การตัดสินใจครั้งสำคัญ

“วางปืนลงซะ กรณ์... นายไม่มีวันทำสำเร็จหรอก” เสียงหวานที่สั่นเครือของเพียงขวัญดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นดินปืนและควันจางๆ กรณ์ยืนนิ่ง มือของเขาที่กุมอาวุธอยู่สั่นเทาเพียงเล็กน้อย สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องที่ปลายกระบอกปืน แต่จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของผู้หญิงที่เขารักที่สุด—เพียงขวัญ เธอยืนอยู่ตรงนั้น เบื้องหลังคือบานหน้าต่างกระจกที่ร้าวรานจากแรงกระแทก เผยให้เห็นทิวทัศน์เมืองหลวงยามค่ำคืนที่ประดับประดาด้วยไฟสีส้มสลัว ราวกับโลกทั้งใบกำลังเต้นรำอยู่บนกองเพลิง “ขวัญ... ออกไปจากตรงนี้” กรณ์เค้นเสียงผ่านลำคอที่แห้งผาก “ไม่! ถ้าการจะจบเรื่องทั้งหมดนี้หมายถึงการที่นายต้องแลกด้วยการเป็นฆาตกร ฉันจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด นายแบกรับความตายของครอบครัวมานานเกินไปแล้ว กรณ์... อย่าสร้างแผลให้ตัวเองเพิ่มอีกเลยนะคะ” กรณ์แค่นหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ “แผลน่ะเหรอ? ขวัญ เธอคิดว่าแผลพวกนี้มันจะหายไปเพียงเพราะฉันหยุดมือเหรอ? อดีตมันตามล่าฉันมาตลอดสิบปี คืนคริสต์มาสปีนั้น... ฉันเสียทุกอย่างไปเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของครอบครัว แล้ววันนี้ล่ะ? ฉันจะยอมให้พวกมันพรากเธอไปอีกคนอย่างนั้นเหรอ?” เขาก้าวเท้าเข้าหาเธอหนึ่งก้าว แต่หยุดชะงักเมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของหญิงสาว เพียงขวัญก้าวเข้ามาหาเขาแทน เธอวางมือบางลงบนข้อมือที่ถือปืนของเขา สัมผัสที่เย็นเยียบผ่านผิวเนื้อทำให้กรณ์ชะงักงัน หัวใจของเขากระตุกวูบ “มองหน้าฉันนะกรณ์...” เธอกระซิบ เสียงของเธอนุ่มนวลทว่าหนักแน่นราวกับค้อนที่ทุบลงบนกำแพงน้ำแข็งในใจเขา “ถ้าคุณเลือกที่จะล้างแค้น คุณก็ไม่ต่างอะไรกับพวกมัน แต่ถ้าคุณเลือกที่จะปล่อยมือจากปืนกระบอกนี้... เราจะเริ่มต้นใหม่ แม้ต้องสูญเสียทุกอย่างที่เคยสร้างมา แม้ต้องเริ่มต้นจากศูนย์ในที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรา... คุณยอมไหมคะ?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ กรณ์จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น—ดวงตาที่เคยเห็นความอ่อนแอที่เขาสุดแสนจะพยายามซ่อนไว้ ดวงตาที่สะท้อนเงาของเขา... ไม่ใช่ในฐานะสถาปนิกผู้ประสบความสำเร็จหรือเหยื่อผู้โศกเศร้า แต่ในฐานะ 'กรณ์' คนที่เพียงขวัญรัก ภาพของคืนคริสต์มาสเมื่อสิบปีก่อนแล่นเข้ามาในหัว... กองไฟที่ลุกโชน ความเย็นเยือกของหิมะที่เปื้อนเลือด ความอ้างว้างที่เขาเคยสาบานว่าจะแก้แค้นให้สาสม แต่แล้วภาพนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มของเพียงขวัญในวันแรกที่พวกเขาพบกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอ และเสียงหัวเราะที่ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองยังมีตัวตนอยู่จริงๆ เขาหลับตาลงแน่น หยดน้ำตาหนึ่งหยดไหลผ่านแก้มกร้าน—หยดน้ำตาที่เขาไม่ได้หลั่งมานานนับทศวรรษ “ถ้าฉันปล่อยมือ... ฉันจะเสียทุกอย่างที่วางแผนมา” กรณ์พึมพำ “แต่คุณจะได้ฉันไว้... และคุณจะได้จิตวิญญาณของคุณคืนมาด้วยนะคะ” กรณ์ตัดสินใจแล้ว เขาค่อยๆ คลายมือออก เสียงโลหะหนักๆ กระทบพื้นหินอ่อนดังสนั่นก้องห้องทำงาน มันเป็นเสียงของการปลดแอก เสียงของโซ่ตรวนที่หลุดออกไปจากข้อเท้าของเขา เขาโผเข้ากอดเพียงขวัญแน่น ฝังหน้าลงบนไหล่เล็กๆ ของเธอ สูดกลิ่นหอมประจำตัวเธอราวกับคนใกล้ตายที่เพิ่งได้รับลมหายใจ “ตกลง... เราจะไปจากที่นี่กัน” ทว่า ในขณะที่ความตึงเครียดกำลังคลี่คลาย เสียงปรบมือแผ่วเบาและเยือกเย็นดังขึ้นจากเงามืดหลังตู้หนังสือไม้โอ๊กเก่าแก่ ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว กรณ์เบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งก้าวออกมาจากความมืด ใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นที่คุ้นตา—ชายผู้เป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมทั้งหมด “ซึ้งใจจริงๆ” ชายผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “ทิ้งปืนลงแบบนั้น... คิดจริงๆ เหรอว่ามันจะจบลงง่ายๆ แบบนี้? กรณ์ นายอาจจะพร้อมปล่อยวาง แต่ฉันยังไม่จบ... และขวัญ... ดูเหมือนเธอจะลืมไปนะว่าเธอก็มี ‘หนี้’ ที่ต้องชำระให้ฉันเหมือนกัน” เพียงขวัญหน้าซีดเผือด เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งก่อนจะทรุดตัวลงเมื่ออาการปวดแล่นแปลบที่ขมับ เหมือนมีบางอย่างในสมองของเธอกำลังถูกกระตุ้นด้วยเครื่องส่งสัญญาณความถี่ต่ำที่ชายคนนั้นถืออยู่ในมือ “ขวัญ!” กรณ์รีบเข้าไปประคอง แต่เพียงขวัญกลับผลักเขาออกด้วยแรงมหาศาลที่ผิดวิสัยคนตัวเล็ก เธอจ้องหน้าเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... ว่างเปล่าและเยือกเย็นราวกับคนแปลกหน้า “ใคร... คือกรณ์?” เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ก่อนจะหันไปหาชายคนนั้นพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของกรณ์แตกสลาย “คุณสั่งมาได้เลยค่ะ... ฉันพร้อมจะกำจัดเสี้ยนหนามชิ้นนี้ให้แล้ว” ดาวตกคืนคริสต์มาสขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่หัวใจของตัวละครต้องถูกทดสอบอย่างหนักหน่วงนะคะ