แผนตลบหลังศัตรู

ประกายแสงสีฟ้าครามจากหน้าจอโฮโลแกรมสะท้อนลงบนนัยน์ตาสสีเข้มของเร็น แสงสว่างวาบวับนั้นขับเน้นให้ใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้เยือกเย็นดูคมคายและจริงจังยิ่งขึ้น นิ้วเรียวยาวทั้งสิบบนมือกลพวกลงบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงรัวกระทบราวกับเสียงฝนตกกระทบบนหลังคากระจก ในห้องควบคุมใต้ดินอันมืดมิด มีเพียงแสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากท่อระบายความร้อนที่กะพริบเป็นจังหวะ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดันและกลิ่นอายของโอโซนจางๆ จากระบบประมวลผลควอนตัมที่กำลังทำงานเกินขีดจำกัด "เร็น ทางฝั่งเขตเซกเตอร์ 7 กำลังส่งสัญญาณรบกวนเข้ามาหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะครับ" เสียงนุ่มนวลแต่เจือความกังวลเล็กน้อยของเซเลน่าดังขึ้นจากลำโพงสื่อสารขนาดจิ๋วที่ติดอยู่บนใบหู อาจารย์สาวผู้ลึกลับกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้สนามอีกมุมหนึ่ง สายตาคมกริบของเธอจับจ้องไปยังกราฟิกการไหลเวียนของข้อมูลที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นสูงอย่างน่าตกใจบนจอภาพขนาดใหญ่ เธอกดขยับแว่นตากรอบบางเบาครั้งหนึ่งก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบ "พวกมันกำลังแกะรอยสัญญาณบีคอนที่เราทิ้งไว้... เร็วกว่าที่การคำนวณคาดการณ์ไว้ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ เด็กดื้อของฉันคนนี้คงไปเหยียบหางเสือของบริษัทโครปอเรทเข้าจริงๆ เสียแล้วสินะครับ" เร็นไม่ได้ละสายตาจากหน้าจอ มุมปากของเด็กหนุ่มยกย่องขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ตรงกันข้าม มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังรอให้เหยียบก้าวเข้ามาในอาณาเขตที่ตนเองจัดเตรียมไว้ "ก็ดีครับอาจารย์... ถ้าพวกมันมาเร็วกว่ากำหนด แปลว่าแผนการที่เราวางไว้จะยิ่งได้ผลลัพธ์ที่สมบูรณ์แบบขึ้น" เร็นเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคง เขากดปุ่มEnterครั้งสุดท้ายเพื่อยืนยันคำสั่งชุดใหญ่ "ผมจงใจเปิดช่องโหว่ระดับพรีเมียมไว้ที่โครงข่ายแม่ข่ายของเขตอุตสาหกรรมเก่า นั่นคือจุดที่ข้อมูลการเคลื่อนย้ายเงินตราดิจิทัลของพวกมันถูกเก็บรักษาไว้ สำหรับหน่วยรบพิเศษไซเบอร์ของสภาความมั่นคงแล้ว ช่องโหว่นี้หอมหวานเสียจนพวกมันไม่มีทางห้ามใจไหวแน่ครับ" เซเลน่าถอนหายใจเบาๆ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เรือนร่างระหงในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มขยับตามจังหวะก้าวเดินอย่างสง่างาม เธอเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเร็น โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับลูกศิษย์คนเก่ง กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลาเวนเดอร์ผสมผสานกับกลิ่นอานาล็อกของกระดาษโบราณลอยแตะจมูกของเร็น ซึ่งเป็นกลิ่นเอกลักษณ์ที่มักจะช่วยสงบสติอารมณ์ของเขาได้เสมอท่ามกลางความโกลาหลของโลกไซเบอร์ "เธอแน่ใจนะเร็นว่ากับดักดิจิทัลที่เธอเรียกว่า 'ลานประลองควอนตัม' นี้ จะสามารถกักตัวพวกมันไว้ได้นานพอที่เราจะเข้าถึงรหัสผ่านระดับปรมาจารย์ของศูนย์วิจัยลับ?" เซเลน่าเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธออบอุ่นและเปี่ยมด้วยความห่วงใย แม้ในยามวิกฤตเธอก็ยังคงทำหน้าที่เป็นอาจารย์คอยประคับประคองจิตใจของเขาเสมอ เร็นหันมาสบตากับอาจารย์สาว