ความลับใต้เงาโรงเรียน

นิ้วเรียวยาวของเซเลน่าหยุดชะงักกลางอากาศ หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่สวยฉายภาพรหัสโครงสร้างชีวภาพที่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยระบบความปลอดภัยระดับทหาร "แปลกมาก..." น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาแต่จริงจังอย่างยิ่ง "สถาบันการศึกษาแห่งนี้ไม่ได้สอนแค่เรื่องวิศวกรรมหุ่นยนต์พื้นฐานอย่างที่เราเข้าใจ เร็น... โครงสร้างฐานข้อมูลใต้ดินชั้นที่เจ็ดถูกซ่อนไว้ด้วยอัลกอริทึมรุ่นเก่าที่ถูกดัดแปลง มันคือรหัสเดียวกันกับที่ใช้ในศูนย์วิจัยพันธุศาสตร์เมื่อสิบปีก่อน" ผมยืนกอดอกพิงผนังเย็นเยียบของห้องใต้ดินลับ แสงไฟนีออนสีส้มกะพริบเป็นจังหวะตามกระแสไฟฟ้าที่ไม่เสถียร สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องปฏิบัติการร้างที่เต็มไปด้วยหลอดแก้วบรรจุของเหลวสีเขียวมรกต "สอดคล้องกับข้อมูลที่ผมเพิ่งถอดรหัสมาจากตู้เซิร์ฟเวอร์กลางเมื่อครู่พอดิบพอดีครับอาจารย์" ผมตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความตึงเครียด "การทดลองมนุษย์ดัดแปลงไซเนติก (Synetic Human Experiment) ไม่ได้เป็นเพียงแค่ข่าวลือในอดีต แต่มันยังคงดำเนินต่อไปภายใต้ ‘โครงการสเตลล่า’ และเป้าหมายของพวกมัน... อยู่ใกล้ตัวเรามากกว่าที่เราคิด" ผมเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานเก่าคร่ำคร่า นิ้วมือสัมผัสลงบนแผงควบคุมที่เต็มไปด้วยฝุ่นหนา ระบบเลเวลอัปในหัวใจของผมส่งเสียงเตือนเบาๆ พร้อมกับหน้าต่างสถานะที่ปรากฏขึ้นมาในมโนสำนึก *[ ตรวจพบร่องรอยพลังงานชีวภาพระดับสูงในรัศมี 50 เมตร ]* *[ คำเตือน: ทักษะ 'การวิเคราะห์โครงสร้าง' เลเวล 5 ทำงานอัตโนมัติ ]* *[ คุณได้รับข้อมูลดิบ: บันทึกการทดลองลับ โครงการสเตลล่า - เฟสที่ 3 ]* ภาพสามมิติของมนุษย์ที่ถูกดัดแปลงร่างกายให้กลายเป็นอาวุธสงครามปรากฏขึ้นตรงหน้า ข้อมูลเหล่านั้นทำให้ผมต้องขบกรามแน่น ปมในใจเรื่องอุบัติเหตุลึกล้ำที่พรากครอบครัวไปเมื่ออดีตเริ่มเชื่อมโยงเข้ากับภาพตรงหน้าที2ละน้อย รอยแผลเป็นในใจร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง ความแค้นและความทรงจำอันเจ็บปวดกำลังขับ1ดันให้สติปัญญาและทักษะการคำนวณของผมพุ่งทะยานถึงขีดสุด เซเลน่าหันมามองผม แววตาที่เคยมีความขี้เล่นซุกซนในห้องเรียน บัดนี้เปลี่ยนเป็นความกังวลอย่างลึกซึ้ง เธอยื่นมือมาแตะไหล่ของผมเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นนั้นช่วยดึงสติผมให้หลุดออกจากวังวนแห่งความแค้น "เร็น อย่าเพิ่งใช้อารมณ์ตัดสินใจนะครับ" เธอเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "การที่เราค้นพบหลักฐานชิ้นนี้ หมายความว่าพวกมันรู้แล้วว่ามีคนเจาะระบบเข้ามา..." *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสว่างวาบทั่วทั้งห้องใต้ดิน ประตูเหล็กกล้าทางออกเดียวถูกล็อกด้วยระบบล็อกนิรภัยอัตโนมัติ เสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังวิ่งกรูเข้ามาใกล้ทางเข้าห้องใต้ดินแห่งนี้ด้วยความรวดเร็ว หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเซเลน่าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบที่เด้งขึ้นมาขัดจังหวะวิกฤต *[ ตรวจพบการเข้าถึงจากผู้ดูแลระบบสูงสุดระดับ 0 ]* *[ ภารกิจลับระดับ SSS: 'ความจริงเบื้องหลังเงาสถาบัน' ถูกบังคับให้เริ่มต้นขึ้น ]* *[ เงื่อนไขการรอดชีวิต: หลบหนีออกจากพื้นที่ภายใน 3 นาที หรือเผชิญหน้ากับ 'หน่วยกวาดล้างเงาสีดำ' ]* เซเลน่ากวาดสายตาไปยังหน้าจออย่างรวดเร็ว นิ้วมือของเธอบนแป้นพิมพ์พิมพ์รัวด้วยความเร็วสูงจนเกิดภาพติดตา "แย่แล้ว... ระบบป้องกันถูกรีเซตโดยบุคคลปริศนา และคนที่กำลังเดินมา... ไม่ใช่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยธรรมดา แต่เป็นหุ่นยนต์รบต้นแบบรุ่นใหม่ล่าสุดที่ใช้มนุษย์ทดลองเป็นแกนกลางขับเคลื่อน!" ผมสูดลมหายใจเข้าลึก and ปรับจังหวะการเต้นของหัวใจให้กลับมาเยือกเย็นอีกครั้ง ดวงตาจ้องมองไปยังประตูเหล็กที่เริ่มถูกความร้อนจากลำแสงเลเซอร์หลอมละลายทีละน้อย ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อม ผมหันไปสบตากับอาจารย์สาวผู้ลึกลับพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นอย่างท้าทาย "ถ้าพวกมันอยากได้ตัวเรานัก..." ผมกระซิบเสียงต่ำ พลางเรียกใช้งานดาบเลเซอร์พลังงานสูงที่เพิ่งอัปเกรดจากระบบ "เราก็คงต้องแสดงให้พวกมันเห็นแล้วล่ะครับอาจารย์ ว่าอัจฉริยะที่แท้จริงเขาถอดรหัสอุปสรรคกันอย่างไร" ทันใดนั้น เสียงระเบิดตูมสนั่นก็ดังขึ้น ประตูเหล็กพังทลายลงมา เผยให้เห็นเงาร่างมหึมาของบอสลับแห่งหน่วยกวาดล้างที่ก้าวเท้าเหยียบซากปรักหักพังเข้ามา พร้อมกับดวงตาสีแดงฉานที่จ้องตรงมายังเราทั้งสองคน... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดแห่งโลกไซเบอร์มาด้วยกันจนถึงบทนี้นะครับ - ไซเบอร์พังค์2099