รหัสลับในขยะเหล็ก

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอระเหยของกรดอุตสาหกรรมลอยคละคลุ้งอยู่ในเขตทิ้งซาก ‘โซนเจ็ด’ พื้นที่อับทึบซึ่งแสงอาทิตย์สีหม่นของนีโอ-โตเกียวไม่เคยส่องถึงอย่างทั่วถึง ที่นี่คือสุสานแห่งเทคโนโลยี เศษซากแอนดรอยด์รุ่นโบราณและสายเคเบิลเส้นใยแก้วนำแสงที่ขาดวิ่นกองทับถมกันสูงท่วมหัว ราวกับซากกระดูกของอสูรกายเหล็กกล้าที่นอนตายอย่างโดดเดี่ยว เร็นก้มตัวลงต่ำ ปลายนิ้วสวมถุงมือคาร์บอนไฟเบอร์เขี่ยแผ่นเมนบอร์ดที่ละลายครึ่งหนึ่งออกอย่างระมัดระวัง ดวงตาคมกริบใต้ฮู้ดสีเข้มกวาดมองหาแผ่นชิปหน่วยความจำที่ยังพอใช้งานได้ ความเงียบงันรอบตัวถูกขัดจังหวะด้วยเสียงหยดของน้ำกรดที่กัดกร่อนโลหะเป็นระยะๆ ปมในใจเรื่องอุบัติเหตุลึกลับเมื่อสัปดาห์ก่อน—เหตุการณ์ที่พรากครอบครัวและทิ้งรอยแผลเป็นทางจิตวิญญาณไว้—ยังคงเคี่ยวกรำสติสัมปชัญญะของเขาให้ตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา สำหรับเด็กหนุ่มผู้มีความสามารถในการคำนวณและแกะรหัสระดับอัจฉริยะ โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความเมตตา แต่มันขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึมและการเอาชีวิตรอด "ถ้ายังหาตัวประมวลผลควอนตัมรุ่นเก่าไม่เจอภายในสิบนาทีนี้ ค่าพลังงานในแบตเตอรี่สำรองของฉันคงร่วงลงต่ำกว่าเกณฑ์ความปลอดภัยขั้นวิกฤตเป็นแน่" เร็นพึมพำกับตัวเองเบาๆ พ่นลมหายใจออกเป็นไอสีขาวจางในบรรยากาศที่เย็นเยียบ ทันใดนั้น ปลายรองเท้าบูทของเขาก็สะดุดเข้ากับวัตถุบางอย่างที่ฝังอยู่ใต้กองเศษซากเหล็กกล้า มันไม่ใช่เศษเหล็กธรรมดา เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ก่อให้เกิดคลื่นความถี่ต่ำที่แปลกประหลาด เร็นหรี่ตาลง คุกเข่าลงใช้มือเปล่าปัดฝุ่นผงโลหะหนาเตอะออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือกล่องโลหะทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเท่าฝ่ามือ ผิวภายนอกเคลือบด้วยวัสดุตระกูลไทเทเนียมอัลลอยด์ที่ไร้รอยต่อ ไม่มีช่องใส่แบตเตอรี่ ไม่มีพอร์ตเชื่อมต่อ และที่สำคัญที่สุด... มันกำลังเรืองแสงสีฟ้าครามจางๆ เป็นจังหวะ ราวกับเสียงเต้นของหัวใจสิ่งมีชีวิต "เป็นไปได้อย่างไร..." เร็นขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณนักคำนวณเตือนภัยว่าวัตถุปิดตายชิ้นนี้มีความซับซ้อนเกินกว่าเทคโนโลยีระดับสูงทั่วไปในเขตควบคุม เขารีบดึงเครื่องมือถอดรหัสพกพา (Decoder) ออกจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต สายเคเบิลนาโนถูกเชื่อมต่อเข้ากับร่องรอยขีดข่วนเล็กๆ บนตัวกล่องโดยสัญชาตญาณ หน้าจอโฮโลแกรมสีส้มปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับบรรทัดโค้ดที่ไหลผ่านด้วยความเร็วสูง เร็นกวาดสายตาอ่านโค้ดเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว สมองของเขาประมวลผลชุดตัวเลขฐานสิบหกนับพันตัวในเสี้ยววินาที *นี่ไม่ใช่ระบบปฏิบัติการของรัฐบาล... แต่มันคือสถาปัตยกรรมโค้ดที่ไม่เคยปรากฏในฐานข้อมูลของโลกไซเบอร์แห่งนี้* "น่าสนใจดีนี่ เด็กน้อย... การเจาะเข้าระบบป้องกันระดับนั้นด้วยมือเปล่าและอุปกรณ์พกพาเก่าๆ แบบนั้น แสดงว่าเธอไม่ได้มีความรู้แค่หางอิ่งสินะ" เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงความขี้เล่นดังขึ้นกะทันหันจากความมืดเบื้องหลังกองซากเหล็ก เร็นดีดตัวลุกขึ้นยืนในท่าเตรียมพร้อม มือขวาคว้าด้ามมีดสั้นพลังงาน plasma ที่เหน็บอยู่ที่เอวอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบกวาดมองไปยังเงาร่างที่ก้าวออกมาจากความมืดมิดของซอกตึก ที่นั่น... หญิงสาวในชุดโค้ทกันฝนสีดำสนิทและสวมแว่นตากรอบบางกำลังยืนพิงเสาเหล็กขึ้นสนิม รอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่บนเรียวปากสวย แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในปลอกแพร เซเลน่า—อาจารย์สาวผู้สอนวิชาเทคโนโลยีประยุกต์ประจำสถาบันเทคนิคเขตสาม ผู้ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความใจดีและท่าทีสบายๆ ยามอยู่ในห้องเรียน บัดนี้กลับยืนอยู่ท่ามกลางโซนอันตรายที่แม้แต่พวกสعาเวนเจอร์ยังไม่กล้าเฉียดกรายยามวิกาล "อาจารย์เซเลน่า..." เร็นเอ่ยชื่อด้วยน้ำเสียงระแวดระวัง ไม่คลายความตึงเครียดลงแม้แต่น้อย "ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่อาจารย์ควรจะมาเดินเล่นในยามวิกาลนะครับ" เซเลน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูรื่นหูแต่กลับก้องกังวานแปลกประหลาดในบรรยากาศอับทึบ เธอก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ทีละน้อย รองเท้าบูทกระทบพื้นเหล็กเกิดเสียงก้องกังวานเป็นจังหวะ "โลกนี้น่ะกว้างใหญ่เกินกว่าจะจำกัดตัวเองอยู่แค่ในห้องเรียนแคบๆ หรอกนะ เร็น" เซเลน่าปรายตามองกล่องโลหะในมือของเด็กหนุ่ม แววตาของเธอเปล่งประกายวับวาวด้วยความหมายที่ยากจะคาดเดา "และดูเหมือนว่าเธอเองก็บังเอิญไปเปิดประตูบานที่มนุษย์บนโลกใบนี้ไม่สมควรจะแตะต้องเข้าเสียแล้ว" ก่อนที่เร็นจะได้เอ่ยถามคำถามใดๆ จู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมที่เชื่อมต่อกับกล่องโลหะก็เกิดอาการกระพริบอย่างรุนแรง ตัวอักษรสีฟ้าครามเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงที่ดังลั่นทะลุโสตประสาท **[คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงรหัสลับข้ามมิติ]** **[ระบบโฮสต์ ‘Nexus-Zero’ กำลังเริ่มต้นกระบวนการซิงโครไนซ์อัตโนมัติ]** **[ตรวจพบพันธุกรรมเป้าหมายที่เหมาะสม... เริ่มต้นการเชื่อมต่อจิตวิญญาณระดับ 1%]** แสงสว่างวาบสีฟ้าพุ่งทะยานจากกล่องโลหะขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนของนีโอ-โตเกียว ผ่าทะลุก้อนเมฆสีหม่นจนเกิดเป็นช่องว่างขนาดมหึมา เร็นรู้สึกราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงนับล้านโวลต์วิ่งพล่านไปทั่วทุกอณูเซลล์ สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มพร่าเลือนขณะที่เสียงหวานใสแต่เยือกเย็นดังขึ้นในห้วงความคิดของเขาโดยตรง *“ยินดีต้อนรับสู่ระบบวิวัฒนาการสหัสวรรษ... โฮสต์ เร็น ภารกิจแรกของคุณได้เริ่มต้นขึ้นแล้วครับ”* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกไซเบอร์พังค์ใบนี้ด้วยกันนะครับ