กับดักในห้องแล็บ

"ถอยไปซะ เร็น... ถ้าไม่อยากให้สมองของนายกลายเป็นซุปข้นในกะโหลก ก็นั่งนิ่งๆ บนเก้าอี้ตัวนั้น" เสียงของด็อกเตอร์เวกัสแหบพร่าผ่านหน้ากากกรองอากาศทรงประหลาด เขาขยับนิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือประสาทสัมผัสเหนือแผงควบคุมโฮโลกราฟิก แสงสีฟ้าเข้มอาบไล้ใบหน้าซูบตอบที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ในห้องแล็บปิดตายชั้นใต้ดินของสถาบันวิจัยเขต 7 อากาศรอบตัวดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อระบบล็อกนิรภัยทำงานครบทุกจุด เร็นนั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กกล้า แผ่นหลังของเขาเหยียดตรง แต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นจดจ้องไปที่เส้นทางไหลเวียนของข้อมูลบนผนังห้องแล็บราวกับนักล่าที่กำลังรอจังหวะตะปบเหยื่อ เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยความรุนแรง แต่เลือกที่จะใช้ความเงียบเป็นอาวุธ "อาจารย์เซเลน่าบอกผมเสมอว่า การเขียนโค้ดที่ยอดเยี่ยมไม่ใช่การใส่ฟังก์ชันให้เยอะที่สุด แต่มันคือการหาช่องโหว่ที่คนอื่นมองข้าม" เร็นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังสนทนาเรื่องดินฟ้าอากาศ ทว่านัยน์ตาของเขาประกายวาวโรจน์ "อย่าเอาชื่อยัยผู้หญิงแพศยานั่นมาพูดในห้องทดลองของข้า!" เวกัสตวาดลั่น พร้อมกับกดคีย์บอร์ดเสมือนรัวเร็วจนเกิดเสียงดังปังปัง "ระบบป้องกันระดับ 9 กำลังรีไรต์สมองของแก แกจะกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ไร้ค่าในอีกสามนาทีข้างหน้า!" เร็นยกยิ้มมุมปาก มันเป็นยิ้มที่ทำให้ด็อกเตอร์เวกัสรู้สึกหวั่นเกรงโดยไม่รู้ตัว "ด็อกเตอร์ครับ... คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าสิ่งที่กำลังทำงานอยู่ตอนนี้คือระบบป้องกัน?" เร็นขยับข้อมือเบาๆ ซึ่งขัดกับข้อเท็จจริงที่ว่าเขากำลังถูกพันธนาการด้วยสนามพลังไฟฟ้า "ลองดูที่ Log การเชื่อมต่อเมื่อหกสิบวินาทีก่อนอีกรอบสิครับ" ด็อกเตอร์เวกัสชะงัก นิ้วของเขาสั่นระริกขณะดึงข้อมูลย้อนหลังขึ้นมาดู ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด แถบสถานะสีแดงที่เคยเป็นของฝ่ายเขา บัดนี้ถูกย้อมด้วยสีเขียวมรกตที่คุ้นตา... มันคือลายเซ็นดิจิทัลที่เซเลน่าเคยใช้สอนเขา "แก... แกแอบติดตั้งมัลแวร์ตอนที่กำลังต่อรองกับข้าเมื่อกี้งั้นเหรอ! เป็นไปไม่ได้! นายเพิ่งจะเลเวล 12 นายไม่มีทางเจาะผ่านไฟร์วอลล์ระดับรัฐบาลได้!" "ผมไม่ได้เจาะครับ" เร็นตอบพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ "ผมแค่ปล่อยให้ระบบของคุณ 'เรียนรู้' จากความผิดพลาดเดิมๆ ที่คุณพยายามจะขังผมไว้ การที่คุณใส่ชุดคำสั่งซ้ำๆ ในทุกวินาทีคือของขวัญชิ้นใหญ่เลยล่ะครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องแล็บ ทันใดนั้น แสงไฟในห้องทั้งหมดก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงไซเรนเตือนภัยของระบบหลักดังสนั่นหวั่นไหว ด็อกเตอร์เวกัสพยายามจะชัตดาวน์เครื่องเซิร์ฟเวอร์ แต่ทุกอย่างกลับกลายเป็นหน้าจอว่างเปล่าที่มีข้อความบรรทัดเดียวปรากฏขึ้น: *[ACCESS DENIED: MASTER KEY OVERRIDE]* "นี่มันอะไรกัน... ใครกันที่เขียนรหัสนี้?" เวกัสพึมพำด้วยความสิ้นหวัง ในจังหวะนั้นเอง ประตูกลเหล็กกล้าที่ปิดตายก็เลื่อนเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดโค้ทสีเทาหม่นที่ดูคุ้นตา เส้นผมสีเงินประกายน้ำเงินยาวสลวยขยับไหวไปตามจังหวะการเดินที่มั่นคง เซเลน่าก้าวเข้ามาในห้องแล็บ สายตาของเธอไม่ได้มองไปที่เวกัสเลยแม้แต่น้อย แต่จดจ้องไปที่เร็นด้วยรอยยิ้มที่สื่อความหมายลึกซึ้ง "สอนให้รู้จักรุกฆาตด้วยหมากตัวเดียว... นายทำได้ดีมากนะเร็น" เซเลน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยความขลัง "ขอบคุณครับอาจารย์ แต่ผมคิดว่าเรายังมีเรื่องต้องคุยกันต่ออีกนิด..." เร็นลุกขึ้นยืนเมื่อสนามพลังไฟฟ้าที่พันธนาการเขาไว้สลายไปในอากาศ "เกี่ยวกับที่มาของ 'มาสเตอร์คีย์' ที่ผมเพิ่งได้รับแจ้งเตือนจากระบบตอนที่จัดการเวกัสเสร็จเมื่อครู่นี้" หน้าจอโฮโลกราฟิกที่ว่างเปล่าพลันสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่ด้วยคำสั่งของเวกัส หรือความสามารถของเร็น แต่มันคือข้อความจาก 'ศูนย์บัญชาการนิรนาม' ที่ส่งตรงถึงระบบประสาทของเร็นโดยเฉพาะ *[ระบบ: ตรวจพบภารกิจระดับ SSS: รหัสลับ 'PROJECT ARCHITECT' ถูกปลดล็อกโดยสมบูรณ์ ผู้ที่ครอบครองกุญแจนี้... คือบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณ]* ทันใดนั้น แสงเลเซอร์สีม่วงเข้มเส้นหนึ่งก็พุ่งเฉียดศีรษะของเร็นไปปักลงที่ผนังด้านหลัง เสียงปืนพัลส์ดังขึ้นจากเงามืดของห้องเก็บตัวอย่างเชื้อเพลิงที่เร็นไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน ร่างของชายในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับคำพูดที่ทำให้เซเลน่าถึงกับหน้าถอดสี "ในที่สุดก็เจอตัวสักที... ทั้งอาจารย์ผู้ทรยศและหนูทดลองที่บังอาจขโมยความลับระดับดวงดาว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในโลกไซเบอร์อันมืดมิดและงดงามแห่งนี้ครับ - ไซเบอร์พังค์2099