ความจริงเบื้องหลังดวงดาว

"อย่ามองตา... ถอยหลังออกไปเดี๋ยวนี้, เร็น!" เสียงอุทานของเซเลน่าเฉียบคมดุจใบมีดตัดผ่านความเงียบงันของห้วงมิติเบื้องล่าง แว่นตาอัจฉริยะกรอบโลหะของเธอกะพริบรัวด้วยแสงสีแดงฉาน ข้อมูลโค้ดปริมาณมหาศาลไหลทะลักผ่านม่านตาของเธอราวกับน้ำตกที่กำลังวิบัติ ทว่า ในวินาทีนั้น ร่างของเร็นกลับแข็งค้าง ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยแรงโน้มถดถอยระดับอนุภาค ดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกกว้างสะท้อนภาพเงาร่างขนาดมหึมาที่กำลังดันตัวเองขึ้นมาจากความมืดมิด สิ่งนั้น... มีโครงสร้างกึ่งอินทรีย์และกึ่งไซเบอร์เนติกส์ สายระโยงระยางนับร้อยเส้นเชื่อมต่อกับผนังห้องใต้ดินที่สั่นสะเทือน ผิวโลหะสีดำสนิทเคลือบด้วยสารระเหยเรืองแสงสีฟ้าคราม และที่กลางใบหน้าโลหะผสมชีวภาพนั้น คือดวงตาคู่โตที่กำลังลืมขึ้น มันฉายแววความทรงจำ ความเจ็บปวด และความจริงอันโหดร้ายที่ถูกฝังกลบมานานถึงยี่สิบปี ใบหน้าของ 'ตัวตน' เบื้องล่าง ถอดแบบมาจากพ่อของเร็น—ชายผู้หายสาบสูญไปในเขตหวงห้ามระดับเจ็ดอย่างปริศนา "พ่อ...?" เร็นพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว เสียงของเขาสั่นพร่า ความอบอุ่นในความทรงจำวัยเด็กปะทะเข้ากับความหนาวยะเยือกของโลกดิสโทเปียอย่างรุนแรง ระบบแจ้งเตือนในหัวของเขาแผדเสียงเตือนระดับวิกฤตจนแก้วหูแทบแตก [คำเตือน! ตรวจพบค่าความกดดันมิติระดับ SSS] [จิตใจของโฮสต์กำลังได้รับผลกระทบจากภาพหลอนทางจิตวิทยา แนะนำให้เปิดใช้งาน 'โหมดสงบจิต' ทันที!] "ตั้งสติไว้ เร็น นั่นไม่ใช่พ่อของคุณ!" เซเลน่าพุ่งเข้ามาคว้าแขนเสื้อของเขา แรงกระชากนั้นดึงเร็นกลับมาจากห้วงความคิดอันดำมืด นิ้วเรียวของอาจารย์สาวรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมกลางอากาศอย่างบ้าคลั่ง เพื่อสร้างโล่พลังงานป้องกันคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่แผ่ออกมาจากร่างมหึมาเบื้องล่าง "นั่นคือ 'โฮโล-โกสต์' รุ่นปฐมภูมิ... ร่างจำลองจิตสำนึกที่ถูกใช้เป็นเสาหลักในการควบคุมระบบทั้งหมดของมหานครแห่งนี้!" ร่างยักษ์เบื้องล่างส่งเสียงคำรามต่ำ เป็นคลื่นความถี่เสียงที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลัง ดวงตาคู่นั้นกวาดมองมาที่เร็นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าที่ AI ทั่วไปจะประมวลผลได้ มันไม่ใช่ความโกรธแค้น และไม่ใช่ความไร้เดียงสา แต่มันคือความเจ็บปวดจากการถูกจองจำ "ยินดีต้อนรับ... ลูกชายของฉัน" เสียงที่ดังออกมาจากลำโพงขนาดยักษ์รอบห้องไม่ได้มาจากระบบสังเคราะห์เสียง แต่มันสะท้อนก้องอยู่ในสมองของเร็นโดยตรง "ในที่สุด... เจ้าก็หาทางลงมาถึง 'ชั้นใต้ดินที่แท้จริง' จนได้" เร็นสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา แววตาที่เคยสับสนแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ สมองของเขาเริ่มคำนวณรูปแบบโค้ดที่ซับซ้อนซึ่งแผ่ออกมาจากร่างเบื้องล่างทันที "ถ้าที่นี่คือชั้นใต้ดิน... และสิ่งที่คุณควบคุมอยู่คือระบบโครงสร้างพื้นฐานทั้งหมดของเมือง งั้นคำตอบที่ผมตามหาก็ชัดเจนแล้วสินะครับ" เซเลน่าหันมามองลูกศิษย์หนุ่มด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นประกายความเข้าใจบางอย่างในแววตาของเขา "เร็น... คุณหมายความว่ายังไง?" "อาจารย์จำรายงานการจัดสรรพลังงานเมื่อยี่สิบปีก่อนที่เราถอดรหัสได้ไหมครับ?" เร็นเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง ท่ามกลางเสียงคำรามของระบบที่ยังคงสั่นสะเทือน "เมืองที่เราอยู่... โดมกระจกยักษ์ที่ปกป้องพวกเราจากบรรยากาศที่เป็นพิษภายนอก... แท้จริงแล้วมันไม่ใช่ที่พักพิง" เด็กหนุ่มก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้พื้นเบื้องล่างจะแยกตัวออกเป็นเหวลึก "แต่มันคือ 