การปะทะใต้แสงไฟนีออน

“ถ้าคุณคิดว่าการเอาของร้อนๆ มาวางไว้บนโต๊ะทำงานฉันจะทำให้ฉันกลัวได้... คุณคิดผิดถนัดค่ะ คุณกรณ์” เสียงหวานที่ซ่อนความเย็นเยียบไว้ใต้ชั้นน้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นทันทีที่ฉันก้าวพ้นธรณีประตูห้องทำงานรวม ร่างเพรียวบางของ ‘เพียงขวัญ’ ยืนหันหลังให้ฉัน มือเรียวสวยกำลังวางกล่องของขวัญผูกโบว์สีดำสนิทที่ยังคงมีไอความร้อนระอุแผ่ออกมาจางๆ ลงบนโต๊ะสถาปนิกตัวใหญ่กลางห้อง กลิ่นไหม้จางๆ เหมือนขี้เถ้าจากกองไฟที่มอดดับไปนานแล้วอบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับไม่มีควันสักสายเดียว—นี่คือเรื่องประหลาดที่ทำให้ฉันต้องชะงักฝีเท้า ฉันมองแผ่นหลังของเธอ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาอย่างสุขุมพลางจัดกระดุมสูทให้เข้าที่ “ผมไม่ได้เป็นคนส่งของขวัญกล่องนี้มา และผมก็ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องล้อเล่น” เพียงขวัญหมุนตัวกลับมา สายตาของเธอไม่ได้มีความเกรงกลัวอย่างที่ฉันคาดไว้ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความท้าทาย ราวกับเธอกำลังอ่านใจฉันผ่านแว่นสายตาที่สวมอยู่ “งั้นเหรอคะ? แล้วที่ล็อบบี้บอกว่าคนส่งคือผู้ชายสวมเสื้อโค้ทสีเทาหม่น ท่าทางเหมือนสถาปนิกที่เพิ่งเลิกงานดึกๆ นี่คุณจะบอกว่านั่นคือเรื่องบังเอิญอีกสินะคะ” ฉันก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะ ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่กี่นิ้วพอที่จะสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นดอกลิลลี่สีขาวที่ตัดกับความหม่นหมองของเหตุการณ์ตรงหน้า ฉันใช้สายตามองกล่องของขวัญที่ยังร้อนอยู่ กล่องนั้นไม่ได้ไหม้จนเสียรูป ทว่าเนื้อกระดาษกลับให้สัมผัสหยาบกร้านเหมือนผิวหนังที่ถูกเผาไหม้จริงๆ “คุณทำงานที่นี่มาหนึ่งสัปดาห์แล้วเพียงขวัญ” ฉันลดระดับเสียงลง ให้ความกดอากาศในห้องดูหนักอึ้งขึ้น “คุณน่าจะรู้ดีว่ากฎข้อแรกของการร่วมงานกับผมคืออะไร อย่าทำตัวเป็นคนสอดรู้สอดเห็นเรื่องของคนอื่น” “กฎเหรอคะ?” เธอแค่นหัวเราะ แววตาที่เคยร่าเริงสั่นไหววูบหนึ่ง “คุณกรณ์คะ ในฐานะที่ฉันเป็นมัณฑนากรที่ถูกจ้างมาเพื่อชุบชีวิตตึกเก่าแก่แห่งนี้ ฉันมองเห็น ‘ร่องรอย’ ที่คนอื่นมองข้าม ตึกนี้ไม่ได้แค่มีโครงสร้างที่พังทลาย แต่จิตวิญญาณข้างในนี้กำลังร้องไห้ และกล่องใบนี้... มันไม่ได้มาจากโลกของความจริง” ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง คำพูดของเธอแทงทะลุความเย็นชาที่ฉันสร้างขึ้นมาปกป้องตัวเองตลอดหลายปีที่ผ่านมา ใครกันที่บอกเธอเรื่องตึกนี้? ใครกันที่พูดเรื่องจิตวิญญาณ? “คุณรู้เรื่องคืนคริสต์มาสนั่น...” ฉันเค้นเสียงถาม มือที่ล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เพียงขวัญไม่ตอบ เธอเอื้อมมือไปแตะที่ผูกโบว์สีดำสนิทนั้นอย่างแผ่วเบา ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัส แสงไฟนีออนบนเพดานห้องก็กะพริบถี่รัวราวกับกำลังจะดับลง เสียงหึ่งๆ ของกระแสไฟฟ้าดังแทรกเข้ามาในจังหวะการเต้นของหัวใจ บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความอบอุ่นหายไป เหลือเพียงความเย็นเยือกที่แล่นเข้าสู่กระดูกสันหลัง “ฉันไม่ได้แค่รู้เรื่องคืนนั้นค่ะกรณ์ แต่ฉันคือคนที่อยู่ใน ‘เงา’ ของคุณมาโดยตลอด” เธอขยับเข้ามาใกล้จนฉันได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วๆ “กล่องนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อข่มขู่ แต่มันคือ ‘คำเตือน’ ที่ว่าบางอย่างกำลังจะกลับมา... สิ่งที่คุณพยายามลบมันออกจากความทรงจำด้วยงานออกแบบที่ไร้หัวใจพวกนี้” ฉันคว้าข้อมือเธอไว้โดยสัญชาตญาณ แรงปะทะทำให้เราสองคนชะงักงัน จังหวะหัวใจของฉันกระตุกวูบเมื่อเห็นแววตาของเธอในระยะประชิด มันไม่ได้มีความโกรธเกลียด แต่มันคือความเวทนาที่เจือด้วยความหวังอย่างประหลาด ความตึงเครียดระหว่างเราไม่ได้มาจากความไม่ลงรอยเรื่องงานอีกต่อไป แต่มันคือความลับที่พยายามจะฉีกกระชากหน้ากากของกันและกันออกมา “ถ้าคุณคิดจะเล่นเกมนี้ต่อ...” ฉันโน้มหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เสียงของฉันสั่นพร่าด้วยความอดกลั้น “คุณต้องเตรียมใจไว้ให้ดี เพราะความจริงที่อยู่ในกล่องใบนี้ อาจทำให้คุณไม่มีที่ยืนในโลกที่ร่าเริงของคุณอีกต่อไป” เพียงขวัญยิ้ม บางเบาและเศร้าสร้อย เธอขยับข้อมือออกจากการจับกุมของฉันอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหยิบมีดคัตเตอร์บนโต๊ะขึ้นมาแล้วกรีดลงบนริบบิ้นสีดำนั้นด้วยความเร็วที่ฉันคาดไม่ถึง เสียงแกรกของกระดาษที่ถูกเปิดออกดังสนั่นไปทั่วห้องที่เงียบงัน ทันใดนั้น แสงสีแดงวาบออกมาจากช่องว่างของฝากล่องพร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก... เสียงของเด็กหญิงที่หายไปในคืนคริสต์มาสเมื่อสิบปีก่อน! “พี่กรณ์คะ... หนูหนาว... ทำไมพี่ถึงปล่อยให้หนูอยู่ในนี้ล่ะคะ?” ฉันถอยหลังกรูดไปชนกับชั้นวางเอกสาร ดวงตาเบิกโพลงเมื่อเห็นมือเล็กๆ สีซีดเผือดที่ดูเหมือนภาพฉายโฮโลแกรมค่อยๆ ยื่นออกมาจากกล่องของขวัญที่ไร้ควันไฟนั้น และที่น่ากลัวไปกว่านั้น... สิ่งที่อยู่ในกล่องไม่ใช่ของขวัญ แต่มันคือนาฬิกาพกเรือนทองที่พังยับเยินของพ่อฉัน ที่เพิ่งจะเริ่มเดินติ๊ก... ติ๊ก... อย่างช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มคืบคลานเข้ามาในห้องทำงาน! หวังว่าตอนที่สามนี้จะทำให้คุณรี้ดผู้น่ารักของดาวตกฯ รู้สึกตื่นเต้นไปกับความลับที่กำลังจะเปิดเผยนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในบทที่เข้มข้นนี้ค่ะ