อาจารย์สาวผู้มาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอม

เสียงก้องกังวานของประโยคสุดท้ายยังคงสะท้อนวนเวียนอยู่ในโสตประสาทของเร็น *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชาย”* มันไม่ใช่เสียงของแม่ผู้ล่วงลับที่เขาฝังใจมาตลอดแปดปี และไม่ใช่เสียงสังเคราะห์จากระบบปัญญาประดิษฐ์ในห้องพักรูหนูแห่งนี้ แต่มันคือคลื่นความถี่เสียงต่ำที่ถูกเข้ารหัสผ่านโปรโตคอลความปลอดภัยระดับทหาร ซึ่งดังออกมาจากลำโพงเก่าคร่ำครึบนั่นเอง เร็นยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง แสงไฟนีออนสีส้มกระพริบสลัวจากป้ายโฆษณานอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามาทาบทับใบหน้าที่เรียบเฉยแต่ดวงตากลับฉายแววระแวดระวังถึงขีดสุด นิ้วเรียวยาวของเขาชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์โฮโลแกรม กลิ่นอายบางอย่างลอยอบอวลอยู่ในอากาศ—ไม่ใช่กลิ่นอับชื้นของฝุ่นละอองและน้ำยาทำความสะอาดราคาถูกที่เขาคุ้นเคย แต่มันคือกลิ่นหอมจางๆ ของดอกลาเวนเดอร์ผสมกับน้ำมันเครื่องบริสุทธิ์ กลิ่นนี้... ไม่ควรมีอยู่จริงในเขตสลัมโซน 7 นี้อย่างเด็ดขาด "คำนวณเส้นทางการเจาะระบบ... ล้มเหลว แหล่งที่มาของสัญญาณถูกบดบังด้วยไฟร์วอลล์ระดับควอนตัม" เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนตัวดังขึ้นในหัว แต่เร็นแทบไม่ได้สนใจมัน สายตาของเขาจดจ้องไปยังเงาดำที่ทอดตัวยาวผ่านช่องประตูห้องน้ำซึ่งปิดสนิท ติ๊ด! เสียงปลดล็อกกลอนประตูดังขึ้นเบาๆ ทั้งที่เขายังไม่ได้ป้อนคำสั่งใดๆ บานประตูโลหะหนาหนักเลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งในชุดโค้ทกันฝนสีดำสนิท เปียกปอนไปด้วยละอองฝนกรดจากภายนอก เธอก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ราวกับแมวป่าที่คุ้นชินกับการล่าเหยื่อในความมืด เร็นถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ มือขวาเอื้อมไปแตะด้ามจับมีดสั้นพลังงานที่เหน็บไว้ข้างเอวอย่างแนบเนียน "ไม่เอาน่า เร็น... ท่าทางแบบนั้นมันดูต้อนรับขับสู้แขกผู้มาเยือนได้แย่เอามากๆ เลยนะ" หญิงสาวถอดฮู้ดคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นเรือนผมสีเงินยวดยวงรับกับใบหน้าเรียวสวยได้รูป ดวงตาสสีอำพันคู่นั้นกวาดมองรอบห้องด้วยความคุ้นเคย ราวกับที่นี่คือห้องรับ1แขกในคฤหาสน์ของเธอเอง เธอยกมือขึ้นทัดปอยผมที่เปียกชื้น และในจังหวะนั้นเอง กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นจนเร็นต้องขมวดคิ้ว "คุณเป็นใคร และเข้ามาในเขตหวงห้ามส่วนบุคคลของผมได้อย่างไร" เร็นถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เยือกเย็น ไร้ความตื่นตระหนก แม้ภายในใจจะประมวลผลความเสี่ยงถึงแปดสิบล้านรูปแบบแล้วก็ตาม หญิงสาวหัวנסเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งแก้วท่ามกลางความหนาวเหน็บ เธอก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานที่มีหน้าจอโฮโลแกรมสว่างวาบ ก่อนจะยื่นมือเรียวบางไปแตะอากาศเพื่อปิดการทำงานของระบบรักษาความปลอดภัยที่เร็นใช้เวลาเขียนโค้ดป้องกันมานานนับแรมเดือนด้วยการแตะเพียงครั้งเดียว