เพลิงอารมณ์และหยาดน้ำตา

"วางมือลงพื้นเดี๋ยวนี้! อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ!" เสียงตะคอกของเจ้าหน้าที่ตำรวจดังสนั่นไปทั่วห้องทำงานที่เคยเงียบสงัด มันเป็นเสียงที่ทำลายทุกสิ่งที่กรณ์พยายามสร้างขึ้นมาตลอดสิบปีพังทลายลงในพริบตา ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังของชายหนุ่มบัดนี้แตกร้าวเหลือเพียงความว่างเปล่า เขาไม่ได้ขยับตัว แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจ้องเขม็งไปที่ธนา ชายผู้เป็นทั้งเพื่อนสนิทและคนที่เขาไว้ใจที่สุด ธนายกมือขึ้นช้าๆ ทว่ามุมปากกลับเหยียดยิ้มเยาะเย้ย แววตาที่เคยฉายความเห็นอกเห็นใจบัดนี้เปลี่ยนเป็นความสมเพชอย่างปิดไม่มิด "คุณกรณ์ครับ หมายจับคดีฟอกเงินและยักยอกทรัพย์มูลค่าหลายร้อยล้านบาท... รวมถึงคดีอุบัติเหตุไฟไหม้ที่บ้านพักตากอากาศเมื่อยี่สิบปีก่อน" เจ้าหน้าที่นายหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ กุญแจมือเหล็กวาววับในมือสะท้อนแสงไฟเป็นประกายวับวาวราวกับลิ้นงู เพียงขวัญยืนนิ่งอยู่ตรงกลางวงล้อมนั้น เธอไม่ได้หวาดกลัวต่อปืนที่จ่อมาทางนั้นแม้แต่น้อย มือที่สั่นเทาของเธอค่อยๆ หยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากใต้โต๊ะทำงาน ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจที่ติดขัดของกรณ์ "ขวัญ... นี่เธอทำอะไรลงไป?" กรณ์เค้นเสียงถาม เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นเครือ แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธแค้น มีเพียงความเจ็บปวดที่หยั่งรากลึกจนหยั่งถึงก้นบึ้งของหัวใจ เพียงขวัญเงยหน้าขึ้น สบตากับเขา แววตาของเธอในตอนนี้ไม่มีความอบอุ่นที่เขาเคยหลงใหลเหลืออยู่เลย มันมีเพียงหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยแต่มั่นคง "ฉันก็แค่กำลังทำให้ความยุติธรรมทำงานของมันค่ะกรณ์... ความจริงที่นายพยายามฝังกลบไว้ด้วยเงินและอำนาจ แต่นายลืมไปว่า เงาที่นายพยายามเหยียบไว้ มันเติบโตขึ้นทุกครั้งที่มีแสงส่องถึง" "เธอคิดว่าเธอชนะงั้นเหรอ เพียงขวัญ?" ธนาแทรกขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "เธอคิดว่าการเอาผิดกรณ์ได้ แล้วเธอจะรอดพ้นจากนรกที่ฉันเตรียมไว้ให้งั้นเหรอ?" "ธนา! หยุดนะ!" เพียงขวัญตวาดกลับ เธอโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกลางห้อง "เอกสารพวกนี้ไม่ใช่แค่ของกรณ์ แต่มันรวมถึงหลักฐานการฆาตกรรมและการปั่นหัวครอบครัวคนอื่นของนายด้วย... นายคือคนที่วางเพลิงคืนนั้นใช่ไหม ธนา!" ความเงียบเข้าจู่โจมห้องนั้นอีกครั้ง เหมือนเวลาถูกหยุดไว้ด้วยกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านอากาศ กรณ์เบิกตากว้าง เขารีบหันไปมองธนาที่ยืนตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มเย่อหยิ่งของธนาหายไปในทันที แทนที่ด้วยสีหน้าของปีศาจที่ถูกกระชากหน้ากากออก "สารภาพออกมาเถอะค่ะ" เพียงขวัญเดินเข้าไปใกล้ธนา ความสูงของเธอไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อความกดดันที่เธอแผ่ออกมาเลย "นายฆ่าพ่อแม่ฉัน เพราะนายต้องการหุ้นบริษัทที่พ่อนายเสียไป... นายทำทุกอย่างเพียงเพื่อความสะใจที่ได้เห็นคนที่นายเกลียดต้องพินาศ โดยเฉพาะกรณ์ที่นายแสร้งทำเป็นมิตรมาตลอด" "ใช่! ฉันทำ!" ธนาตะโกนลั่นห้อง ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความบ้าคลั่ง "ฉันเกลียดมัน! ฉันเกลียดที่ทุกคนมองเห็นแต่กรณ์! ฉันเป็นคนจุดไฟเผาบ้านนั่นเองกับมือ! ฉันเป็นคนเห็นพวกมันกรีดร้องอยู่ในกองเพลิง! แล้วยังไง? ในเมื่อตอนนี้ทุกคนก็ต้องพังพินาศไปพร้อมๆ กัน!" กรณ์พุ่งเข้าใส่ธนาด้วยความเร็วที่เหนือการควบคุม เจ้าหน้าที่ตำรวจรีบเข้าชาร์จ ทั้งสองร่างกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันจนล้มลงไปกองกับพื้น กรณ์ไม่สนใจกฎหมาย ไม่สนใจกุญแจมือ เขาต้องการเพียงแค่คำตอบที่ชัดเจนกว่านี้ คำตอบที่ทำลายชีวิตเขามาตลอดคริสต์มาสหลายปี "แก... แกทำแบบนั้นได้ยังไง!" กรณ์ตะโกนลั่น พร้อมกับชกเข้าที่ใบหน้าของธนาอย่างแรงจนเลือดกบปาก เหตุการณ์เริ่มโกลาหล เจ้าหน้าที่พยายามแยกทั้งสองคนออกจากกัน เพียงขวัญยืนมองภาพนั้นด้วยใจที่สลาย เธอไม่ได้ดีใจที่ความจริงปรากฏ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบแหลกคามือ ความลับที่เธอแบกรับมาตลอดเพื่อปกป้องกรณ์ กลับกลายเป็นสิ่งที่ทำลายทุกอย่างลง ทว่า ในขณะที่ความวุ่นวายถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์ของเพียงขวัญก็ดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความมึนงง เบอร์โทรนั้น... เป็นเบอร์ที่เธอไม่ได้เห็นมานานกว่าสิบปี เบอร์ของคนที่ควรจะตายไปพร้อมกับกองเพลิงในคืนคริสต์มาสนั้น เธอกดรับด้วยมือที่สั่นเทา เสียงปลายสายที่ตอบกลับมาทำให้เธอถึงกับทรุดเข่าลงกับพื้นทันที "ขวัญ... อย่าเชื่อสิ่งที่ตาเห็น และอย่าไว้ใจคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องตอนนี้เด็ดขาด" เสียงนั้นเป็นเสียงของผู้หญิงที่เธอรู้จักดีที่สุด... เสียงของแม่ของเธอที่ควรจะตายไปแล้ว! และในวินาทีที่เธอยังไม่ทันได้ถามอะไร ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงกระแทกจากบุคคลที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับปืนที่เล็งตรงมาที่หน้าอกของกรณ์ รอยยิ้มที่คุ้นเคย แววตาที่เยือกเย็น และเสียงปืนที่ดังลั่นสนั่นห้องทำงานจนทุกอย่างดับวูบลงไป! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและแสงสว่างในหัวใจไปกับดาวตกคืนคริสต์มาสนะคะ