คำเตือนจากระบบ

เสียงคีย์บอร์ดกลไกที่กดลงไปด้วยแรงระดับสม่ำเสมอ ดังระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบบนหลังคาโลหะในยามค่ำคืน หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามสะท้อนดวงตาคู่คมของเร็นที่กำลังหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อเพ่งพินิจโค้ดโปรแกรมเบื้องหน้า ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าผ่านเรตินาเทียมของเขาด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะประมวลผลทัน แต่ด้วยการสนับสนุนจากระบบวิเคราะห์ขั้นสูงและการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ทำให้เขาสามารถแยกแยะชุดคำสั่งอันซับซ้อนที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นไฟร์อลขององค์กรได้อย่างแม่นยำ "อีกแค่สามเปอร์เซ็นต์เท่านั้น เซเลน่า... โค้ดถอดรหัสชั้นสุดท้ายกำลังจะทะลวงผ่านเซิร์ฟเวอร์หลักของเขตปกครองพิเศษแล้วครับ" เร็นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเจือไปด้วยความตึงเครียดที่สะراออกทางสันกรามซึ่งขบเข้าหากันแน่น มือขวายังคงควบคุมอินเทอร์เฟซกลางอากาศอย่างคล่องแคล่ว ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและรอบคอบสมกับที่ผ่านความเป็นความตายมาหลายครั้ง เซเลน่าที่ยืนพิงผนังห้องควบคุมเก่าคร่ำคร่า ปรายตามองหน้าจอระบบที่กระพริบเตือนสีแดงฉานเป็นระยะ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนมุมปากของอาจารย์สาวผู้ลึกลับ แม้ในสถานการณ์ที่บีบคั้นและเต็มไปด้วยกลิ่นอายความเสี่ยงถึงชีวิต เธอกลับยังคงแสดงออกถึงความสุขุมนุ่มลึกได้อย่างน่าประหลาด มือเรียวยาวหยิบแว่นตากรอบบางขึ้นมาสวม ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยสายเคเบิลโยงใย "อย่าเพิ่งชะล่าใจไปเสียก่อนล่ะ เร็น... นายก็รู้ดีว่าระบบรักษาความปลอดภัยของพวกมันไม่ได้มีแค่ไฟร์อลธรรมดา หากฉันคาดการณ์ไม่ผิด เจ้าพวกนั้นคงจะวาง 'กับดักทางความคิด' ไว้ในชั้นข้อมูลลึกที่สุด เพื่อรอให้แฮกเกอร์ผู้โง่เขลาเผลอเข้าไปแตะต้องมันเข้า" เซเลน่ากล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้มาดของอาจารย์ผู้รอบรู้ เธอยื่นมือเรียวไปแตะที่ไหล่ของเด็กหนุ่มเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความมั่นคงผ่านสัมผัสอุ่น เร็นชะงักมือที่กำลังพิมพ์โค้ดไปชั่วขณะ หัวใจในอกเต้นระรัวขึ้นเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสอันคุ้นเคยที่ช่วยดึงสติเขาให้หลุดออกจากภวังค์แห่งความหมกมุ่น ภาพเหตุการณ์ในอดีตเมื่อครั้งที่สูญเสียครอบครัวไปในเขตหวงห้ามแวบเข้ามาในหัว สมองของเขาถูกกระตุ้นด้วยความทรงจำอันเจ็บปวด แต่มันก็ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการหายใจ ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ "ผมเข้าใจแล้วครับ... ขอบคุณที่เตือนสติผม" เร็นตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้นกว่าเดิม ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องใต้ดินอันมืดมิดก็เริ่มเปลี่ยนไป อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวจางๆ จากลมหายใจ แสงไฟนีออนสีส้มที่กะพริบอยู่เหนือศีรษะพลันดับวูบลง เหลือเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมที่สาดส่องใบหน้าของทั้งสองคนให้ดูโดดเด่นท่ามกลางความมืดมิด เสียงสัญญาณเตือนภัยความถี่ต่ำเริ่มดังขึ้นจากเบื้องลึกของพื้นดิน ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน รอยยิ้มบนใบของเซเลน่าเลือนหายไปทันที แววตาคู่สวยฉายแววระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัด เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังที่ไม่เคยได้ยินบ่อยนัก "มันมาแล้ว... ระบบป้องกันอัตโนมัติระดับสูงสุดของพวกมันเริ่มทำงานแล้ว เร็น ถอนตัวตอนนี้ยังทันนะ!" "ไม่ทันแล้วครับ... โค้ดวิ่งมาถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว หากผมยกเลิกตอนนี้ หน่วยความจำของผมจะถูกย้อนกลับและเผาทำลายทันที เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินหน้าต่อ!" เร็นกัดฟันแน่น นิ้วทั้งสิบกลับมาขยับรัวบนคีย์บอร์ดอีกครั้งด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิม ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ราวกับอากาศกำลังถูกสูบออกไปทีละน้อย ความท้าทายครั้งนี้ไม่ได้วัดกันที่พลังกำลัง แต่เป็นการประชันไหวพริบระหว่างสติปัญญาของเขากับอัลกอริทึมไร้หัวใจที่ถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์ ในวินาทีที่เร็นกำลังจะกด Enter เพื่อยืนยันคำสั่งสุดท้าย หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดก็พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ตัวอักษรขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนก้องกังวานในโสตประสาทของเร็น ซึ่งดังชัดเจนเสียจนทำให้ร่างกายของเขาชาวาบไปทั้งร่าง [ ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามในการเข้าถึงข้อมูลต้องห้ามระดับสูงสุด ] [ ระบบกำลังประเมินสถานะความเสี่ยง... ประเมินเสร็จสิ้น ] [ แจ้งเตือน: ตรวจพบเงื่อนไขการกระตุ้นพิเศษ ] [ ภารกิจระดับ SSS: "หุบเหวแห่งความทรงจำและรหัสลับที่สูญหาย" ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ] [ คำเตือนจากระบบ: หากภารกิจนี้ล้มเหลว จิตสำนึกของท่านจะถูกผนึกไว้ในเครือข่ายควอนตัมตลอดกาล ไม่มีโอกาสแก้ตัวเป็นครั้งที่สอง... ] ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดแห่งโลกไซเบอร์มาด้วยกันจนถึงบทนี้นะครับ - ไซเบอร์พังค์2099