ความจริงเกี่ยวกับนามสกุลของเร็น

เสียงหอบหายใจของเร็นดังสะท้อนก้องอยู่ในโถงปฏิบัติการใต้ดินที่ระบบหล่อเย็นพังทลาย ควันสีขาวพวยพุ่งผสมผสานกับกลิ่นฉุนของโอโซนและน้ำมันไฮดรอลิกที่รั่วไหล ประตูนิรภัยเหล็กกล้าหนาห้านิ้วที่ถูกกระชากด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า บัดนี้บิดเบี้ยวจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม เศษโลหะชิ้นเล็กชิ้นน้อยยังคงร่วงหล่นลงกระทบพื้นคอนกรีตเสียงดัง *เคร้ง... เครง...* ร่างเงาที่ก้าวพ้นกลุ่มควันออกมาไม่ได้สวมชุดสูททหารรับจ้างหรือเสื้อผ้ากาวน์ของนักวิจัย แต่เป็นเสื้อโค้ตกันหนาวสีดำสนิทที่ปักสัญลักษณ์ตระกูลเก่าแก่—สัญลักษณ์รูปเฟืองจักรล้อมรอบด้วยกิ่งไม้หนาม ซึ่งเร็นจดจำมันได้แม่นยำยิ่งกว่าลายมือของตนเอง "ไม่เจอกันนานเลยนะ... ลูกชาย" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบทว่าก้องกังวานเอ่ยขึ้น ชายวัยกลางคนผู้มีเรือนผมสีเทาแซมและดวงตาคู่คมกริบถอดถุงมือหนังสีดำออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นลึกที่พาดผ่านสันดạc ขวา—รอยแผลที่เร็นเคยคิดว่าสูญหายไปพร้อมกับซากรถพยาบาลในเขตหวงห้ามเมื่อสิบปีก่อน เร็นก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ มือซ้ายกำด้ามมีดสั้นพลังงานแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน อัตราการเต้นของหัวใจพุ่งทะยานเกิน 140 ครั้งต่อนาที ระบบประเมินผลในเรตินาของเขาฉายแสงสีแดงกะพริบบ่งบอกถึงความผิดปกติทางชีวภาพ แต่ความตกใจนั้นถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่ถูกหล่อหลอมขึ้นจากความเป็นจริงอันโหดร้ายของโลกดิสโทเปียแห่งนี้อย่างรวดเร็ว "คุณพ่อ... หรือควรจะเรียกว่า ดร.เรย์มอนด์ แห่งองค์กรไซเนปส์ ดีล่ะครับ" เร็นเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงทันตาเห็น เซเลน่าที่ยืนอยู่เบื้องหลังเร็นขยับตัวเล็กน้อย ร่างเพรียวบางในชุดแจ็คเก็ตเทรนช์โค้ตสีเทาเข้มก้าวขึ้นมาขนาบข้างอย่างรู้หน้าที่ นิ้วเรียวยาวของเธอดีดหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงขึ้นกลางอากาศ รหัสลับนับร้อยแถวไหลทะลักผ่านม่านตาของเธออย่างรวดเร็วเพื่อตรวจสอบคลื่นสัญญาณชีพและรหัสพันธุกรรมของชายตรงหน้า ป้องกันการสร้างภาพลวงตาด้วยโฮโลแกรมขั้นสูงที่พวกบริษัทใหญ่มักใช้ตบตา "ระวังตัวด้วยนะเร็น... สัญญาณชีพจรของเขามีค่าความหนาแน่นของนาโนแมชชีนสูงเกินมนุษย์ทั่วไปถึงสี่เท่า" เซเลน่ากระซิบเบาๆ น้ำเสียงของเธอแม้จะเจือความระแวดระวัง แต่ยังคงความนิ่งสงบตามแบบฉบับของแฮกเกอร์ระดับตำนาน เรย์มอนด์แย้มยิ้ม มุมปากข้างหนึ่งยกขึ้นเล็กน้อยคล้ายกำลังเอ็นดูเด็กน้อยที่กำลังถือของเล่นอันตราย เขากวาดสายตามองห้องทดลองที่พังพินาศ ก่อนจะหยุดมองที่หน้าจอโฮโลแกรมของเซเลน่าด้วยแววตาพึงพอใจ "ฉลาดขึ้นมากนี่... ไม่เสียแรงที่พ่อเคยใส่โปรแกรมตรรกะพื้นฐานลงในซับคอร์ทิกัลของลูกตั้งแต่ยังเด็ก เสียดายก็แต่... เธอเลือกเดินเข้ามาในเส้นทางที่แม้แต่ปัญญาประดิษฐ์ยังต้องคำนวณความน่าจะเป็นของความตายไว้ที่ร้อยเปอร์เซ็นต์" เรย์มอนด์สะบัดข้อมือเบาๆ แผงควบคุมระบบระบายความร้อนที่อยู่ใกล้ที่สุดพลันระเบิดออกด้วยประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบ แรงดันลมมหาศาลผลักทั้งสองฝ่ายให้ต้องกระโดดหลบคนละทิศคนละทาง