การล่มสลายของหน้ากาก

“วางปืนลงเถอะค่ะคีริน... ถึงคุณจะเหนี่ยวไกไป ความจริงที่อยู่ตรงหน้าก็ไม่ได้จางหายไปไหนหรอก” รินลดากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากทว่าสั่นไหวอยู่ในอก เธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าที่บัดนี้ใบหน้าเย็นชาซึ่งเธอคุ้นเคยกำลังบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด คีรินยืนอยู่ท่ามกลางห้องสมุดเก่าแก่ของตระกูลที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงแห่งกาลเวลา ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทไม่ได้เล็งมาที่เธอ แต่มันเล็งไปที่ร่างของชายชราในเงามืดที่เพิ่งก้าวออกมาจากหลังชั้นหนังสือ “ความจริง?” คีรินแค่นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ “รินลดา... เธอเรียกสิ่งที่ชายคนนี้ทำมาตลอดหลายสิบปีว่าความจริงงั้นเหรอ? เขาไม่ใช่แค่ผู้มีพระคุณที่เก็บฉันมาเลี้ยง แต่เขาคือฆาตกรที่พรากทุกอย่างไปจากเธอ!” ชายชราในชุดสูทเนี้ยบกริบที่เคยเป็นดั่งเสาหลักของตระกูล ‘อัครเดโช’ ยืนนิ่งสนิท ดวงตาที่ดูใจดีเสมอมาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขาไม่ได้มีทีท่าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับเหตุการณ์ ‘หน้ากากหลุด’ นี้เป็นเพียงฉากหนึ่งในละครที่เขาเขียนบทไว้ล่วงหน้าแล้ว “ใจเย็นก่อนเถอะคีริน” ชายชรากล่าวพลางขยับเนกไทอย่างใจเย็น “การที่เธอรู้ความจริงไม่ได้ทำให้สถานะของเธอเปลี่ยนไปหรอกนะ เธอเองก็เป็นส่วนหนึ่งของรอยเลือดที่เปื้อนมือฉันมาโดยตลอด... ลืมไปแล้วหรือว่าเงินที่ใช้เรียนจบปริญญาเมืองนอก และอำนาจที่เธอมีอยู่ทุกวันนี้ มันมาจากที่ไหน?” รินลดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของความตายที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ภาพอุบัติเหตุรถยนต์ของพ่อแม่เมื่อยี่สิบปีก่อนฉายชัดขึ้นมาในหัว ราวกับมีใครนำฟิล์มภาพเก่ามาฉายซ้ำ เธอเดินก้าวเข้าไปหาร่างชายชราช้าๆ โดยไม่สนใจปืนในมือคีริน “ท่านลุงคะ...” รินลดากล่าวเสียงแผ่ว “วันที่หนูยืนร้องไห้อยู่หน้าซากรถวันนั้น ท่านเป็นคนแรกที่กอดหนูไว้ ท่านบอกว่าท่านจะดูแลหนูแทนพ่อแม่... คำพูดเหล่านั้น มันคือคำโกหกตั้งแต่วินาทีแรกเลยใช่ไหมคะ?” ชายชราหันมามองเธอ สายตาของเขาไม่ได้มีความสงสาร มีเพียงความสมเพชที่ฉาบไว้ภายใต้ความนิ่งสนิท “คนเรามีเหตุผลในการตัดสินใจเสมอ รินลดา พ่อแม่เธอเป็นตัวถ่วงของโครงการที่กำลังไปได้สวย หากพวกเขายังอยู่ อนาคตของอัครเดโชคงไม่รุ่งโรจน์ถึงเพียงนี้... ความตายของพวกเขาน่ะหรือ? มันก็แค่ราคาที่ต้องจ่ายเพื่อให้เกิดความยิ่งใหญ่” บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจ คีรินที่ยังถือปืนอยู่นั้น มือของเขาเริ่มสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความเกลียดชังที่ท่วมท้นจนเกือบจะควบคุมไม่ได้ “คุณไม่ใช่ลุงของฉัน” คีรินคำราม “และคุณก็ไม่ใช่พระเจ้าที่จะตัดสินว่าชีวิตใครมีค่ามากกว่าใคร” ทว่าก่อนที่คีรินจะทันได้กดไกปืน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูบานไม้โอ๊กที่ปิดสนิท เสียงปลดล็อกปืนและเสียงรองเท้าคอมแบทที่กระทบพื้นห้องอย่างพร้อมเพรียงทำให้บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปในทันที รินลดาสังเกตเห็นรอยยิ้มมุมปากที่น่ารังเกียจของชายชรา เขาไม่ได้เกรงกลัวเลยสักนิด “พวกเธอคิดจริงๆ หรือว่าที่นี่คือถ้ำเสือที่ไม่มีทางออก?” ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ “เงาจันทร์ที่พวกเธอพยายามไขว่คว้ามาตลอด มันไม่เคยมีอยู่จริงหรอก มีเพียงเงามืดของฉันที่ครอบคลุมทุกตารางนิ้วของเมืองนี้ต่างหาก” ทันใดนั้น หน้าต่างบานใหญ่ด้านหลังชั้นหนังสือก็ถูกทำลายลงด้วยแรงอัดมหาศาล ชายชุดดำในหน้ากากรูปจันทร์เสี้ยวพุ่งตัวเข้ามาพร้อมกับอาวุธครบมือ ความวุ่นวายเกิดขึ้นในชั่วพริบตา คีรินตัดสินใจพุ่งตัวเข้ากระชากคอเสื้อชายชราเพื่อเป็นโล่กำบัง แต่ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นถัดมากลับทำให้หัวใจของรินลดาแทบหยุดเต้น ชายชราไม่ได้ขัดขืน เขากลับปล่อยให้คีรินเข้าถึงตัว พร้อมกับหยิบรีโมทสีเงินขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ รอยยิ้มของเขาเหยียดกว้างจนน่าสะพรึงกลัว ในขณะที่รินลดาเห็นชัดเจนว่าบนข้อมือของชายชราคนนั้น ไม่ได้มีเพียงนาฬิกาเรือนหรู แต่มีตราสัญลักษณ์บางอย่างที่เธอเพิ่งค้นพบในไดอารี่ของพ่อเมื่อคืนนี้... มันคือสัญลักษณ์เดียวกับที่ติดอยู่บนหน้ากากของคนที่พยายามจะฆ่าเธอในคืนที่ฝนตกหนัก “เธอคิดว่าเธอเป็นคนเดียวที่รู้ความลับหรือ รินลดา?” ชายชรากระซิบข้างหูคีริน ก่อนจะหันมาสบตาเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอาฆาต “ความจริงที่เธอค้นหามาทั้งชีวิตน่ะ... มันไม่ได้อยู่ที่คนตาย แต่มันอยู่ในผู้ที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอเสมอมาต่างหาก” เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นไปทั่วคฤหาสน์ พร้อมกับไฟที่ดับวูบลงจนมืดสนิท ในความมืดนั้นเอง รินลดารู้สึกได้ถึงสัมผัสเย็นเฉียบของปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ท้ายทอยของเธอจากคนที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่... ไม่ใช่ชายชรา ไม่ใช่คีริน แต่เป็นเสียงกระซิบที่คุ้นเคยที่สุดจากคนที่เธอไว้ใจมากที่สุดในชีวิต “ขอโทษนะรินลดา... แต่ละครฉากนี้ มันถึงเวลาต้องจบลงแล้ว” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในค่ำคืนนี้ไปกับดาวตกคืนคริสต์มาสนะคะ