ตบหน้าให้หงาย

"ข้อมูลทั้งหมดถูกบันทึกไว้ในบล็อกเชนสาธารณะเรียบร้อยแล้วครับ ผู้อำนวยการโวน และถ้าคุณยังก้าวเท้าถอยหลังอีกเพียงก้าวเดียว ระบบป้องกันอัคคีภัยของสถาบันจะทำการปล่อยก๊าซไนโตรเจนเหลวความดันสูงเข้าสู่ห้องควบคุมหลักทันที" น้ำเสียงของเร็นราบเรียบ เย็นชา และเต็มไปด้วยความมั่นใจ ประโยคดังกล่าวไม่ได้ถูกเปล่งออกมาด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยว หากแต่ดังก้องผ่านลำโพงสนามแม่เหล็กขนาดใหญ่ที่ติดตั้งอยู่ทั่วหอประชุมกลางของสถาบันเทคโนโลยีไซเบอร์นีเซียน ภายใต้แสงไฟนีออนสีฟ้าอมม่วงที่กะพริบเตือนสถานะสีแดงฉาน ความโกลาหลระดับสูงสุดกำลังแผ่ขยายไปทั่วบริเวณ เสียงซุบซิบของเหล่านักศึกษาและคณะกรรมการบริหารนับร้อยชีวิตดังระงับราวกับผึ้งแตกรัง ทุกสายตาต่างพากันจับจ้องไปยังชายวัยกลางคนในชุดสูททหารตัดเย็บอย่างดี ผู้อำนวยการโวน เมย์นาร์ด ผู้ซึ่งบัดนี้ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งรอยยิ้มจอมปลอมและท่าทีเย่อหยิ่งที่เคยใช้กดขี่ผู้อื่นมาตลอดหลายปี "แก... แกมันแค่เด็กฝึกงานสารเลว! กล้าดียังไงมา hack ระบบโครงสร้างพื้นฐานของสถาบัน!" โวนคำรามออกมาด้วยความคับแค้น มือสั่นเทาพยายามควAคว้านหาปืนพกเลเซอร์รุ่นเก่าที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะทำงาน แต่ทว่า... คลิック! เสียงกลไกของโดรนรักษาความปลอดภัยรุ่นคัสตอมพิเศษที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของเขาดังขึ้น พร้อมกับลำแสงสีแดงส้มที่จดจ่ออยู่ระหว่างกึ่งกลางหน้าผากของผู้อำนวยการพอดี โดรนตัวนั้นไม่ใช่ของสถาบัน แต่มันคือผลงานการอัปเกรดแบบเรียลไทม์จากระบบโฮโลแกรมที่อาจารย์เซเลน่ากำลังควบคุมอยู่เบื้องหลัง ในมุมมืดของแถวที่นั่งแถวสุดท้าย อาจารย์เซเลน่ากำลังไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ นิ้วเรียวยาวพาดผ่านแป้นพิมพ์เสมือนจริงที่ปรากฏขึ้นบนอากาศ สายตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสสะท้อนโค้ดสีเขียวมรกตที่วิ่งผ่านด้วยความเร็วสูง เธอส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปากให้เร็น เป็นรอยยิ้มที่สื่อความนัยว่า *'ทำได้ดีมากครับ ลูกศิษย์ตัวน้อย'* เร็นก้าวเท้าเดินขึ้นไปบนเวทีทีละก้าว เสียงรองเท้าบูทหนาหนักกระทบกับพื้นผิวโลหะสะท้อนก้องกังวาน ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความสง่างามและความเยือกเย็นที่ถูกขัดเกลาผ่านความเป็นความตายในเขตหวงห้ามระดับเจ็ด ในมือของเร็นถือไดรฟ์ข้อมูลคริสตัลควอตซ์สีดำสนิท ซึ่งภายในบรรจุหลักฐานชิ้นสำคัญ—คลิปวิดีโอและไฟล์เสียงการทุจริต การลักลอบขายเทคโนโลยีลับของรัฐบาลให้กับกลุ่มอาชญากรไซเบอร์ และที่สำคัญที่สุดคือหลักฐานการสร้างหลักฐานเท็จเพื่อโยนความผิดและปิดปากครอบครัวของเร็นเมื่อสี่ปีก่อน "เด็กฝึกงานสารเลวอย่างที่คุณว่าคนนี้แหละครับ ที่กำลังจะกระชากหน้ากากคนชั่วอย่างคุณออกมาให้โลกได้เห็น" เร็นหยุดยืนห่างจากโวนเพียงสามก้าว ดวงตาสสีนิลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของอีกฝ่าย "คุณคิดว่าการลบฐานข้อมูลการตายของพ่อแม่ผมในเซิร์ฟเวอร์หลักจะทำให้ความจริงหายไปเหรอครับ? น่าเสียดายจัง... ที่คุณประเมินความสามารถในการกู้คืนระบบของเด็กที่คุณเรียกว่าสวะต่ำเกินไป" หน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์กลางหอประชุมพล