พรึบ! หน้าจอทั้งหมดดับวูบลงในพริบตา เร็นเบิกตากว้างเล็กน้อย นี่ไม่ใช่แค่แฮกเกอร์ธรรมดา... การจะ bypass ระบบเข้ารหัสของเขาได้ภายในเสี้ยววินาที มีเพียงมนุษย์ไม่กี่คนในโลกไซเบอร์นี้เท่านั้นที่ทำได้ "ฉันชื่อ เซเลน่า" เธอยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความขี้เล่นแต่แฝงไว้ด้วยประกายตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่า "และตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป... ฉันคืออาจารย์ที่ปรึกษาคนใหม่ของคุณ ในรายวิชาเทคโนโลยีประยุกต์และการเอาตัวรอดจากรัฐบาลเงาไงล่ะ" เร็นหรี่ตาลง มองสำรวจผู้หญิงที่อ้างตัวว่าเป็นอาจารย์ "ผมไม่มีความจำเป็นต้องมีอาจารย์ และสถาบันการศึกษาก็ยกเลิกหลักสูตรนี้ไปตั้งแต่เกิดเหตุการณ์กวาดล้างเมื่อสิบปีก่อนแล้ว" เซเลน่าไม่ตอบในทันที เธอเดินสำรวจห้องแคบๆ ของเขา ไล้นิ้วเรียวไปตามชั้นหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ ก่อนจะหยุดอยู่ที่กรอบรูปใบหนึ่ง—ภาพถ่ายเก่าๆ ของครอบครัวที่มุมขอบเริ่มซีดจาง เร็นสะดุ้งเฮือก ตั้งใจจะพุ่งตัวเข้าไปคว้า แต่มันก็สายไปเสียแล้ว เซเลน่าหยิบมันขึ้นมาพิจารณาอย่างใจ "อุบัติเหตุในเขตหวงห้าม... ที่ทำให้พ่อแม่ของเธอหายสาบสูญ และทิ้งรหัสลับปริศนาไว้ให้เด็กชายวัยสิบขวบต่างหากล่ะ" เซเลน่าหันกลับมามองเขา แววตาดุดันและจริงจังถูกแทนที่ด้วยความอ่อนโยนอย่างกะทันหัน "เธออยากรู้ความจริงไหม เร็น ว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของเธอเมื่อแปดปีก่อน" บรรยากาศในห้องราวกับหยุดนิ่ง เสียงฝนกรดที่กระทบกระจกด้านนอกกลายเป็นเสียงเดียวที่ได้ยิน หัวใจของเร็นเต้นรัวด้วยจังหวะที่ผิดปกติ ปมในใจที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ด้วยเศษเสี้ยวของโค้ดโปรแกรมและตัวเลข กำลังถูกหญิงสาวแปลกหน้าคนนี้ขุดคุ้ยขึ้นมาอย่างง่ายดาย "คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง..." เร็นเค้นเสียงลอดไรฟัน ความเยือกเย็นเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอน เซเลน่าก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนเร็นได้กลิ่นหอมของลาเวนเดอร์ชัดเจน เธอโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ทรงพลัง "เพราะฉันคือคนเดียว... ที่ทิ้งข้อความ *'ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ ลูกชาย'* ไว้ในระบบของเธอยังไงล่ะ เร็น" ยังไม่ทันที่เร็นจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม หน้าจอโฮโลแกรมที่ดับไปเมื่อครู่ก็สว่างวาบขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก [WARNING: DETECTED UNKNOWN INTRUSION] [ระบบตรวจพบการเข้าถึงจากภายนอก: โปรโตคอลการกวาดล้างระดับ SSS กำลังทำงาน] [เวลาที่เหลือก่อนการทำลายล้างพื้นที่: 03:00 นาที] เซเลน่าผละออกจากเร็น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนเรียวปากสวย "ดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญของเราจะมาเร็วกว่าที่คิดนะ... อาจารย์กับลูกศิษย์ คงต้องทำการทดสอบภาคปฏิบัติกันเดี๋ยวนี้เลยล่ะ เร็น!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้นะครับ