใส “คุณไม่ได้รักษามันหรอกค่ะ คุณแค่สร้างภาพลวงตาขึ้นมาปกปิดความผิดพลาดของตัวเอง เอกสารชุดนี้... ลายเซ็นนี้... มันไม่ใช่แค่ความผิดพลาด แต่มันคือการทรยศต่อความเชื่อใจของฉัน และที่แย่กว่านั้น คือการทรยศต่อสิ่งที่ครอบครัวคุณเคยสูญเสียไปในคืนนั้น!” ชื่อของ ‘คืนคริสต์มาส’ ถูกตอกย้ำลงไปในบทสนทนา เหมือนมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นที่ไม่มีวันหาย กรณ์ชะงักไปชั่วขณะ มือที่ถือปากกาเขียนแบบสั่นเล็กน้อยอย่างที่เจ้าตัวไม่อาจควบคุมได้ ภาพเปลวไฟที่โหมกระหน่ำในความทรงจำหวนคืนมาพร้อมกับกลิ่นเหม็นไหม้ของความสิ้นหวัง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาหาเธอเพียงก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขากระทบจมูกเธอ มันเป็นกลิ่นเดียวกับที่เธอเคยหลงใหล แต่วันนี้มันกลับทำให้เธอรู้สึกถึงความห่างเหิน “ขวัญ... คุณไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมผมถึงต้องทำ” เขาพยายามใช้น้ำเสียงนุ่มนวล แต่ในหูของเพียงขวัญมันกลับฟังดูเหมือนการแก้ตัวของคนขี้ขลาด “ฉันไม่เข้าใจ หรือคุณไม่เคยให้โอกาสฉันได้เข้าใจคะ?” เพียงขวัญถอยหลังไปหนึ่งก้าว ระยะห่างที่เพิ่มขึ้นเพียงไม่กี่เซนติเมตรกลับดูเหมือนเหวที่กั้นกลางระหว่างเขากับเธอ “คุณเก็บความเจ็บปวดไว้ข้างในจนมันกลายเป็นปมที่รัดคอคุณเอง และตอนนี้มันกำลังรัดฉันไปด้วย คุณปลอมแปลงเอกสารสัญญาพวกนี้เพื่อให้โครงการเดินหน้าต่อได้ โดยไม่สนเลยว่าผลกระทบที่ตามมาจะทำลายชีวิตคนอื่นกี่ชีวิต” กรณ์กำหมัดแน่น เล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนรู้สึกถึงความเจ็บปวด ความเย็นชาที่เขาเคยใช้เป็นเกราะป้องกันเริ่มแตกร้าว เขาตระหนักได้ในวินาทีนี้เองว่า ความผิดพลาดที่เขาทำลงไปเพียงเพื่อ ‘อยากให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ’ เหมือนกับความทรงจำที่หายไป กลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้คนที่เขารักที่สุดต้องเจ็บปวดมากที่สุด “ผมแค่อยากให้มันสมบูรณ์แบบ...” เขาพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง “เพราะถ้ามันพังลงมาอีกครั้ง ผมก็ไม่รู้ว่าจะอยู่อย่างไร” เพียงขวัญนิ่งงันไป เธอไม่ได้มองเขาด้วยความโกรธแค้นอีกต่อไป แต่เป็นความสงสารที่แฝงไปด้วยความผิดหวัง เธอมองเห็นเด็กชายตัวน้อยที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังในคืนหิมะตกคนนั้น... เด็กชายที่โตขึ้นมาเป็นชายหนุ่มผู้โหยหาความมั่นคงจนลืมวิถีทางที่ถูกต้อง ทว่า ในขณะที่ความเงียบกำลังปกคลุมห้องทำงานและลมหายใจของทั้งสองประสานกันเป็นจังหวะที่ขัดแย้ง เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ เป็นจังหวะที่ฟังดูคุ้นเคยจนใจของกรณ์กระตุกวูบ ยังไม่ทันที่เขาจะอนุญาต ประตูบานหนักก็ถูกเปิดออก ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ “ดูเหมือนว่าผมจะมาขัดจังหวะบทสนทนาที่สำคัญที่สุดในชีวิตของคุณสินะ... คุณกรณ์” กรณ์เบิกตากว้าง ความหนาวเย็นเยือกแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงหน้า มือของเขาเอื้อมไปคว้าเอกสารบนโต๊ะอย่างลนลาน แต่ช้าเกินไป “ของพวกนั้นไม่ต้องรีบเก็บหรอกครับ เพราะสิ่งที่อยู่ในแฟ้มนั่นน่ะ... เป็นเพียงสำเนาที่ผมจงใจวางทิ้งไว้ให้คุณ ‘ค้นพบ’ ต่างหากล่ะ” ชายคนนั้นวางแฟ้มสีดำอีกเล่มลงบนโต๊ะข้างๆ แฟ้มเดิม ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของกรณ์หยุดหมุน “เพราะตัวจริงของมัน ตอนนี้อยู่ที่สำนักงานตำรวจเป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ... พร้อมกับหลักฐานมัดตัวการใหญ่ที่อยู่เหนือกว่าคุณขึ้นไปอีกขั้น” กรณ์ทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ ดวงตาเบิกโพลงมองไปยังเพียงขวัญที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ ในขณะที่เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ไม่ใช่แค่สายเดียว แต่เป็นสิบสายที่กระหน่ำโทรเข้ามาพร้อมกัน ราวกับเสียงของชะตากรรมที่กำลังถาโถมเข้าใส่จนไม่เหลือทางรอด ความผิดพลาดที่เขาสร้างขึ้น... ไม่ได้มีเพียงแค่เขาคนเดียวที่ต้องแบกรับเสียแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความสับสนและรอยร้าวในใจของพวกเขาไปกับดาวตกคืนคริสต์มาสนะคะ