คำมั่นสัญญาที่ว่างเปล่า

“คุณโกหก... เสียงนั่นไม่ใช่เสียงคนตาย แต่มันคือเสียงของความจริงที่คุณพยายามฝังกลบไว้ใต้คฤหาสน์หลังนี้ต่างหาก” รินลดาก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับผนังเย็นเฉียบของห้องสมุดเก่าแก่ ดวงตาคู่คมของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคีรินที่กำลังไหวระริก แม้จะพยายามรักษาท่าทีนิ่งขรึมเพียงใด แต่รอยร้าวในแววตาของเขาก็ปิดไม่มิด คีรินขยับกายเข้าหา ความสูงของเขาบดบังแสงไฟสลัวจากเชิงเทียนที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊ก เขาโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอน้อยลงจนน่าอึดอัด กลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นหอมของกระดาษเก่าลอยมาปะทะจมูกรินลดา “ผมไม่ได้โกหก ริน” เสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย “ผมแค่... ไม่พร้อมจะให้คุณเห็นในสิ่งที่ผมเห็น แต่เชื่อเถอะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะปกป้องคุณจากเงาพวกนั้นเอง ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกอย่างที่ผมมี ผมก็ยอม” คำมั่นสัญญาที่ฟังดูหนักแน่นและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน หากแต่สำหรับรินลดา มันกลับรู้สึกเหมือนโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น เธอสังเกตเห็นมือข้างที่ซ่อนไว้ใต้ชายเสื้อสูทของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน อีกทั้งจังหวะการหายใจที่สั้นและเร็วผิดปกติของเขานั้น... มันไม่ใช่ความรู้สึกของผู้ที่ต้องการปกป้อง แต่มันคือความรู้สึกของผู้ที่กำลัง 'เตรียมการ' บางอย่าง “คุณจะปกป้องฉัน หรือคุณแค่ต้องการให้ฉันอยู่ใกล้มือเพื่อเป็นประกันในแผนการของคุณกันแน่คะ คีริน?” เธอถามสวนกลับ เสียงของเธอเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมดุจใบมีด คีรินชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเม้มปากแน่นก่อนจะยิ้มมุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “คุณช่างเป็นคนช่างสงสัยจริงๆ นั่นแหละคือเหตุผลที่ผมชอบคุณ” เขาเอื้อมมือมาประคองใบหน้าของเธอ นิ้วหัวแม่มือลากไล้แผ่วเบาบนพวงแก้ม รินลดาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบจากปลายนิ้วคู่นั้น มันไม่ใช่ความอบอุ่นของคนรัก แต่มันคือความเย็นของเหล็กกล้าที่เตรียมพร้อมสำหรับการสังหาร ในขณะที่เขากำลังหว่านล้อมเธอด้วยถ้อยคำหวานหู สายตาของรินลดากลับเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้กองเอกสารบนโต๊ะ มันเป็นแผนผังของห้องใต้ดินที่ถูกขีดฆ่าและแก้ไขด้วยหมึกสีแดงฉาน ในนั้นมีจุดหนึ่งที่ระบุพิกัดตรงกับสถานที่ที่พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตเมื่อสิบปีก่อน ความจริงที่เธอกลัวที่สุดกำลังเปิดเผยออกมาต่อหน้าต่อตา “คีริน...” รินลดาเรียกชื่อเขาแผ่วเบา เธอยกมือขึ้นแตะมือของเขาที่ทาบอยู่บนแก้ม “ถ้าหากสิ่งที่ฉันต้องรู้มันทำลายชีวิตฉันไปมากกว่านี้ คุณยังจะบอกว่าคุณปกป้องฉันอยู่ไหม?” “ความตายไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คุณคิดหรอก ริน” เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน “สิ่งที่น่ากลัวคือการมีชีวิตอยู่โดยไม่รู้ว่าศัตรูที่แท้จริงคือใครต่างหาก และคืนนี้... ผมจะทำให้คุณได้รู้ว่าใครที่ทำให้ครอบครัวของคุณต้องจากไป” คีรินผละออกจากเธออย่างรวดเร็วราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต เขาหันหลังให้เธอแล้วเดินตรงไปยังตู้หนังสือขนาดยักษ์ ก่อนจะดึงเล่มที่เข้าปกหนังสีดำสนิทออกมา ประตูลับที่เคยถูกปิดตายมานับทศวรรษก็เปิดออก เผยให้เห็นทางเดินทอดยาวลงสู่ความมืดมิดที่มีเพียงเสียงหยดน้ำที่ดังก้อง เขาไม่ได้หันกลับมามองเธอ แต่เพียงแค่ผายมือไปทางนั้นด้วยท่าทีที่ดูสง่างามราวกับสุภาพบุรุษผู้ไม่มีความผิด “ตามผมมาสิรินดา ถ้าคุณอยากรู้ความจริง คุณก็ต้องกล้าพอที่จะก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตาย” รินลดาขยับกายก้าวตามเขาไปอย่างไม่อาจห้ามใจได้ ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะพ้นขอบประตู เสียงโทรศัพท์ที่สั่นสะเทือนในกระเป๋ากางเกงของเธอก็ดังขึ้นสั้นๆ เป็นข้อความจากหมายเลขที่ไม่มีชื่อผู้ติดต่อ เธอแอบเปิดอ่านขณะที่คีรินเดินนำหน้าไปไกล ข้อความสั้นๆ เพียงไม่กี่คำที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น ‘อย่าเชื่อสิ่งที่เขาพูด รินลดา... คนที่ถือกุญแจไขห้องใต้ดินนั้น ไม่ใช่คีริน แต่คือคนที่จะฆ่าคุณในวินาทีที่แสงจันทร์กระทบยอดคฤหาสน์’ รินลดาชะงักฝีเท้า เงยหน้ามองไปที่เพดานกระจกเหนือโถงทางเดิน แสงจันทร์เต็มดวงกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่แนวเส้นตรงของยอดคฤหาสน์พอดี ในขณะที่เงาของคีรินที่ทอดตัวลงบนพื้นห้องใต้ดินนั้น... ดูเหมือนจะค่อยๆ บิดเบี้ยวและมีขนาดใหญ่เกินกว่ารูปร่างจริงของเขาไปมาก คีรินหยุดเดินแล้วหันกลับมาหาเธอ รอยยิ้มที่เขาส่งให้ในความมืดนั้นดูผิดเพี้ยนไปจากเดิม “ถึงเวลาปิดฉากเรื่องตลกบทนี้เสียทีนะ... คุณรินลดา” ดาวตกคืนคริสต์มาสหวังว่าบทนี้จะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงไปพร้อมกับความจริงที่กำลังจะเปิดเผยในตอนหน้านะคะ ขอบคุณที่ติดตามร่วมเดินทางมาจนถึงตรงนี้ค่ะ