W คลี่ขยายออกโดยอัตโนมัติ ภาพและเสียงสนทนาระหว่างโวนกับกลุ่มนายทุนเถื่อนเมื่อคืนวานถูกเล่นวนซ้ำด้วยความคมชัดระดับ 8K เสียงประกาศสารภาพบาปและการซื้อขายผลประโยชน์ทับซ้อนดังสะท้อนไปทั่วทุกมุมห้อง นักศึกษาหลายคนถึงกับยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ ขณะที่คณะกรรมการอาวุโสหลายท่านลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว "ไม่ใช่เรืองจริง! มันเป็นภาพตัดต่อ! AI ปลอมแปลงข้อมูล!" โวนตะโกนสุดเสียง พยายามดิ้นรนเฮือกสุดท้ายด้วยการพุ่งตัวเข้าใส่เร็นเพื่อแย่งไดรฟ์ข้อมูลในมือ แต่ทว่า... เร็นไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินผา ก่อนที่ระบบอัจฉริยะจะตอบสนองด้วยการปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงดันต่ำผ่านพื้นสนามแม่เหล็ก ส่งผลให้โวนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในทันทีโดยไม่ต้องออกหมัดแม้แต่ปลายนิ้ว "ความจริงก็คือความจริงครับ ผู้อำนวยการ" เร็นก้มตัวลงมองชายผู้พ่ายแพ้ด้วยสายตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งความอาฆาตมาดร้าย แต่มันกลับน่ากลัวยิ่งกว่าความโกรธเกรี้ยวเสียอีก "และตอนนี้ บัญชีที่คุณติดค้างกับผมและผู้บริสุทธิ์นับร้อยชีวิต... ได้เวลาชำระคืนแล้ว" ทันทีที่สิ้นคำพูดของเร็น เสียงแจ้งเตือนระดับสูงสุดจากระบบโครงข่ายของสถาบันก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาคาร โฮโลแกรมสีแดงฉานเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม พร้อมกับหน้าต่างสถานะตัวละครและภารกิจของเร็นที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตาผู้คนนับร้อย [ระบบตรวจพบการบรรลุเงื่อนไขภารกิจหลัก: "ชำระแค้นและทวงคืนความยุติธรรม"] [ปลดล็อกทักษะขั้นสูง: "ควอนتم แฮกเกอร์ (Quantum Hacker - Level Max)"] [ค่าประสบการณ์ (EXP) พุ่งทะยานถึงขีดจำกัด... กำลังทำการยกระดับสถานะผู้ใช้สู่อำนาจการควบคุมเครือข่ายระดับเขตปกครอง] เร็นสูดหายใจเข้าลึกเพื่อรับเอาพลังงานควอนตัมที่ไหลทะลักเข้าสู่กระแสเลือด ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความเจ็บปวดจากการสูญเสียในอดีตถูกแทนที่ด้วยความแข็งแกร่งที่แท้จริง เขากวาดสายตามองไปรอบห้องประชุม ก่อนจะหันไปสบตากับอาจารย์เซเลน่าที่พยักให้อย่างอ่อนโยน ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังจะเข้าปกคลุม และชัยชนะดูเหมือนจะอยู่ในกำมือ... สัญญาณเตือนภัยสีดำสนิท—สัญญาณฉุกเฉินระดับโลกที่ไม่เคยดังขึ้นมานานกว่าสามสิบปี—ก็แผדเสียงโหยหวนบาดแก้วหูขึ้นจากใต้ดินชั้นลึกที่สุดของสถาบัน หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดในห้องประชุมดับวูบลงพร้อมกัน ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยข้อความรหัสลับจากศูนย์บัญชาการกลางของรัฐบาลสหพันธ์ไซเบอร์ และภาพของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีขาวที่กำลังก้าวเดินออกจากแคปซูลแช่แข็งโบราณ... บุคคลผู้มีใบหน้าพิมพ์เดียวกับอาจารย์เซเลน่าทุกประการ ทว่าดวงตากลับเปล่งประกายสีแดงเลือดนกอันแสนคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันความมืดมิดในโลกไซเบอร์นี้ไปพร้อมกับเร็นและอาจารย์เซเลน่าเสมอนะครับ