การแจ้งเตือนจากความว่างเปล่า

เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นจนพื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน สะเก็ดไฟสีฟ้าครามจากการช็อตของสายเคเบิลแรงดันสูงร่วงหล่นลงมาดั่งหิมะเหล็กกล้า กลิ่นฉุนของโอโซนและยางไหม้คละคลุ้งไปทั่วตรอกแคบๆ ของเขตสลัมชั้นเจ็ด เร็นเบี่ยงตัวหลบกระสุนพลาสมาที่เฉียดหัวไหล่ขวาไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงปะทะของมันแผดเผาผนังอิฐด้านหลังจนหลอมละลายกลายเป็นรูโบ๋ขนาดใหญ่ ความเย็นเฉียบของอากาศยามค่ำคืนในมหานครนีโอ-โตเกียวไม่สามารถลดทอนเหงื่อกาฬที่ผุดซึมตามไรผมของเด็กหนุ่มได้เลย สายตาคมกริบกวาดมองจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่กระพริบเตือนอยู่เบื้องหน้า ข้อความตัวอักษรวิ่งด้วยความเร็วสูงบ่งบอกถึงวิกฤตที่กำลังคืบคลานเข้ามาทุกขณะ *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบร่องรอยการแฮกจากกองกำลังความมั่นคงเขตพิเศษ (SEC-Force)]* *[ระดับการคุกคาม: สูงสุด (Class-A)]* *[ภารกิจแรกเริ่มต้นขึ้นแล้ว: หลบหนีจากการปิดล้อมภายในเวลา 03:00 นาที และมุ่งสู่จุดนัดพบเซฟเฮาส์รหัส 'Omega' ชีวิตของโฮสต์คือเดิมพัน]* "ให้ตายสิ ระบบยังใจร้อนเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน..." เร็นพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แม้หัวใจจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก สมองส่วนหน้าของเขากำลังคำนวณความเป็นไปได้นับร้อยรูปแบบในเสี้ยววินาที เขากระชับกระเป๋าเป้สะพายหลังซึ่งบรรจุฮาร์ดไดรฟ์รุ่นโบราณที่บรรจุข้อมูลลับสุดยอดเอาไว้ ข้างในนั้นมีบางสิ่งที่รัฐบาลกลางต้องการทำลายทิ้งให้สิ้นซาก และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมหน่วยล่าสังหารจึงไล่ล่าเขาราวกับสุนัขป่าหิวกระหาย "เร็น! ทางนั้นถูกปิดตายแล้ว!" เสียงหวานใสดังก้องผ่านอุปกรณ์สื่อสารไร้สายขนาดจิ๋วที่ติดอยู่หลังใบหู น้ำเสียงของเซเลน่าเจือด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด แม้เธอจะพยายามควบคุมมันให้ราบเรียบก็ตาม "ฉันกำลังเจาะระบบควบคุมไฟจราจรเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของพวกมัน แต่ไฟร์วอลล์ของฝั่งนั้นหนาแน่นเกินคาด... คุณมีเวลาอีกแค่สองนาที ก่อนที่โดรนลาดตระเวนรุ่นใหม่ล่าสุดจะบินมาถึงจุดที่คุณยืนอยู่" เร็นกวาดสายตาไปยังทางแยกข้างหน้า ซึ่งมีหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยรุ่น K-9 จำนวนสามตัวกำลังยืนลาดตระเวนด้วยแสงไฟสีแดงกวาดหาเป้าหมาย เสียงกรงเล็บโลหะกระทบพื้นดัง *กริ๊กๆ* สะท้อนก้องในความเงียบของตรอกมืด เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก "อาจารย์เซเลน่าครับ..." เร็นเอ่ยเสียงนุ่มท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ยังคงดังระรัว "ผมเคยบอกแล้วใช่ไหมครับว่า ผมเก่งเรื่องการหาช่องโหว่มากกว่าที่อาจารย์คิด" ริมฝีปากของเด็กหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ในสายตาของแฮกเกอร์สาวที่นั่งอยู่หน้าจอหลักในระยะไกล เร็นไม่ได้วิ่งหนีถอยหลังอย่างที่สัญชาตญาณควรจะเป็น แต่เขากลับก้าวเท้าเดินตรงดิ่งไปยังกลุ่มหุ่นยนต์ลาดตระเวนเหล่านั้นแทน ดวงตาของหุ่นยนต์ K-9 ทั้งสามตัวหันขวับมายังทิศทางที่เร็นปรากฏตัวทันที เซนเซอร์จับความร้อนและชีพจรส่งเสียงร้องเตือนภัย *ปี๊פ-ปี๊פ-ปี๊פ!* ปืนกลหนักที่ติดตั้งอยู่บริเวณอกของพวกมันเริ่มพับเปิดออก พร้อมที่จะสาดกระสุนเจาะเกราะใส่ร่างของเด็กหนุ่มให้พรุนในนัดเดียว "เด็กบ้า! คุณกำลังทำอะไรน่ะ!" เซเลน่าร้องอุทานผ่านช่องสัญญาณ เสียงของเธอขาดหายไปชั่วขณะด้วยคลื่นรบกวนจากระบบภายนอก "ถอยออกมาเดี๋ยวนี้! นั่นมันหุ่นยนต์รบภาคสนามนะ!" "วางใจเถอะครับอาจารย์" เร็นตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและเยือกเย็นราวกับสายน้ำ นิ้วเรียวยาวทั้งสองข้างขยับรัวกลางอากาศอย่างไร้เสียง แสงสีฟ้าจากปลอกแขนอัจฉริยะที่เพิ่งอัปเกรดจากระบบวิวัฒนาการสหัสวรรษสط่างวาววับขึ้นมา