นัยน์ตาของทั้งสองประสานกันชั่วขณะ ความเงียบสงบก่อตัวขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามต่ำๆ ของเครื่องยนต์เซิร์ฟเวอร์ "ผมมั่นใจครับอาจารย์... เพราะนี่ไม่ใช่แค่การแฮกข้อมูลธรรมดา แต่ผมใช้รหัสพันธุกรรมจำลองของระบบความปลอดภัยที่ผมขโมยมาจากอุบัติเหตุครั้งนั้น... ครั้งที่พรากทุกอย่างไปจากผม" ประโยคหลังเร็นกดเสียงต่ำลงเล็กน้อย ความเจ็บปวดและแค้นเคืองที่ฝังลึกในอดีตถูกปลุกเร้าขึ้นมาในเสี้ยววินาที แต่เขาก็รีบดึงสติตัวเองกลับมาอย่างรวดเร็วด้วยการสูดหายใจเข้าลึกๆ "พวกมันจะคิดว่ากำลังเจาะเข้าระบบเพื่อขโมยข้อมูล แต่แท้จริงแล้ว... ทุกๆ ไบต์ของข้อมูลที่พวกมันดาวน์โหลด จะกลายเป็นโซ่ตรวนดิจิทัลที่ย้อนกลับไปล็อกการทำงานของเกราะรบและระบบประสาทเทียมของพวกมันเองทั้งหมดครับ" ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงที่ดังระรัวขึ้นเพื่อบ่งบอกว่าเหยื่อได้ติดกับดักแล้ว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเชื่อมต่อจากภายนอก 5 จุด ] [เป้าหมาย: หน่วยจู่โจมไซเบอร์พิเศษ 'Black Viper'] [สถานะ: กำลังดาวน์โหลดข้อมูลจากกับดัก... ดำเนินการ 15%... 30%... 45%...] หน้าจอโฮโลแกรมแสดงภาพจำลองสามมิติของฐานทัพศัตรูในเขตเซกเตอร์ 7 ทันที เส้นแสงสีแดงจำนวนมากพุ่งทะลักเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์ล่อที่เร็นจัดเตรียมไว้ เปรียบเสมือนฝูงแมงเม่าที่บินเข้ากองไฟอย่างเริง่า รอยยิ้มของเร็นปรากฏชัดเจนขึ้นอีกครั้ง เขากดปลายนิ้วลงบนแป้นพิมพ์อีกครั้งเพื่อเริ่มขั้นตอนต่อไปของการตลบหลัง "อาจารย์ครับ... ถึงเวลาที่เราจะไปเก็บเกี่ยวผลผลิตกันแล้วนะครับ" เซเลน่ามองรอยยิ้มของลูกศิษย์หนุ่มแล้วอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มตาม เธอหยิบปืนพกพลังงานพلاสม่าขนาดกะทัดรัดขึ้นมาตรวจสอบความพร้อม บรรยากาศความขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไป เหลือเพียงแว่นตาแห่งความเด็ดเดี่ยวของแฮกเกอร์ระดับตำนานในอดีต "ถ้าอย่างนั้นก็ลุยกันเลยครับเด็กดี... แสดงให้พวกสภาความมั่นคงเห็นหน่อยว่า ศิษย์ของเซเลน่าไม่ได้มีดีแค่ทฤษฎี" ทั้งสองก้าวออกจากห้องควบคุมใต้ดิน มุ่งหน้าสู่ลิฟต์ความเร็วสูงที่จะพาพวกเขาขึ้นสู่พื้นผิวด้านบน ซึ่งเสียงปะทะและการระเบิดเริ่มดังแว่วเข้ามาใกล้ทุกที ทว่าในขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลงเพื่อพาพวกเขาสู่สนามรบ หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของเร็นที่ถูกตั้งค่าระบบป้องกันสูงสุดไว้กลับสว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีการแจ้งเตือนล่วงหน้า ข้อความปริศนาข้อความหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เป็นตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงที่วิ่งสลักทีละตัวอย่างช้าๆ ด้วยรูปแบบการเข้ารหัสที่เร็นไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต [ถอดรหัสลับสำเร็จ: ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ลูกชายของฉัน] เร็นชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่หายใจ เสียงรอบข้างทั้งหมดราวกับถูกดูดหายไปในพริบตา เมื่อชื่อผู้ส่งข้อความที่ปรากฏขึ้นเบื้องล่างคือชื่อของบิดาผู้ล่วงลับ... ผู้ซึ่งเสียชีวิตไปในเขตหวงห้ามเมื่อสิบปีก่อน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันความมืดมิดในโลกไซเบอร์นี้ไปพร้อมกับเร็นและอาจารย์เซเลน่าเสมอนะครับ