เปลวเพลิงเผาผลาญ

“เลิกเสแสร้งเสียทีคีริน ความลับที่เธอแบกไว้มันกำลังจะฝังเราทุกคนลงใต้กองขี้เถ้าอยู่แล้ว!” รินลดาตะโกนฝ่าความเงียบงันที่แหลมคมดั่งใบมีด ชายปริศนาในชุดโค้ทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าคีริน ทั้งสองดูเหมือนเงาที่ทับซ้อนกันในโถงกลางคฤหาสน์เก่าแก่ ความโกรธแค้นในแววตาของรินลดามิใช่เพียงเพราะความไม่เข้าใจ แต่เพราะเธอมองเห็น ‘บางอย่าง’ ในดวงตาของคีริน... ความหวาดกลัวที่เขาพยายามปิดตายไว้หลังใบหน้าเรียบเฉย คีรินไม่ได้โต้ตอบในทันที เขาเพียงขยับมุมปากเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น มือหนาของเขาเอื้อมไปหยิบเชิงเทียนเงินหนักอึ้งที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างตัว บีบมันแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน “รินลดา... บางความจริงก็เหมือนยาพิษ ถ้าเธอรู้แล้วชีวิตเธอจะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกเลย” จังหวะนั้นเอง ชายปริศนาพุ่งเข้าใส่คีรินดุจพยัคฆ์ร้าย เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นเมื่อคีรินใช้เชิงเทียนในมือปัดป้องคมมีดที่วาววับในมืออีกฝ่าย ร่างของทั้งสองปะทะกันอย่างดุเดือดท่ามกลางความมืดมิดของโถงใหญ่ แจกันโบราณล้ำค่าตกลงมาแตกกระจายบนพื้นหินอ่อน เสียงเศษกระเบื้องกรีดร้องบาดลึกในความรู้สึกของรินลดา ในจังหวะที่คีรินเบี่ยงตัวหลบ คมมีดของชายปริศนาพลาดไปฟันเข้ากับโคมไฟระย้าคริสตัลขนาดยักษ์เหนือศีรษะ โซ่ที่ยึดตรึงไว้ขาดสะบั้นลง โคมไฟดิ่งพสุธาลงมายังผืนพรมหนาเบื้องล่าง ประกายไฟจากสายไฟที่ขาดวิ่นปะทะกับผ้าม่านกำมะหยี่สีแดงสดที่ห้อยระย้าอยู่ใกล้ๆ ในชั่วพริบตา เปลวเพลิงสีส้มแดงก็แลบลิ้นเลียผืนผ้าอย่างหิวกระหาย “ออกไปจากที่นี่ซะรินลดา!” คีรินตะโกนลั่น เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความตื่นตระหนกที่รินลดาไม่เคยได้ยินมาก่อน เปลวเพลิงลุกลามเร็วดั่งปีศาจ มันกระโดดข้ามจากผ้าม่านไปยังชั้นหนังสือไม้โอ๊กเก่าแก่ กลิ่นไม้ไหม้ไฟฉุนกึกอบอวลไปทั่วบริเวณ ความร้อนระอุเริ่มแผ่ซ่านจนผิวหนังรู้สึกเจ็บแสบ รินลดายืนนิ่งเหมือนถูกสาป เธอไม่ได้มองแค่ไฟที่กำลังเผาผลาญบ้านหลังนี้ แต่มองเห็นคีรินที่ยังคงยืนหยัดต่อสู้กับชายปริศนาท่ามกลางวงล้อมของเปลวเพลิงที่เริ่มปิดล้อมพวกเขาไว้ “ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้นจนกว่านายจะบอกความจริง!” เธอกลั้นใจตะโกนผ่านเสียงคำรามของไฟที่เริ่มลามเลียฝ้าเพดาน คีรินหันมามองเธอเพียงเสี้ยววินาที แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาเหลืออยู่เลย มีเพียงความเจ็บปวดที่หยั่งรากลึก “พ่อของเธอยังไม่ตาย... เขาถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินของที่นี่มาตลอดสิบปี!” สิ้นคำพูดนั้น รินลดาถึงกับเข่าอ่อน ความจริงที่เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจทำเอาสรรพางค์กายสั่นสะท้าน เสียงเพดานไม้ที่กำลังถล่มลงมาฟังดูเบาหวิวไปถนัดตา เธอหันไปมองประตูลับที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ที่ถูกไฟไหม้จนเกรียม ความลับที่คีรินปกป้องไว้... ความลับที่เปลี่ยนตระกูลของเธอให้กลายเป็นเพียงหมากในเกมอำนาจของคนอื่น ชายปริศนาฉวยโอกาสนั้นกระแทกคีรินจนร่างกระเด็นไปกระแทกกับผนัง ก่อนจะหันมามองรินลดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช เขาไม่ได้สนใจเปลวเพลิงที่กำลังกัดกินคฤหาสน์รอบตัวเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวเข้ามาหารินลดาช้าๆ ในขณะที่คีรินพยายามยันกายลุกขึ้นด้วยร่างกายที่โชกเลือด “เธออยากรู้ความจริงใช่ไหม รินลดา? งั้นก็มาดูกันว่าพ่อของเธอที่เธอเฝ้าคิดถึงนักหนา... กลายเป็นตัวอะไรไปแล้ว” เขาคว้าข้อมือรินลดาด้วยแรงมหาศาล ก่อนจะลากเธอไปยังกองเพลิงที่โหมกระหน่ำอยู่หน้าประตูห้องลับนั้น เสียงระเบิดจากห้องเก็บไวน์ชั้นล่างดังสนั่นจนพื้นดินสั่นสะเทือน โครงสร้างคฤหาสน์เริ่มบิดเบี้ยว เปลวเพลิงที่ร้อนแรงจนแทบหายใจไม่ออกพุ่งเข้าหาทั้งสามคน ราวกับจะปิดฉากความลับนี้ไปพร้อมกับร่างของพวกเขาทั้งหมด รินลดาเหลือบมองไปที่มือของคีริน เขายื่นมือมาทางเธอด้วยความสั่นเทา ดวงตาคู่นั้นเปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำตาและคราบเขม่าควัน “อย่าไปกับเขา... รินลดา ฟังฉัน! คนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ... ไม่ใช่คนเดียวกับที่เธอเคยรู้จัก!” คีรินคำรามออกมาพร้อมกับพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าชายปริศนาไว้ แต่ในจังหวะนั้นเอง พื้นไม้ที่พวกเขายืนอยู่ก็ทรุดตัวลง! รินลดาถูกแรงเหวี่ยงกระเด็นไปยังปากเหวของชั้นใต้ดินที่เผยอออกท่ามกลางเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ ในจังหวะที่สติเธอกำลังจะหลุดลอย ร่างหนึ่งที่คุ้นตาภายใต้เสื้อคลุมขาดวิ่นก็ก้าวออกมาจากเงามืดของห้องลับที่พังทลายลงมา... มือของบุคคลนั้นยื่นมาหาเธอ แต่ทว่า... มันกลับเป็นมือที่มีรอยแผลเป็นประหลาดคล้ายกับสัญลักษณ์บนจี้ห้อยคอของพ่อเธอไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านเปลวเพลิงมากับรินลดาจนถึงบรรทัดนี้ค่ะ