ความจริงถูกกระชากหน้ากาก

“วางมันลงซะ... ก่อนที่ความอดทนสุดท้ายของฉันจะขาดผึง” น้ำเสียงของรินลดาเรียบนิ่ง หากแต่สั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุด เธอจ้องมองสร้อยคอจี้รูปพระจันทร์เสี้ยวที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรังในมือของชายวัยกลางคนตรงหน้า หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองรบที่กำลังจะแตกสลาย เธอไม่ได้ต้องการคำแก้ตัว เธอต้องการคำตอบที่แลกมาด้วยชีวิตของพ่อ ชายผู้นั้น—คนที่เธอเคยเรียกว่า ‘อา’ มาตลอดชีวิต—หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแห้งแล้งที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก เขาค่อยๆ ใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ไปบนจี้สร้อยราวกับของสะสมล้ำค่า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมศพ “รินลดา... หลานยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจว่าโลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความรัก แต่มันขับเคลื่อนด้วย ‘ความลับ’ ที่ยอมแลกด้วยเลือด” เขาเอ่ยพลางก้าวเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าว รองเท้าหนังขัดมันกระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้องในห้องโถงที่เงียบสงัด “ความลับงั้นเหรอคะ?” รินลดาแค่นยิ้ม มือของเธอที่กำหมัดแน่นเริ่มสั่น “ความลับที่ต้องแลกด้วยชีวิตของคนบริสุทธิ์น่ะหรือคะ? ถ้ามันคือราคาของความร่ำรวยที่พวกคุณเชิดชูนักหนา ฉันก็อยากจะรู้เหลือเกินว่านรกมีที่ว่างพอสำหรับพวกคุณไหม!” คีรินที่ยืนหลบมุมอยู่ในเงามืดของเสาใหญ่ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคู่คมของเขาสังเกตเห็นรอยเปื้อนสีเข้มบนพรมที่เท้าของชายผู้บงการ นั่นไม่ใช่ไวน์ แต่มันคือหลักฐานที่เขากำลังตามหา เขาเม้มริมฝีปากแน่น ความโดดเดี่ยวที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชาถูกกระตุ้นด้วยความโกรธแค้นที่รินลดาต้องเผชิญอยู่ตรงหน้า หากเขาก้าวออกไปตอนนี้ แผนการทั้งหมดที่วางไว้จะพังทลาย แต่หากเขานิ่งเฉย ผู้หญิงที่เขาแอบเฝ้ามองมาตลอดอาจจะต้องกลายเป็นศพรายต่อไป “อย่าพยายามทำเป็นคนดีไปหน่อยเลย” ชายผู้นั้นกล่าวเสียงเย็น “พ่อของเธอไม่ได้ตายเพราะโชคชะตา แต่เขาตายเพราะเขา ‘โง่’ ที่พยายามจะปกป้องความจริงที่ควรจะฝังไปพร้อมกับเขา” รินลดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ความเจ็บปวดที่สั่งสมมานับสิบปีถาโถมเข้ามาในคราวเดียว เธอพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือของเขาด้วยสัญชาตญาณที่เหนือกว่าความกลัว ทั้งสองยื้อยุดฉุดกระชากกันท่ามกลางความมืดมิดของคฤหาสน์ สร้อยคอเส้นนั้นร่วงหล่นลงพื้น เสียงโลหะกระทบหินดังขึ้นอย่างชัดเจนในความเงียบ “บอกฉันมาว่าเขาฝากอะไรไว้!” รินลดากระชากคอเสื้อของเขาจนหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจ “ความจริงที่พ่อทิ้งไว้ก่อนลมหายใจสุดท้ายมันคืออะไรกันแน่!” ชายผู้นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง มันไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็น ‘ความสมเพช’ “หลานคิดว่าความจริงจะช่วยให้หลานนอนหลับได้อย่างงั้นเหรอ? รินลดา... ความจริงที่หลานตามหาอยู่ มันไม่ได้อยู่ในเอกสาร แต่มันอยู่ใน ‘สายเลือด’ ที่หลานพยายามปฏิเสธมาตลอด” จังหวะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก ปัง! ประตูไม้บานยักษ์ถูกถีบออกจนเปิดกว้าง แสงไฟสปอร์ตไลท์จากรถตำรวจที่จอดหน้าคฤหาสน์สาดส่องเข้ามาเป็นลำ แสงนั้นทำให้ห้องที่เคยเป็นความลับบิดเบี้ยวไปหมด ชายผู้บงการเบิกตากว้าง แผนการของเขาไม่ได้ถูกคำนวณมาเพื่อการเผชิญหน้ากับกฎหมายในเวลานี้ “รินลดา... หลบไป!” เสียงของคีรินตะโกนก้องมาจากเงามืด เขาพุ่งตัวออกมาพร้อมกับปืนในมือที่เล็งไปยังชายผู้นั้น ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนที่กำลังจะปะทุขึ้น ชายผู้นั้นกลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขาก้มลงเก็บสร้อยคอเส้นนั้นขึ้นมาแล้วถอยร่นไปที่หน้าต่างบานสูงที่เปิดแง้มไว้ “พวกเธอมาช้าไป... เพราะในขณะที่พวกเธอกำลังสู้เพื่อความจริง พ่อของเธอก็ได้ขาย ‘ทุกอย่าง’ ให้กับคนอื่นไปนานแล้ว” เขากระโดดออกไปในความมืดพร้อมกับเสียงกระจกแตกกระจาย รินลดารีบวิ่งไปที่หน้าต่าง เธอเห็นร่างนั้นหายไปในเงามืดของป่าหลังคฤหาสน์ แต่สิ่งที่ทำให้เธอเข่าทรุดลงกับพื้นไม่ใช่การหลบหนีของเขา บนพื้นหินที่เขาเคยยืนอยู่ มีจดหมายฉบับหนึ่งตกหล่นอยู่ มันไม่ได้ปิดผนึก และลายมือบนหน้าซองนั้นคือลายมือของพ่อเธอที่ตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน รินลดาสั่นมือหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่าน น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลพรากออกมาเป็นทาง *‘แด่ลูกรัก... หากเจ้าอ่านจดหมายฉบับนี้ ความจริงที่เจ้าต้องรู้คือ คีรินไม่ใช่ศัตรู แต่เขากลับเป็นคนที่อยู่เคียงข้างเจ้ามาตลอดโดยที่เจ้าไม่เคยรู้ และที่สำคัญที่สุด... คนที่สั่งฆ่าพ่อในวันนั้น คือคนที่เจ้าเชื่อใจที่สุดในบ้านหลังนี้’* รินลดาเงยหน้าขึ้นมองคีรินที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไป สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ไม่สามารถบรรยายได้ และก่อนที่เธอจะได้เอ่ยถามอะไร ทันใดนั้น ไฟในคฤหาสน์ทั้งหมดก็ดับพรึ่บลง พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังขึ้นข้างหูของเธอจากคนที่ยืนอยู่ด้านหลังในความมืดมิด “อย่าอ่านมันต่อเลย... รินลดา เพราะสิ่งที่พ่อเธอเขียนทิ้งไว้ มันจะทำลายชีวิตของเธอให้แหลกคามือ” นี่คือตอนที่ 34 หวังว่าจะถูกใจนักอ่านที่รักของดาวตกคืนคริสต์มาสนะคะ