เงาในความทรงจำ

“คุณจะบอกว่านี่คือความบังเอิญงั้นหรือคะ?” เสียงของเพียงขวัญเย็นเยียบ ทว่าแฝงไปด้วยความสั่นไหวเล็กน้อยในลำคอ เธอวางแฟ้มเอกสารโปรเจกต์ลงบนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวของกรณ์ เสียง ‘ปึก’ ที่ดังขึ้นนั้นดูเหมือนจะเป็นเสียงที่ทำลายความเงียบอันหนักอึ้งที่ปกคลุมอยู่มานานหลายนาที กรณ์ไม่ได้ตอบทันที เขายังคงจ้องมองซองจดหมายสีขาวนวลใบนั้นราวกับมันเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานทุกเมื่อ ตราประทับครั่งสีแดงรูปดาวตกที่เขามั่นใจว่าสูญสิ้นไปพร้อมกับเปลวเพลิงเมื่อสามปีก่อน บัดนี้มันวางอยู่นิ่งสนิทบนโต๊ะทำงานของเขา ราวกับจะเยาะเย้ยความพยายามในการลืมเลือนของเขาให้แตกสลาย “คุณไปเอาสิ่งนี้มาจากไหน” กรณ์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและแข็งกร้าว เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า แต่ดวงตากลับจับจ้องไปที่รอยหยักของดวงดาวบนครั่งนั้นอย่างไม่วางตา “ตอบผมมา... เพียงขวัญ” เพียงขวัญเม้มริมฝีปากแน่น เธอกระชับเสื้อเบลเซอร์สีเข้มเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ ราวกับต้องการสร้างเกราะป้องกันบางอย่าง “ดิฉันพบมันวางอยู่บนโต๊ะทำงานเมื่อเช้านี้ค่ะ พร้อมกับคำสั่งจากบอร์ดบริหารว่าเราต้องร่วมงานกันในโปรเจกต์ ‘คริสต์มาส วิลล่า’... โปรเจกต์ที่คุณปฏิเสธมาตลอดสามปี” กรณ์เงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาของเขามีร่องรอยของความโกรธเกรี้ยวระคนความหวาดกลัว เขาเป็นสถาปนิกที่ขึ้นชื่อเรื่องความสมบูรณ์แบบและการควบคุมอารมณ์ แต่ยามนี้เขารู้สึกว่าตนเองกำลังสูญเสียการควบคุมไปทีละน้อย “ผมไม่รับงานนี้” เขาปฏิเสธทันควัน “แต่ดิฉันรับไปแล้วค่ะ” เพียงขวัญโต้ตอบทันที ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของชายหนุ่ม “และท่านประธานบอกว่า ถ้าคุณจะถอนตัว ก็ต้องเป็นคนไปบอกท่านด้วยตัวเอง... พร้อมกับเหตุผลว่าทำไมคุณถึงยอมให้บริษัทเสียชื่อเสียงเพียงเพราะความทรงจำที่ตายไปแล้วของคุณ” คำพูดของเธอกรีดแทงลงไปกลางใจของกรณ์ เขาคว้าซองจดหมายนั้นขึ้นมา มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะฉีกมันออก เนื้อหาภายในไม่ใช่เอกสารการจ้างงาน แต่มันเป็นเพียงกระดาษแผ่นเดียวที่เขียนด้วยลายมือที่เขาจำได้แม่นยำ... ลายมือของภรรยาผู้ล่วงลับ *‘การรอคอยจะสิ้นสุดลง เมื่อแสงดาวดวงสุดท้ายร่วงหล่นถึงพื้นดิน’* กรณ์ปล่อยซองจดหมายร่วงจากมือ เขาเซไปด้านหลังจนสะโพกชนกับขอบโต๊ะทำงาน ความมืดมิดในใจที่เขาพยายามกักขังไว้เริ่มกัดกินเขาอีกครั้ง เพียงขวัญเห็นอาการนั้น เธอขยับเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว มือเรียวบางเอื้อมออกไปคล้ายจะสัมผัสแขนของเขา แต่แล้วเธอก็ชะงักงัน “กรณ์คะ... ที่นั่นไม่มีใครอยู่แล้ว และสิ่งที่อยู่ในซองนี้...” “คุณไม่เข้าใจ!” กรณ์ตวาดลั่นจนเพียงขวัญสะดุ้งสุดตัว เขาหันกลับมาประจันหน้ากับเธอ ใบหน้าคมคายที่เคยเรียบเฉยบัดนี้เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเย็นเยียบ “คุณเป็นแค่มัณฑนากรที่ถูกส่งมาเพื่อตบแต่งห้องว่างๆ คุณไม่รู้หรอกว่าในห้องนั้น... มันไม่ได้มีแค่พื้นที่ แต่มันมีวิญญาณที่ผมทำผิดต่อเขาไว้!” “ถ้าอย่างนั้นก็พิสูจน์สิคะ” เพียงขวัญกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลลง แต่ทว่าหนักแน่น “พิสูจน์ว่ามันเป็นแค่ความทรงจำ ไม่ใช่คำสาป ดิฉันจะเข้าไปกับคุณ และเราจะร่วมมือกันทำโปรเจกต์นี้ให้เสร็จ... ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อตัวคุณเองที่ต้องก้าวข้ามผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้” เธอเดินเข้าไปใกล้เขาอีกก้าว กลิ่นหอมจางๆ จากตัวของหญิงสาว—กลิ่นดอกไม้ที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด—แตะจมูกของเขา กรณ์ชะงักงัน รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเพียงขวัญในวินาทีนี้นี่เอง ที่ทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบ มันเป็นรอยยิ้มเดียวกับที่เขามักจะเห็นในกระจกเงาคืนนั้น... รอยยิ้มสุดท้ายก่อนที่แสงไฟจะดับลง “รอยยิ้มคุณ...” กรณ์พึมพำ ดวงตาพร่าเลือนไปชั่วขณะ “ทำไมคุณถึงยิ้มแบบนั้น” “แบบไหนคะ?” เพียงขวัญถาม สายตาของเธอสั่นระริก เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้จนเขาสามารถเห็นเงาสะท้อนของตนเองในดวงตาคู่นั้น เงาที่ดูอ่อนแอและน่าสมเพช ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของกรณ์ก็แผดเสียงดังขึ้น มันเป็นสายเรียกเข้าจากหมายเลขที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ แต่หน้าจอแสดงผลกลับเป็นรูปสัญลักษณ์ดาวตกที่สั่นไหวอยู่บนหน้าจอราวกับมีชีวิต กรณ์รับสายด้วยมือที่สั่นเทา เสียงที่ดังออกมาจากปลายสายไม่ได้เป็นเสียงของมนุษย์ แต่มันเป็นเสียงดนตรีกล่องเพลงที่เขาเคยซื้อให้ภรรยาในวันคริสต์มาสสุดท้าย... เสียงเพลงที่ควรจะถูกฝังอยู่ใต้เถ้าถ่าน “มีคนส่งของขวัญมาให้คุณที่ล็อบบี้ค่ะคุณกรณ์” เสียงแม่บ้านปลายสายสั่นเครือ “เป็นกล่องของขวัญผูกโบว์สีดำ... และที่สำคัญ มันกำลังไหม้อยู่ค่ะ... แต่มันไม่มีควันเลยสักนิด!” ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความลับภายใต้แสงเทียนนะคะ หวังว่าความลึกลับในตอนนี้นี้จะทำให้ทุกท่านอยากรู้เรื่องราวในตอนถัดไปไม่น้อยเลยค่ะ - ดาวตกคืนคริสต์มาส