สิ่งที่ซ่อนอยู่หลังรหัส

เสียงลมหายใจของผมสะดุดกึก ราวกับกลไกนาฬิกาขนาดยักษ์ภายในอกเพิ่งถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากเฟืองตัวหลักจนหลุดร่วง ชายผู้ยืนอยู่เบื้องหน้าในชุดคลุมสีเทาเข้มเปื้อนฝุ่นละอองแห่งเขตอุตสาหกรรมเก่า ค่อยๆ เลื่อนหน้ากากโลหะกรองอากาศลง แสงนีออนสีส้มอมแดงจากป้ายโฆษณาโฮโลแกรมที่กะพริบอยู่ไกลๆ สาดกระทบสันจมูกและโครงหน้าคุ้นตา ใบหน้าที่ผมใช้เวลาสิบปีเต็มในการฝังกลบมันลงพร้อมกับคราบน้ำตาและกองซากเหล็กไฟไหม้ "พ่อ..." คำพูดนั้นหลุดลอดจากริมฝีปากของผมด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน เร็นผู้เยือกเย็นและคำนวณทุกย่างก้าวด้วยความแม่นยำระดับไมโครวินาทีในยามนี้กลับกลายเป็นเพียงเด็กชายตัวเล็กๆ คนเดิมที่ยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของอุบัติเหตุเมื่อทศวรรษก่อน เซเลน่าที่ยืนอยู่ข้างกายผมย่อตัวลงครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ มือเรียวบางของอาจารย์สาวกระชับด้ามมีดพลังงานพลาสม่าที่ข้างเอว ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยหรี่ลงอย่างใช้ความคิด เธอกวาดตามองร่องรอยความเสียหายบนเสื้อผ้าและรอยแผลเป็นบนขมับของชายผู้นั้น ก่อนจะกระซิบเสียงเบาหูชิดผม "เร็น... ตั้งสติก่อนครับ นั่นไม่ใช่ร่องรอยของมนุษย์ที่รอดชีวิตจากอุบัติเหตุทางกายภาพธรรมดา" ผมพยักหน้ารับอย่างยากลำบาก ความสามารถในการวิเคราะห์ข้อมูลระดับสูงที่ระบบมอบให้เริ่มทำงานโดยอัตโนมัติ แม้สมองจะปั่นป่วนจนแทบแยกไม่ออกว่านี่คือความจริงหรือภาพหลอนจากระบบประสาทที่ถูกแทรกแซง แต่ดวงตาของผมกำลังจ้องมองรายละเอียดที่ปฏิเสธไม่ได้—รอยแผลเป็นรูปตัว X เล็กๆ ที่มุมปากซ้าย ตำหนิที่ไม่มีทางเหมือนกันได้โดยบังเอิญ เว้นเสียแต่ว่า... เขาคือคนเดียวกันจริงๆ "แปลกใจมากสินะ เร็น" เสียงนั้น... เสียงที่ผมไม่ได้ยินมานานนับสิบปี ดังขึ้นด้วยโทนเสียงที่เรียบสนิทอย่างไร้ความรู้สึก ไร้ซึ่งความอบอุ่น ไร้ซึ่งรอยยิ้มของพ่อที่ผมเคยรู้จัก "แกคิดมาตลอดว่าการตายของฉันในเขตหวงห้ามเซกเตอร์ 0 เป็นความผิดพลาดของระบบระบายความร้อนสินะ?" "พ่อ... พ่อรอดมาได้ยังไง? แล้วทำไม... ทำไมพ่อถึงมาอยู่ที่นี่ ในโปรแกรมจำลองบ้าๆ นี่?" ผมก้าวเท้าออกไปข้างหน้าอย่างลืมตัว มือสั่นเทาเอื้อมออกไปราวกับต้องการพิสูจน์ว่าร่างตรงหน้าไม่ใช่กลุ่มแสงโฮโลแกรมที่ถูกสร้างขึ้นจากโค้ด เซเลน่าเอื้อมมือมาแตะไหล่ผมไว้เบาๆ แรงกดจากปลายนิ้วของเธอดึงสติให้ผมหยุดชะงัก อาจารย์สาวก้าวขึ้นมาบังหน้าผมไว้ครึ่งตัว ดวงตาคมกริบจ้องมองชายผู้มีใบหน้าเหมือนพ่อของผมอย่างไม่ไว้ "คุณไม่ใช่ ดร.อาร์ტურ พ่อของเร็นจริงๆ สินะครับ" เซเลน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เฉียบคม บรรยากาศรอบตัวเธอกดดันจนอากาศดูจะเบาบางลง "ฉันตรวจสอบคลื่นสมองและอัตราการเต้นของชีพจรผ่านเลนส์ตาออปติคัลแล้ว... ร่างกายเบื้องหน้าเราไม่มีการไหลเวียนของโลหิตตามธรรมชาติ สิ่งที่คุณกำลังสวมอยู่คือร่างอวตาร (Avatar) ที่เชื่อมต่อโดยตรงกับแกนกลางหลักของระบบปฏิบัติการมหานครนี้ต่างหาก" ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและว่างเปล่า ราวกับเสียงของเกียร์เหล็กที่เสียดสีกันอย่างไร้น้ำมันหล่อลื่น เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืนของมหานครนีโอ-โตเกียว ที่ในยามนี้เริ่มปรากฏรอยปริแตกบางเบາ—รอยแยกสีฟ้าเรืองแสงที่คล้ายกับเส้นสายของโค้ดโปรแกรมขนาดยักษ์กำลังกระพริบวิบวับอยู่เบื้องหลังกลุ่มเมฆพลาสติก "อาจารย์สาวจากนอกระบบ... เธอฉลาดสมคำร่ำลือจริงๆ เซเลน่า" ชายคนนั้นหันมามองเซเลน่าด้วยแววตาที่ว่างเปล่า "แต่เธอยังมองภาพไม่ออกหรอกว่า โลกที่พวกเธอหายใจเข้าออก ดื่มกิน และมีความรู้สึกเจ็บปวดอยู่นี้... แท้จริงแล้วมันคืออะไร" เขายกมือขึ้นเหนือศีรษะ นิ้วชี้และนิ้วโป้งดีดเข้าหากันเบาๆ *แปะ* ทันทีที่เสียงนั้นสิ้นสุดลง โลกทั้งใบก็หยุดนิ่ง! ภาพตึกระฟ้าสไตล์ไซเบอร์พังค์ที่เต็มไปด้วยแสงไฟนีออนระยิบระยับหยุดเคลื่อนไหว สายฝนกรดที่กำลังโปรยปรายค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ผู้คนและโดรนส่งของที่บินว่อนอยู่บนท้องฟ้ากลายเป็นรูปปั้นชั่วขณะ ทุกสิ่งทุกอย่างถูกแช่แข็งด้วยคำสั่งระดับรากฐาน (Root Command) ที่แม้แต่ระบบเลเวลอัปของผมก็ไม่สามารถประมวลผลทัน "นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น?" ผมอุทานออกมาอย่างตื่นตระหนก เมื่อหันไปมองเซเลน่า ร่างของเطفالสาวก็ถูกปกคลุมด้วยกรอบสี่เหลี่ยมสีแดงกระพริบ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนขนาดใหญ่ที่เด้งขึ้นตรงหน้าของผมโดยไม่มีปุ่มให้ปิด [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงสิทธิ์ผู้ดูแลระบบสูงสุด (SYS-ADMIN)] [สถานะ: โลกใบนี้ (Zone-09) ถูกระบุว่าเป็น "สภาพแวดล้อมจำลองเสมือนจริงลำดับที่ 404"] [ความทรงจำของตัวละคร: 98.4% ถูกสังเคราะห์ขึ้นจากฐานข้อมูลความสูญเสียของเป้าหมาย] หัวใจของผมกระหน่ำรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความจริงที่ถูกซ่อนไว้หลังรหัสผ่านนับล้านบรรทัดค่อยๆ พังทลายลงมาทีละน้อย สิ่งที่ผมเรียกว่าบ้าน ครอบครัว ความทรงจำวัยเด็ก และแม้แต่การตายของพ่อ... ทั้งหมดนี้เป็นเพียงชุดข้อมูลที่ถูกเขียนขึ้นเพื่อทดสอบขีดจำกัดทางอารมณ์ของผมอย่างนั้นหรือ? "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงนะลูกชาย" ร่างของพ่อที่ยืนอยู่ตรงหน้าค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีเขียวเรืองแสง เสียงของเขาก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิดของผมเพียงลำพัง "ตอนนี้... แกเหลือเวลาอีกแค่สามนาที ก่อนที่โปรแกรมจะทำการรีเซ็ตและลบความทรงจำทั้งหมดของแกทิ้งอีกครั้ง... จงรีบหาทางออกจากห้องทดลองนี้ซะ... ถ้าไม่อยากเป็นแค่โค้ดที่ตายไปพร้อมกับฉัน" ละอองข้อมูลสุดท้ายจางหายไปพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ดังลั่นทะลุแก้วหู [ภารกิจลับฉุกเฉินระดับ SSS: หลบหนีออกจาก "หน่วยประมวลผลหลัก (Core Processor)" ก่อนระบบฟอร์แมตจะเริ่มต้นในอีก 03:00 นาที] เซเลน่าที่เพิ่งหลุดพ้นจากการถูกแช่แข็งด้วยพลังงานสำรองของเธอ หันมาคว้าแขนผมแน่น แววตาสั่นระริกแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "เร็น! เราถูกหลอกให้เข้ามาในกับ trap ของระบบหลัก... ทางออกเดียวคือการแฮกเข้าสู่พอร์ตเชื่อมต่อฉุกเฉินที่อยู่ใต้เท้าคุณตอนนี้!" ผมก้มลงมองพื้นคอนกรีตที่เริ่มแตกละเอียด เผยให้เห็นสายเคเบิลนับพันเส้นที่กำลังสั่นระริกราวกับเส้นเลือดของสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ และที่ก้นบึ้งของรอยแยกนั้น... ดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมานับร้อยคู่กำลังลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกันในความมืดมิด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