วินาทีระทึก

"ถอยไปข้างหลัง... เร็วเข้า!" เสียงกระซิบของเซเลน่าเฉียบขาดจนผมแทบหยุดหายใจ เธอไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่นเหมือนเช่นทุกวัน แต่เป็นโทนเสียงของนักล่าที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับความตาย มือเรียวบางของเธอคว้าต้นแขนผมแล้วเหวี่ยงไปด้านหลังของแผงวงจรขนาดมหึมาในห้องใต้ดินที่ไร้แสงสว่างทันที *ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องกระทบใบหน้าของเธอ สันกรามที่เด่นชัดและแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นทำให้ผมสัมผัสได้ถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามาใกล้กว่าที่เคย หน้าจอโฮโลแกรมที่ดับวูบไปเมื่อครู่กลับมาสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ได้แสดงค่าสถานะของผมเหมือนปกติ ทว่ากลับปรากฏสัญลักษณ์ 'ตรวจพบผู้บุกรุก: ระดับความอันตรายขั้นวิกฤต' "อาจารย์... พวกมันมาถึงหน้าประตูแล้วใช่ไหมครับ?" ผมถามเบาๆ พลางรวบรวมสมาธิ เร่งจังหวะการคำนวณของหน่วยประมวลผลในสมองผ่านชิปที่ฝังอยู่บริเวณท้ายทอย เซเลน่าไม่ตอบ เธอเพียงแค่หยิบอุปกรณ์ทรงกลมขนาดเท่ากำปั้นออกจากกระเป๋าคาดเอว ปลายนิ้วของเธอรัวลงบนแผงควบคุมเสมือนกลางอากาศอย่างรวดเร็วราวกับดีดเปียโน จังหวะการกดปุ่มนั้นเปี่ยมด้วยความชำนาญที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือรหัสลับระดับเลเยอร์ที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเดาทางได้ "เร็น ฟังนะ" เธอหันมามองผม ดวงตาคู่สวยคู่นั้นสะท้อนแสงไฟสีแดงที่กะพริบถี่ๆ "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามออกจากเขตพื้นที่คลื่นรบกวนนี้เด็ดขาด ถ้าเธอถูกจับได้ โครงการ 'รหัสลับ' จะกลายเป็นแค่เศษเหล็กทันที และฉัน... จะเป็นคนเดียวที่ถูกลบออกจากสารบบ" "แต่ผมไม่ปล่อยให้อาจารย์เผชิญหน้ากับพวก 'เซนทิเนล' ตามลำพังแน่ครับ!" ผมกัดฟันแน่น มือเอื้อมไปหยิบมีดพลาสม่าขนาดจิ๋วที่เตรียมไว้ "อย่าอวดเก่ง" เธอยิ้มบางๆ แต่มันเป็นยิ้มที่เศร้าสร้อย "นี่ไม่ใช่บทเรียนในห้องเรียน แต่นี่คือสนามรบจริง" *โครม!* ประตูโลหะหนาหนักถูกพังทลายเข้ามาด้วยแรงกระแทกจากหุ่นยนต์รบหน่วยจู่โจม เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องไปทั่วโถงทางเดิน แสงเลเซอร์สีฟ้าเข้มส่องกราดไปทั่วห้องเพื่อค้นหาสิ่งผิดปกติ ผมแทบจะหยุดหายใจเมื่อหนึ่งในหน่วยลาดตระเวนหันกระบอกปืนมาทางที่พวกเราซ่อนตัวอยู่ หัวใจของผมเต้นรัวเหมือนกลองศึก ผมเห็นเซเลน่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอก้าวออกมาจากที่ซ่อนอย่างองอาจ ทิ้งผมไว้ในมุมมืดเพียงลำพัง เธอกางมือออกราวกับจะท้าทายเครื่องจักรเหล่านั้น "กำลังมองหาใครอยู่หรือเปล่าคะ... เจ้าพวกเศษเหล็ก?" เซเลน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงยั่วยวนเปี่ยมเสน่ห์อย่างที่เธอชอบทำบ่อยๆ แต่มันกลับแฝงไปด้วยความเยือกเย็นจนน่าขนลุก หุ่นยนต์เหล่านั้นชะงัก เซนเซอร์สีม่วงของพวกมันกวาดไปที่เธอ "พบเป้าหมาย: รหัสเลขที่ 7741 - เซเลน่า ดอว์น สถานะ: บุคคลอันตรายระดับ S สั่งการ: กำจัดทิ้งทันที" "ช้าไปหน่อยนะ" เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกดปุ่มบนอุปกรณ์ในมือ ทันใดนั้นเอง ผนังรอบห้องก็เกิดการบิดเบี้ยวของมิติ แสงสีทองสว่างวาบพุ่งเข้าจู่โจมหน่วยเซนทิเนลจนระบบประมวลผลของพวกมันล้มเหลวไปชั่วขณะ เซเลน่าใช้จังหวะนี้พุ่งตัวเข้าหาพวกมันราวกับเงาที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วแสง เธอใช้ทักษะแฮกข้อมูลเข้าไปในวงจรควบคุมส่วนกลางของหน่วยสังหารอย่างแม่นยำ ผมเฝ้ามองจากมุมมืด ความฉลาดของเธอไม่ใช่แค่เรื่องตำรา แต่มันคือการควบคุมสถานการณ์ที่อยู่เหนือจินตนาการ ทว่า... ท่ามกลางความชุลมุน ผมสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ กระแสไฟสีดำสนิทเริ่มก่อตัวขึ้นที่เพดานห้อง มันไม่ใช่การโจมตีจากหน่วยเซนทิเนล แต่มันคือบางสิ่งที่ทรงพลังและเร้นลับกว่านั้น "เซเลน่า! ระวังข้างบน!" ผมตะโกนลั่นโดยไม่สนว่าตนเองจะเปิดเผยตำแหน่งหรือไม่ เธอยังไม่ทันหันกลับมา แสงเงาสีดำนั้นก็ตกลงมาทับร่างของเธอราวกับกรงขังที่มองไม่เห็น แรงกดทับมหาศาลทำให้พื้นห้องใต้ดินร้าวระแหง เซเลน่าทรุดเข่าลงกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากมุมปากของเธอ "ฮึก..." เธอพยายามฝืนยิ้มให้ผม "เร็น... ห้าม... ห้ามออกมา..." วินาทีนั้น ระบบในหัวผมแจ้งเตือนรัวจนแทบระเบิด หน้าต่างสีทองเข้มปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมข้อความที่ทำให้ผมตัวชาไปทั้งร่าง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนของ 'ผู้ดูแลระบบลับ' (Admin: Shadow Reaper)] [ภารกิจระดับ SSS ปลดล็อก: ช่วยเหลืออาจารย์สาวก่อนที่ค่าสถานะความมีชีวิตจะถึงศูนย์!] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ลบความทรงจำทั้งหมดของโลกใบนี้ และรีเซ็ตการข้ามมิติของตัวเอกกลับสู่จุดเริ่มต้น] เงาสีดำขยายใหญ่ขึ้นจนบดบังทุกอย่างในห้อง เซเลน่าค่อยๆ ล้มฟุบลงไปกับพื้น และชายในชุดคลุมสีเงินที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาดก็ก้าวออกมาจากเงามืดนั้น เขาเดินเข้ามาใกล้ร่างของเซเลน่าก่อนจะเหลือบสายตามามองที่มุมมืดที่ผมซ่อนตัวอยู่ "ไม่คิดเลยว่า... เด็กที่พวกเราทิ้งไว้ในเขตหวงห้าม จะเติบโตมาเป็นขยะที่ขวางทางขนาดนี้" ชายคนนั้นขยับหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ผมไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต... ใบหน้าของพ่อที่ตายไปในอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเร็นและเซเลน่ามาจนถึงตอนนี้ นะครับ ไซเบอร์พังค์2099