เสียงแห่งความแค้นดับสูญ

"วางปืนลงเดี๋ยวนี้ค่ะ ท่านประธาน... อำนาจที่คุณแลกมาด้วยเลือด มันกำลังจะพาคุณลงนรกในไม่ช้า" รินลดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง เธอยืนอยู่ตรงข้ามกับชายสูงวัยที่กำลังสั่นเทาอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวใหญ่ แววตาของเขาไม่ได้ฉายความฮึกเหิมเหมือนที่เคยเป็นมาตลอดหลายปี มีเพียงความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด 'ธนภพ' หัวเราะเสียงแหบพร่า เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเศษแก้วบาดลึกอยู่ในลำคอ เขาไม่ได้วางปืนตามคำสั่ง แต่กลับกดมันลงบนขมับของตัวเองด้วยมือที่สั่นระริก "กรรมเหรอ? รินลดา... เธอคิดว่าโลกนี้ขับเคลื่อนด้วยศีลธรรมจริงๆ งั้นหรือ ความแค้นของเธอที่พร่ำบอกว่าคือความยุติธรรม มันก็แค่เครื่องมือที่ทำให้คนอย่างฉันสนุกไปกับการทำลายล้างก็เท่านั้น" คีรินที่ยืนอยู่ข้างรินลดาขยับกายเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยความเย็นชา เขาสาวเท้าเข้าไปหาธนภพช้าๆ ราวกับพยัคฆ์ที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม "คุณสนุกบนความพินาศของคนอื่นมานานเกินพอแล้วครับ... เอ้ย ขออภัยค่ะ ความหมายคือ คุณสนุกกับมันมานานเกินไปแล้ว ความลับเรื่องอุบัติเหตุเมื่อยี่สิบปีก่อน พยานทุกคนถูกจัดการ แต่คุณคงลืมไปว่า เงาที่ตามติดคุณมาตลอดไม่ใช่แค่เวรกรรม แต่มันคือสิ่งที่คุณสร้างขึ้นมาเองกับมือ" ธนภพชะงัก สายตาเขามองไปที่รินลดา แล้วเลื่อนไปที่คีริน ราวกับกำลังเห็นภาพหลอนของใครบางคนที่เขาเคยพรากชีวิตไป "พวกแก... พวกแกมันก็แค่ขยะที่โผล่ออกมาจากกองเถ้าถ่าน!" ทันใดนั้นเอง ธนภพก็ลั่นไก! เสียงกึกที่น่าตกใจดังขึ้น แต่ไม่มีกระสุนพุ่งออกมา รินลดาพุ่งตัวเข้ากระชากแขนเขาไว้อย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้ร่างสูงวัยซวนเซล้มลงกับพื้นพรมหนานุ่ม ธนภพพยายามคว้าหาปืนที่หลุดมือ แต่รินลดาใช้รองเท้าส้นสูงเหยียบลงบนมือของเขาไว้แน่น แววตาของเธอไม่ได้มีความสะใจ มีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกสุดหยั่ง "ไม่ค่ะ... คุณจะตายง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้" รินลดากดเสียงต่ำ "คุณต้องได้รับรู้ว่าสิ่งที่สร้างมาทั้งชีวิต มันพังทลายลงอย่างไร ต่อหน้าต่อตาคุณเอง" ในวินาทีนั้น จอภาพขนาดใหญ่บนผนังห้องทำงานที่มืดสนิทก็สว่างขึ้น เผยให้เห็นภาพบัญชีลับและหลักฐานการยักยอกเงินทุนโครงการกุศลที่ใช้บังหน้าการฟอกเงินผิดกฎหมาย ข้อมูลทั้งหมดถูกส่งตรงไปยังสำนักข่าวและหน่วยงานตรวจสอบทั่วประเทศในวินาทีนี้เอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของธนภพดังระงมไม่ขาดสาย ราวกับเสียงกู่ร้องแห่งความพ่ายแพ้ที่ดังสะท้อนก้องห้องทำงาน ธนภพเบิกตากว้าง เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก เขาพยายามตะเกียกตะกายไปที่หน้าจอ แต่ทุกอย่างสายเกินไป "ไม่... ไม่! ฉันคุมทุกอย่างไว้หมดแล้ว! ใคร! ใครเป็นคนทำ!" "คนที่คุณเคยเหยียบย่ำที่สุดไงคะ" คีรินกล่าวพลางก้มลงมองชายผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นดั่งพระเจ้าในตระกูล "เลขาฯ คนสนิทของคุณที่หายตัวไปเมื่อสามปีก่อน เธอไม่ได้ตาย... เธอแค่รอเวลาที่จะส่งมอบหลักฐานนี้ให้กับพวกเรา" ใบหน้าของธนภพเปลี่ยนเป็นซีดเผือด เขารู้สึกถึงความโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจ ยิ่งกว่ากระสุนนัดใดที่พุ่งเข้าใส่ ความแค้นที่เขาเคยใช้เป็นอาวุธในการกำจัดศัตรู บัดนี้มันย้อนกลับมาทิ่มแทงเขาจนไม่มีที่ยืนในโลกใบนี้อีกต่อไป ร่างของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรง ก่อนจะฟุบลงกับพื้นอย่างหมดแรง ความภูมิใจในอำนาจมืดสลายกลายเป็นฝุ่นผงในชั่วพริบตา รินลดามองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติ เธอไม่ได้รู้สึกถึงชัยชนะที่หอมหวาน แต่กลับรู้สึกถึงความเบาหวิวที่ในที่สุด 'เงา' ที่ตามหลอกหลอนมาทั้งชีวิตก็จางหายไปเสียที ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะหันหลังกลับ เสียงหัวเราะแหลมสูงของธนภพก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาเงยหน้าขึ้นด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น "พวกเธอคิดว่าเรื่องมันจบแล้วงั้นเหรอ? พ่อแม่ของเธอ... ถ้าฉันเป็นคนฆ่า แล้วทำไมฉันถึงต้องกลัวความลับนี้? ความจริงมันโหดร้ายกว่าที่เธอคิด รินลดา... ลองหันไปดูข้างหลังเธอนั่นสิ" รินลดาและคีรินชะงัก ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองยังประตูห้องทำงานที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดสีดำสนิทก้าวเข้ามา เธอถือแฟ้มเอกสารบางอย่างในมือ แววตาที่จ้องมองมายังรินลดาไม่ใช่ความสงสาร แต่เป็นความอาฆาตที่รุนแรงจนน่าขนลุก "ขอบคุณที่จัดการคนโง่คนนี้ให้ฉันนะ... แต่น่าเสียดาย ที่พวกคุณเองก็ไม่มีสิทธิ์ได้เห็นตะวันขึ้นในวันพรุ่งนี้เหมือนกัน" เสียงลั่นไกปืนดังขึ้นอีกครั้งจากเงามืดด้านหลังหญิงสาวคนนั้น รินลดาสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่พุ่งผ่านข้างแก้มไป กระสุนปืนนัดนั้นไม่ได้มุ่งเป้าที่ธนภพ แต่มันมุ่งตรงมาที่... เธอ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ความแค้นถูกตัดสินไปพร้อมกับตัวละครในตอนนี้นะคะ