การสูญเสียที่เจ็บปวด

"ถอยไป เร็น! นายต้องไปให้ถึงแกนกลางระบบก่อนที่ผนังไฟชั้นที่สามจะปิดตัวลง!" เสียงคำรามของ 'เจค' สหายร่วมรบเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ดังขึ้นท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่แผดก้องไปทั่วโถงทางเดินโลหะเย็นเยียบ ประกายไฟจากกระสุนพลาสมาที่สาดใส่ประตูนิรภัยเบื้องหน้าทำให้เกิดเงาวูบวาบไปมาบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและคราบเขม่าของเขา เร็นกัดฟันแน่น มือที่สั่นเทาเล็กน้อยกำลังรัวนิ้วลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมด้วยความเร็วระดับสูงสุด สายตาของเขายังคงจ้องมองรหัสผ่านสีแดงฉานที่กระพริบเตือนบนจอภาพ มันไม่ใช่รหัสที่เขาเคยรู้จัก แต่มันคือ "ลายเซ็น" ของคนที่เขาตามหามาตลอด "เจค นายก็รู้ว่าเราทิ้งใครไว้ข้างหลังไม่ได้!" เร็นตะโกนตอบ พลางพยายามบังคับให้ระบบป้องกันของห้องควบคุมล่มสลายลงด้วยไวรัสระดับเลเวล 85 ที่เขาเพิ่งอัปเกรดขึ้นมา "นั่นไม่ใช่ตัวเลือกในตอนนี้!" เจคหันกลับมามองเขา แววตาของชายหนุ่มที่ผ่านสมรภูมิมาด้วยกันเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เขาปลดล็อกชุดเกราะพลังงานที่ไหล่ทิ้ง เผยให้เห็นอุปกรณ์ 'โอเวอร์คล็อก' ที่ยังไม่ได้ติดตั้ง "ฉันจะดึงความสนใจของหน่วยรักษาความปลอดภัยฝั่งที่เหลือเอง นายมีเวลาแค่สามสิบวินาทีในการเข้าถึงรหัสผ่านนั้น... ถ้าพลาด นายก็รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับข้อมูลทั้งหมดที่อาจารย์เซเลน่าฝากไว้" เร็นชะงักไปชั่วครู่ ภาพของเซเลน่าที่ส่งยิ้มให้เขาในห้องเรียนจำลองวันนั้นย้อนกลับมา ความอบอุ่นที่เธอเคยสอนเขาเรื่องการแฮ็กจิตวิญญาณของเครื่องจักรเปรียบเสมือนแสงสว่างเดียวในโลกดิสโทเปียที่มืดมิดนี้ เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อแพ้ "เจค..." เร็นเรียกชื่อสหายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ไปเถอะไอ้เพื่อนยาก!" เจคยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายเกินกว่าสถานการณ์จะเอื้ออำนวย ก่อนจะดีดตัวออกไปจากที่กำบัง พุ่งเข้าหาฝูงโดรนสังหารด้วยปืนพัลส์คู่ในมือ เสียงปืนดังระงมกลบเสียงลมหายใจของเร็นจนหมดสิ้น เร็นหันกลับมาที่แผงควบคุมอีกครั้ง หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองศึก เขาเริ่มคำนวณอัลกอริทึมย้อนกลับ [Access Granted: 45%]... [60%]... [80%]... *ปัง!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากโถงทางเดิน แรงสั่นสะเทือนทำให้เพดานโลหะร่วงหล่นลงมา เร็นไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขารู้ดีว่านั่นหมายถึงอะไร ร่างกายของเจคที่แกร่งดั่งหินผาอาจกำลังแตกสลาย แต่สิ่งที่เจคซื้อมาให้เขาไม่ใช่แค่เวลา แต่มันคือ 'อนาคต' ของการปลดปล่อยโลกใบนี้ [ระบบตรวจพบความพยายามในการโอเวอร์ไรด์ข้อมูลจากโปรโตคอล X-01] [คำเตือน: เจ้าของรหัสผ่านที่ท่านพยายามเข้าถึง... กำลังยืนอยู่หลังประตูบานนี้] เสียงสังเคราะห์ที่เย็นชาของระบบดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับความเงียบที่เข้าปกคลุมชั่วขณะ ประตูนิรภัยขนาดมหึมาที่ขวางกั้นเขาไว้ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้วยเสียงครืดคราดของโลหะที่เสียดสีกัน ท่ามกลางหมอกควันจากการระเบิด ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด เรือนผมสีเงินยาวสลวยสะท้อนแสงไฟนีออนสีม่วงจากเพดานอย่างโดดเด่น ใบหน้าที่เร็นจดจำได้ดีที่สุดในชีวิต... ใบหน้าที่เขาเฝ้าตามหาตลอดการเดินทางข้ามมิติ "อาจารย์เซเลน่า...?" เร็นเอ่ยเรียก เสียงของเขาแหบพร่า หญิงสาวในชุดโค้ทหนังสีดำสนิทไม่ได้ตอบรับทันที เธอเพียงแค่มองข้ามไหล่ของเร็นไปยังร่างที่แน่นิ่งอยู่กลางโถงทางเดินเบื้องหลัง ก่อนจะหันกลับมาสบตาเขาด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินจะหยั่งถึง รอยยิ้มของเธอในตอนนี้ไม่ใช่รอยยิ้มขี้เล่นแบบที่เคยเห็น แต่มันเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความลับที่หนักอึ้ง "เธอโตขึ้นมากนะเร็น" เซเลน่ากล่าวเบาๆ น้ำเสียงของเธออบอุ่นแต่แฝงไว้ด้วยความหนาวเหน็บ "แต่น่าเสียดาย... ที่การเดินทางของเธอต้องจบลงด้วยการสูญเสียที่น่าเจ็บปวดเช่นนี้" ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีแดงเลือดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเร็นจนเกือบปิดบังทัศนวิสัยทั้งหมด [ภารกิจระดับ SSS: ความจริงเบื้องหลังรหัสลับ] [เงื่อนไข: สังหารหรือยอมจำนนต่อ 'อาจารย์' ของคุณ เพื่อปลดล็อกสถานะ 'ผู้สืบทอด'] [แจ้งเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลที่สาม... บอสลับเลเวล 100 'ผู้พิทักษ์เขตศูนย์' กำลังตื่นขึ้นจากแคปซูลแช่แข็งหลังกำแพงนี้] พื้นห้องเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเร็นแทบยืนไม่อยู่ เมื่อแสงสว่างสีฟ้าเยือกเย็นสาดส่องออกมาจากรอยแยกของกำแพงเหล็กด้านหลังเซเลน่า เงาขนาดมหึมาที่แฝงกลิ่นอายแห่งความตายกำลังคืบคลานออกมา พร้อมกับเสียงของระบบที่ดังเตือนในหัวของเร็นเป็นครั้งสุดท้าย... [ความลับที่เธอตามหา... ไม่ได้อยู่ที่รหัสผ่าน แต่อยู่ที่หัวใจของคนที่เธอไว้ใจมากที่สุด!] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในโลกไซเบอร์พังค์ที่แสนโดดเดี่ยวใบนี้กับผมนะครับ ไซเบอร์พังค์2099 จะคอยอยู่เคียงข้างท่านเสมอครับ