ทางเลือกแห่งชีวิต

"ส่งมือมา... ถ้าอยากรู้ความจริงทั้งหมด" เสียงแหบพร่าทว่าก้องกังวานท่ามกลางเสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะจากเปลวเพลิงที่กำลังกัดกินคานเหล็กของอาคารเก่า รินลดาสะดุ้งเฮือก สติที่พร่าเลือนของเธอถูกกระชากกลับมาด้วยความหวาดหวั่น ดวงตาที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าจับจ้องไปยังฝ่ามือคู่นั้น—มือที่มีรอยแผลเป็นรูปหยดน้ำตาไขว้กับดาบ สัญลักษณ์เดียวกับที่สลักอยู่บนจี้ห้อยคอของพ่อที่เธอเก็บรักษาไว้เป็นสมบัติชิ้นสุดท้าย ทว่าเสียงร้องโหยหวนของคีรินที่ดังมาจากเบื้องล่างกลับดึงความสนใจเธอไปอีกทาง เขากำลังพยายามยันเศษซากคอนกรีตที่ทับขาไว้ เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมาจากบาดแผลราวกับจะย้อมพื้นไม้สีเก่าให้กลายเป็นสีชาด "รินลดา! อย่า... อย่าไปกับมัน!" คีรินคำราม เสียงของเขาแหบแห้งแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "มันเป็นคนฆ่าพ่อเธอ! มันเป็นคนที่ทำลายทุกอย่างของตระกูลเรา!" รินลดาหันกลับไปมองชายปริศนาภายใต้เสื้อคลุม รอยแผลเป็นบนมือของเขาดูขลังและน่าสะพรึงกลัวเมื่อสะท้อนกับแสงไฟที่โหมกระหน่ำ เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น ไม่มีความรีบร้อน ไม่มีความอาทร มีเพียงดวงตาที่จ้องมองมายังเธอด้วยความว่างเปล่าที่ซ่อนความลับอันดำมืดไว้ "ทางเลือกน่ะ... มีแค่ครั้งเดียวนะรินลดา" ชายปริศนากล่าว พลางขยับนิ้วเรียวยาวที่สั่นเทาเล็กน้อย "ถ้าเธอเลือกช่วยคนรักของเธอ เธอก็จะเสียโอกาสที่จะได้รู้ว่าใครคือคนที่สั่งการฆ่าครอบครัวเธอในคืนนั้นจริงๆ แต่ถ้าเธอเลือกฉัน... ความจริงที่เธอไขว่คว้ามาตลอดชีวิตจะถูกวางลงตรงหน้าทันที" รินลดาเม้มริมฝีปากจนห่อเลือด หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบที่กำลังจะพังทลาย เธอเหลือบมองคีรินที่กำลังอ่อนแรงลงทุกขณะ ดวงตาของเขาที่มักจะเย็นชาบัดนี้กลับมีความเว้าวอนอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ความรัก ความผูกพัน และความแค้นที่สั่งสมมานับสิบปีตีรวนกันอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก "ทำไม... ทำไมต้องตอนนี้?" รินลดาเค้นเสียงถาม มือที่กำเศษไม้แน่นสั่นสะท้าน "ทำไมต้องให้ฉันเลือกระหว่างคนที่ฉันรัก กับความตายของคนที่ฉันสูญเสียไป?" "เพราะชีวิตไม่เคยใจดีกับเราขนาดนั้นไงล่ะ" ชายปริศนาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเศร้าสร้อยอย่างประหลาด รินลดาตัดสินใจขยับตัว เธอไม่ได้เอื้อมมือไปคว้ามือของชายผู้นั้น แต่เธอกลับเบนทิศทางไปยังคีริน เธอใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีพยายามดึงแผ่นไม้ที่ทับขาเขาออก พลันนั้น ชายปริศนาก็ขยับกายอย่างรวดเร็วราวกับเงา เขาพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น! "เธอตัดสินใจผิดแล้ว" เขาคำรามเบาๆ ข้างหูเธอ แรงบีบที่ข้อมือนั้นมหาศาลจนรินลดาหน้านิ่วด้วยความเจ็บปวด "ปล่อยฉัน!" รินลดาสะบัดตัวสุดแรงจนร่างของเธอและชายปริศนาเซถลาไปตามแรงเหวี่ยง ทำให้คานเหล็กที่ค้ำยันห้องลับไว้พังครืนลงมาเต็มแรง ฝุ่นควันตลบอบอวลจนมองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง เมื่อควันจางลง รินลดาพบว่าตัวเองกระเด็นมาอยู่อีกฝั่งหนึ่งของห้องใต้ดิน ส่วนคีริน... เขากำลังจมหายไปในเงามืดของรอยแยกที่พื้นซึ่งกำลังทรุดตัวลงสู่ชั้นล่างที่เต็มไปด้วยกองเพลิง! "คีริน!" เธอพุ่งตัวไปที่ขอบเหวนั้นทันที ภาพที่เห็นทำให้น้ำตาของเธอร่วงเผาะ คีรินกำลังเกาะขอบหน้าผาไม้เพียงมือเดียว อีกมือหนึ่งของเขาชี้ไปยังชายปริศนาที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เธอด้วยมีดสั้นในมือที่เงาวับสะท้อนแสงไฟ "รินลดา ฟังนะ..." คีรินตะโกนแข่งกับเสียงระเบิดของแก๊สที่ดังมาจากด้านล่าง "จี้ห้อยคอนั่น... มันไม่ได้มีไว้เพื่อตามหาคนร้าย แต่มันมีไว้เพื่อ 'สืบทอด' มัน! ถ้าเขาฆ่าฉันตอนนี้ เธอก็จะกลายเป็นเป้าหมายต่อไปในฐานะ 'ผู้ถือครอง' คนใหม่! อย่าปล่อยให้เขาทำสำเร็จ!" รินลดานิ่งงัน หัวใจราวกับถูกบีบด้วยน้ำมือที่มองไม่เห็น เธอเงยหน้าขึ้นมองชายปริศนาที่ตอนนี้หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอพอดี เขาลดมีดลงช้าๆ ก่อนจะถอดฮู้ดคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้รินลดาต้องเบิกตากว้างจนแทบลืมหายใจ ใบหน้าที่เธอคุ้นเคย... ใบหน้าที่เธอเห็นในรูปถ่ายติดผนังบ้านมาตลอดสิบห้าปี! "พ่อ..." รินลดาพึมพำ เสียงนั้นสั่นพร่าราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ชายตรงหน้าคือพ่อของเธอ คนที่ควรจะเสียชีวิตไปในอุบัติเหตุเมื่อสิบห้าปีก่อน คนที่เธอตามหาและสาบานว่าจะล้างแค้นให้! พ่อของเธอยิ้มให้เธอ ยิ้มที่ดูเย็นชาและห่างเหินเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการไว้ "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะลูกรัก... แต่อย่าลืมสิว่าวันนี้ คือวันคริสต์มาส และของขวัญที่พ่อเตรียมไว้ให้เธอ คือการต้องเลือกว่า... จะให้พ่อตายแทนคีริน หรือจะให้คีรินตายแทนพ่อ... ตัดสินใจให้ดีล่ะ เพราะกระสุนนัดนี้มีแค่หนึ่งนัดเท่านั้น" เขาวางปืนกระบอกหนึ่งลงตรงหน้าเธอ บนพื้นไม้ที่กำลังจะมอดไหม้ไปพร้อมกับความจริงที่โหดร้ายเกินกว่าที่เธอจะรับไหว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคืนอันหนาวเหน็บในตอนที่ 37 นี้นะคะ