มันคือพลังแห่งการควบคุมโครงข่ายข้อมูลในรัศมีสิบเมตรโดยตรง เร็นใช้ทักษะการคำนวณรหัสระดับพระกาฬที่ขัดเกลามาหลายปี แทรกซึมเข้าไปในคลื่นวิทยุความถี่ต่ำที่หุ่นยนต์ K-9 ใช้สื่อสารกัน *0.5 วินาทีแรก... เข้าถึงระบบควบคุมการทรงตัว* *1.0 วินาทีถัดมา... เปลี่ยนแปลงคำสั่งแม่ข่ายจาก 'ทำลายเป้าหมาย' เป็น 'ระบุเพื่อนร่วมทีม'* *1.5 วินาทีสุดท้าย... ลบ บันทึกการมองเห็นทั้งหมดออกจากฐานข้อมูลกลางของ SEC-Force* ชั่วพริบตานั้นเอง แสงไฟสีแดงฉานที่ดวงตาของหุ่นยนต์ K-9 ทั้งสามก็แปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าใสในพริบตา พวกมันหยุดชะงักการเคลื่อนไหวไปชั่วขณะ ก่อนจะหันปากกระบอกปืนกลับหลังหัน ไปยังทิศทางที่กองกำลังเสริมของรัฐบาลกำลังวิ่งเข้ามาสมทบ *ปัง! ปัง! ปัง!* กระสุนพลาสมานับสิบนัดถูกระดมยิงใส่กลุ่มทหารรับจ้างที่เพิ่งเลี้ยวเข้ามาในตรอก เสียงร้องตะโกนด้วยความตกใจและเสียงโลหะปะทะกันดังระเบิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง เร็นเดินผ่านกลางดงกระสุนและสะเก็ดไฟเหล่านั้นด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนสาธารณะยามเย็น สายตาของเขาจับจ้องไปที่หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวที่แสดงความคืบหน้าของภารกิจ *[ติ๊ง! โฮสต์ปฏิบัติภารกิจสำเร็จลุล่วงก่อนกำหนด]* *[ได้รับแต้มประสบการณ์: +500 XP]* *[ปลดล็อกทักษะติดตัว: 'เนตรโครงข่าย' (Network Eye) - ระดับ 1]* *[สถานะปัจจุบัน: หลบหนีสำเร็จอย่างไร้รอยขีดข่วน]* เสียงถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอกดังมาจากปลายสายของเซเลน่า ตามมาด้วยน้ำเสียงที่เจือทั้งความทึ่งและความระอาใจในเวลาเดียวกัน "ให้ตายสิ เร็น... คุณทำให้ฉันอายุสั้นลงไปอีกสิบปีเลยรู้ไหมเนี่ย คุณไปเอาความกล้าบ้าบิ่นแบบนี้มาจากไหนกัน" "ความกล้าอาจจะไม่ค่อยมีห่วงเท่าไหร่หรอกครับอาจารย์" เร็นตอบกลับด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเล็กน้อย ขณะที่ฝ่าเท้าก้าวพ้นจากตรอกมืดมิดเข้าสู่ถนนสายหลักของเมืองชั้นในที่เต็มไปด้วยแสงนีออนละลานตา "แต่ถ้าเป็นเรื่องความมั่นใจในตัวอาจารย์และระบบลึกลับนี่ล่ะก็... ผมมีเต็มร้อยเลยครับ" เขากวาดสายตามองไปเบื้องหน้า ตึกระฟ้าทรงล้ำอนาคตที่สูงเสียดฟ้าสะท้อนแสงไฟหลากสีสันลงบนพื้นผิวถนนเปียกชื้นจากละอองฝน จุดนัดพบเซฟเฮาส์รหัส 'Omega' อยู่ห่างออกไปอีกเพียงแค่สามบล็อกตึกเท่านั้น ทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปตามแผนที่วางไว้อย่างสมบูรณ์แบบ จนกระทั่งความรู้สึกเย็นวาบสันหลังวาบแล่นแปล๊บขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เร็นหยุดเดินกะทันหัน จนเซเลน่าที่กำลังจะเอ่ยปากพูดต่อต้องชะงักตาม "เร็น? เกิดอะไรขึ้นทำไมถึงหยุดเดินล่ะ?" เสียงของอาจารย์สาวเริ่มกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง เด็กหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามนั้น ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังป้ายโฮโลแกรมขนาดมหึมากลางจัตุรัส ที่ซึ่งภาพข่าวอาชญากรรมกำลังฉายวนซ้ำ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น... บนหน้าจอของตึกฝั่งตรงข้าม ข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานไม่ได้มาจากระบบของเขาอีกต่อไป แต่มันปรากฏหราอยู่บนป้ายประชาสัมพันธ์ของเมืองทั้งเมือง *[ยินดีต้อนรับสู่กับดัก, โฮสต์แห่งระบบสหัสวรรษ]* *[เป้าหมายที่แท้จริงไม่ได้หลบหนี แต่ถูกต้อนให้เข้ามาในกรงขังเรียบร้อยแล้ว]* *[ผู้ดูแลระบบฉุกเฉิน: 'ศูนย์วิจัยลับซีโร่' กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่โหมดควบคุมจิตสำนึก...]* และก่อนที่เร็นจะทันได้เปล่งเสียงเตือนเซเลน่า ภาพรอบตัวทั้งหมดก็ดับวูบลงราวกับมีใครดึงปลั๊กไฟของโลกใบนี้ออก พร้อมกับเสียงกระซิบอันคุ้นเคยที่ดังขึ้นตรงข้างหู ทั้งที่บริเวณรอบตัวไม่มีใครยืนอยู่เลยแม้แต่คนเดียว... *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชาย”* (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความมืดมิดและแสงนีออนในบทนี้นะครับ)