ก้าวข้ามความเสียใจ

"หักหลังกันแบบนี้... มันไม่ใช่สิ่งที่อาจารย์สอนผมมาเลยนะครับ เซเลน่า" เร็นเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับหนักแน่นราวกับค้อนเหล็กที่กระทบลงบนทั่งตีเหล็ก ภายในห้องนิรภัยใต้ดินของสถาบันวิจัยเขต 7 แสงไฟนีออนสีฟ้าซีดกะพริบถี่ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะ ตรงหน้าเขาคือเซเลน่า—ผู้หญิงที่เขาทั้งรักและเคารพ—เธอกำลังยืนหันหลังให้เขา มือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยขณะถือไดรฟ์ข้อมูลสีเงินวาววับที่บรรจุรหัสลับในการกู้คืนความทรงจำที่หายไปของเขา "ความจริงบางอย่าง... มันเจ็บปวดเกินกว่าที่เธอจะแบกรับไหวนะเร็น" เซเลน่าหมุนตัวกลับมา ดวงตาที่เคยเป็นประกายขี้เล่นบัดนี้กลับเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่คลอหน่วย "ที่ฉันทำไปทั้งหมด... ก็เพื่อให้เธอยังคงเป็นเด็กหนุ่มที่สดใสแบบนี้ต่อไปได้ไงล่ะ" "สดใสเหรอครับ?" เร็นแค่นหัวเราะ เสียงของเขาเย็นชาจนแม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกแปลกแยก "ผมอยู่กับความว่างเปล่ามาสิบปี ครอบครัวผมตายเพราะความลับในรหัสที่คุณพยายามปิดบังเอาไว้ และตอนนี้คุณกำลังบอกผมว่า คุณคือคนที่รู้ดีที่สุดว่าทำไมพวกเขาถึงต้องตาย แต่กลับเลือกที่จะเก็บมันไว้เพื่อความ 'สดใส' จอมปลอมนั่น?" เร็นขยับเท้าก้าวไปข้างหน้า ประสาทสัมผัสของเขาตื่นตัวถึงขีดสุด ระบบวิเคราะห์ข้อมูลในดวงตา (Cyber-Eye) ทำงานหนักจนเกิดเสียงครางหึ่งๆ เขาเห็นค่าความดันบรรยากาศ อัตราการเต้นของหัวใจของเซเลน่า และวิถีการป้องกันตัวที่ผิดพลาดในจุดเล็กๆ ของเธอ ความโศกเศร้าที่เกาะกินหัวใจตลอดหลายปีถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นเชื้อเพลิงแห่งความมุ่งมั่น เร็นไม่ใช่เด็กหนุ่มผู้เปราะบางอีกต่อไปแล้ว แต่คือแฮกเกอร์ผู้กุมโชคชะตาของตัวเอง "วางมันลงครับเซเลน่า" เร็นยื่นมือออกไป "ผมจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองถ้าต้องกู้คืนความทรงจำด้วยการแลกกับความเชื่อใจที่พังทลายลงไปแบบนี้ แต่ผมจำเป็นต้องรู้... ผมต้องการความจริง แม้ว่ามันจะต้องแลกด้วยชีวิตของผมก็ตาม" "ถ้าอย่างนั้น..." เซเลน่าสูดลมหายใจเข้าลึก ความลังเลในแววตาเลือนหายไป แทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่เยือกเย็น เธอดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูนิรภัยรอบทิศทางก็ปิดตาย แสงไฟในห้องเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีแดงฉานทันที "เธอก็ต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าเธอ 'คู่ควร' จะแบกรับความลับนี้จริงๆ... ระบบการป้องกันระดับอัลฟ่าเริ่มทำงานแล้วเร็น ถ้าเธอผ่านไม่ได้... เราทั้งคู่ก็จะถูกลบออกจากเมมโมรี่ของโลกใบนี้ไปพร้อมกัน" หน้าจอโฮโลแกรมปรากฏขึ้นนับร้อยนับพัน บรรทัดรหัสลับไหลผ่านสายตาของเร็นราวกับสายน้ำที่เชี่ยวกราก นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้ด้วยฝีมือ แต่เป็นการดวลจิตวิญญาณผ่านการรัวนิ้วบนคีย์บอร์ดเสมือนจริง เร็นหลับตาลงชั่วครู่ ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะที่มั่นคง เขาไม่ได้มองรหัสเหล่านั้นด้วยสายตา แต่มองด้วย 'ความเข้าใจ' ในโครงสร้างของระบบที่เซเลน่าเป็นคนสร้างขึ้น เขาจำรูปแบบการวางรหัสของเธอได้... ลายเซ็นดิจิทัลที่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนแม้ในยามที่ต้องการทำลาย *กริ๊ก... กริ๊ก... กริ๊ก...