เร็นพุ่งตัวไปด้านข้างพร้อมกับปลดปล่อยโปรแกรมไวรัสระดับกลางผ่านพอร์ตเชื่อมต่อที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นรองเท้า ข้อมูลดิบถูกส่งตรงไปยังแผงควบคุมหลักเพื่อพยายามล็อกระบบการทำงานของแขนกลไฮbionicที่พ่อของเขาสวมอยู่ *ติ๊ด! แจ้งเตือน: เป้าหมายมีระบบป้องกันไฟร์อウォールระดับทหาร การเจาะข้อมูลล้มเหลว 87%* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของเร็น ทำให้เขาต้องกัดฟันกรอด การต่อสู้กับคนในสายเลือดที่มีความรู้ทางเทคโนโลยีเหนือกว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลย นามสกุล 'เรนเดลล์' ที่เขาแบกรับมาตลอดชีวิต บัดนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ชื่อบนบัตรประชาชนปลอมในสลัมอีกต่อไป แต่มันคือรหัสผ่านที่เชื่อมโยงกับโปรเจกต์ลับระดับชาติ—โปรเจกต์ที่ทำให้แม่ของเขาต้องหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย "พ่อกำลังหาอะไรกันแน่? ความลับของตระกูลเรนเดลล์ หรือว่าซากข้อมูลของอาจารย์ที่ถูกลบไปเมื่อสิบปีก่อน?" เร็นตะโกนถามท่ามกลางเสียงสายเคเบิลแรงดันสูงที่ช็อตเปรี๊ยะปร๊ะอยู่เหนือหัว เรย์มอนด์หยุดเดิน เขายืนนิ่งอยู่ใต้แสงไฟฉุกเฉินสีแดงที่กะพริบเป็นจังหวะ ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของลูกชายผู้เติบโตขึ้นท่ามกลางเศษซากของเมืองหลวงแห่งไซเบอร์ "ลูกชายโง่เขลา... แกคิดจริงๆ หรือว่าการที่ตระกูลเรามีนามสกุลนี้ เป็นเพราะบรรพบุรุษของแกเป็นแค่นักวิทยาศาสตร์สติไม่ดีในยุคก่อนการล่มสลาย?" เรย์มอนด์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา "ความจริงเกี่ยวกับนามสกุลของเรา... คือต้นกำเนิดของรหัสที่สามารถเขียนกฎเกณฑ์ใหม่ให้กับโลกทั้งใบได้ และตอนนี้ แกก็ยืนอยู่บนจุดศูนย์กลางของมันแล้ว" ฉับพลันนั้น พื้นห้องใต้ดินทั้งหมดก็สั่นสะเทือนยิ่งกว่าเดิม ผนังคอนกรีตด้านหลังเรย์มอนด์เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นห้องนิรภัยชั้นในสุดที่ถูกปิดตายด้วยม่านพลังงานควอนتمสีม่วงเข้ม แสงสว่างจ้าจากด้านในสาดส่องกระทบใบหน้าของทั้งสามคน เผยให้เห็นวัตถุทรงกลมขนาดใหญ่ที่กำลังหมุนวนด้วยแรงโน้มถ่วงจำลอง และตรงกลางนั้น... มีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งนอนหลับใหลอยู่ภายใต้หลอดแก้วบรรจุของเหลวชีวภาพ—หญิงสาวที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเร็นอย่างไม่ผิดเพี้ยน เซเลน่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจเป็นครั้งแรก รหัสลับที่เธอกำลังถอดอยู่หยุดชะงักลงทันทีเมื่อระบบประมวลผลแสดงผลลัพธ์ที่น่าสะพรึงกลัวออกมาบนหน้าจอ *คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบ DNA ซิงโครไนซ์ 99.9% ระหว่างเป้าหมายในแคปซูล กับ... ตัวตนที่แท้จริงของระบบ AI ที่กำลังควบคุมเครือข่ายทั้งหมดในเขตมหานครนี้* เร็นรู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล ลมหายใจของเขาติดขัด ภาพเหตุการณ์ในอดีต ภาพอุบัติเหตุ และรอยยิ้มของแม่ซ้อนทับกันขึ้นมาในหัว สมองของเขาประมวลผลข้อมูลมหาศาลในเสี้ยววินาที จนกระทั่งเสียงแจ้งเตือนจากระบบภารกิจส่วนตัวดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงัน *ติ๊ด! ตรวจพบเงื่อนไขลับปลดล็อก: [สิทธิ์การเข้าถึงระดับผู้สร้าง (Creator Root Access)] กำลังเริ่มต้นกระบวนการยืนยันตัวตน...* ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในโลกดิสโทเปียอันมืดมิดแต้มด้วยแสงไฟนีออนนี้ด้วยนะครับ