* เสียงการพิมพ์ที่รวดเร็วและดุดันดังก้องไปทั่วห้อง เร็นไม่ได้แค่กำลังแฮก เขาไม่ได้แค่พยายามถอดรหัส แต่เขากำลัง 'คุย' กับเธอผ่านภาษาโปรแกรม เขาแทรกแซงเข้าไปในช่องโหว่ที่เขารู้ดีว่าเซเลน่าตั้งใจทิ้งไว้ให้เขาเสมอมา... เพื่อให้เขาเติบโต "เธอเก่งขึ้นมากจริงๆ เร็น" เซเลน่าพึมพำขณะมองดูโปรแกรมป้องกันของตนเองที่ถูกเจาะทะลวงทีละชั้น "แต่จำไว้ว่า... ความจริงที่รออยู่ข้างหน้านั้น ไม่ใช่แค่เรื่องของครอบครัวเธอ แต่มันคือจุดจบของระบบโลกที่เรากำลังยืนอยู่นี้" เร็นหยุดนิ้วลงกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องอีกครั้ง เขามองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวที่เขารักที่สุด ท่ามกลางความตึงเครียดที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตาย ทันใดนั้น เสียงเตือนสังเคราะห์ที่เย็นเยียบและทรงพลังก็ดังขึ้นกึกก้องไปทั่วสถาบันวิจัย ร่างโฮโลแกรมขนาดมหึมาของ 'ผู้ดูแลระบบ' (The Administrator) ที่รัฐบาลใช้ควบคุมคนทั้งเมืองปรากฏขึ้นเบื้องหลังเซเลน่า พร้อมกับภารกิจที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอของเร็นด้วยตัวอักษรสีเลือด [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจระดับ SSS 'ผู้ทรยศต่อระบบนิเวศไซเบอร์' เริ่มต้นขึ้น] [เงื่อนไข: กำจัดผู้ดูแลระบบ หรือ สูญเสียความทรงจำทั้งหมดตลอดกาล] [คำเตือน: นี่ไม่ใช่การจำลอง นี่คือความเป็นจริงสุดท้ายของคุณ...] เซเลน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏบนจอ "เร็น... อย่ากดรับภารกิจนั้น! พวกมันไม่ได้มาเพื่อทดสอบเธอ แต่พวกมันมาเพื่อฆ่าล้างโคตรทุกคนที่เข้าใกล้ความลับนี้!" เร็นหันไปมองหน้าจอ แล้วหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้เซเลน่า ยิ้มที่ดูผ่อนคลายและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจอย่างประหลาด เขาหยิบไดรฟ์ข้อมูลสีเงินนั้นมาจากมือของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอื้อมมือไปกดตกลงบนภารกิจระดับ SSS นั้นด้วยนิ้วที่มั่นคง "ถ้าโลกนี้มันเน่าเฟะจนต้องใช้ความลับเป็นเครื่องมือสังหาร... ก็ถึงเวลาแล้วครับ ที่เราสองคนจะเขียนรหัสใหม่ให้กับโลกใบนี้" ทันใดนั้น พื้นห้องใต้เท้าของเขาทั้งคู่ก็แยกออกจากกัน เผยให้เห็นห้วงมิติที่ว่างเปล่าเบื้องล่าง และเงาร่างของบางสิ่งที่มีขนาดใหญ่ยักษ์และคุ้นเคยอย่างน่าสะพรึงกลัวกำลังค่อยๆ ลืมตาขึ้นจากความมืดมิด... สิ่งนั้นไม่ใช่ AI แต่เป็น 'ตัวตน' ที่ถูกลบหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์เมื่อ 20 ปีก่อน—ตัวตนที่ถือใบหน้าเดียวกับพ่อของเร็น! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนสำคัญนี้กับผม ไซเบอร์พังค์2099 ครับ