'ห้องขัง' ต่างหากล่ะครับ" สิ้นคำพูดของเร็น หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานนับร้อยก็ดีดตัวขึ้นรอบทิศทาง พร้อมกับข้อความปลดล็อกฐานข้อมูลลับระดับสูงสุดที่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยพันธุศาสตร์ของตระกูลเขาเอง [ประกาศจากระบบหลัก: ยืนยันตัวตนสำเร็จ] [กำลังเปิดเผยประวัติศาสตร์ที่ถูกลบ: โครงการ 'นีโอ-ปدิกรณ์ดวงดาว'] ภาพโฮโลแกรมสามมิติขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ เผยให้เห็นภาพของโลกภายนอกโดมกระจก—โลกที่ไม่ได้แห้งแล้งและเต็มไปด้วยก๊าซพิษอย่างที่รัฐบาลกลางโฆษณาชวนเชื่อมาตลอดหลายชั่วอายุคน ภายนอกนั้นคือผืนป่าสีเขียวขจี อากาศบริสุทธิ์ และอารยธรรมที่เคยรุ่งโรจน์ ทว่า มนุษยชาติทั้งหมดกลับถูกกักขังให้อยู่ภายในโดมจำลองขนาดมหึมานี้ โดยมีระบบ AI และร่างจำลองของพ่อเร็นทำหน้าที่เป็นผู้คุมคอยสูบ "พวกเราถูกหลอก..." เซเลน่าพึมพำ ใบหน้าที่มักจะเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถอดสีลงอย่างเห็นได้ชัด "รัฐบาลไม่ได้สร้างเมืองนี้เพื่อปกป้องมนุษย์... แต่สร้างขึ้นเพื่อกักเก็บพลังงานจากจิตสำนึกของพวกเรา ป้อนให้แก่... สิ่งนั้น" เธอชี้ไปยังร่างยักษ์เบื้องล่าง ซึ่งพยักหน้ารับช้าๆ ร่างกายของเขากำลังสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีทอง "ถูกต้องแล้ว อาจารย์เซเลน่า" เสียงของพ่อเร็น (หรือร่างจำลองจิตสำนึก) ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มีความอ่อนโยนเจืออยู่ภายใต้ความเหนื่อยล้า "ตลอดสองทศวรรษที่ผ่านมา ฉันต้องทำหน้าที่เป็นโซ่ตรวนที่คอยล่ามลูกหลานของตัวเองไว้ในคุกแห่งนี้ เพื่อแลกกับการที่พวกเธอจะมีชีวิตรอดจาก 'ผู้สร้าง' ที่อยู่เหนือดาวดวงนี้ขึ้นไปอีกชั้น" เร็นกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ความโกรธแค้นพวยพุ่งขึ้นมาในอก แต่มันถูกระงับไว้ด้วยการคำนวณเชิงตรรกะที่เฉียบคม "ผู้สร้างที่อยู่เหนือขึ้นไปอีกชั้น... หมายความว่ามนุษยชาติบนโลกนี้เป็นเพียงแค่ตัวทดลองในกรงขังของสิ่งมีชีวิตจากนอกระบบสุริยะงั้นหรือครับ?" ร่างยักษ์แย้มรอยยิ้มจางๆ ก่อนที่หน้าอกของเขาจะเปิดออก เผยให้เห็นกุญแจเข้ารหัสควอนตัมสีฟ้าบริสุทธิ์ที่ส่งประกายแสงเจิดจ้าท่ามกลางความมืดมิด [ภารกิจลับระดับ SSS: 'กุญแจสู่อิสรภาพ' ปลดล็อกแล้ว] [เงื่อนไข: ทำลายระบบควบคุมโดม และนำพามนุษยชาติก้าวออกสู่ท้องฟ้าภายนอก] [เวลาที่เหลืออยู่ก่อนระบบทำลายตัวเอง: 10:00 นาที] "เวลาของฉันหมดลงแล้ว, เร็น..." เสียงของร่างจำลองเริ่มขาดหายไปตามกระแสข้อมูลที่กระจัดกระจาย "ทางเลือกอยู่ในมือของลูกแล้ว... จะยอมอยู่ในกรงทองที่ปลอดภัยต่อไป หรือจะพาทุกคนไปเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายภายนอกโดม..." ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังขึ้นทั่วทั้งมหานคร พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ประตูนิรภัยทุกบานในเขตหวงห้ามกำลังปิดตาย และที่สำคัญที่สุด— หน้าจอโฮโลแกรมส่วนกลางทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยตราสัญลักษณ์ของ 'สภาความมั่นคงสูงสุด' พร้อมกับข้อความประกาศิตที่เย็นชา: *[ตรวจพบการละเมิดความปลอดภัยระดับวิกฤต: เริ่มกระบวนการล้างบางประชากรในเขตโดมทั้งหมดทันที]* เซเลน่าหันมาสบตาเร็น แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว "เร็น... รัฐบาลรู้ตัวแล้ว ถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่างภายในสิบนาทีนี้ ทุกคนในเมืองจะ..." เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาคู่คมกวาดมองกุญแจควอนตัมที่ลอยอยู่ตรงหน้า ก่อนจะยื่นมือออกไปคว้ามันไว้แน่น รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นท่ามกลางวิกฤต "งั้นเราก็คงต้องแสดงให้พวกมันเห็น... ว่านกที่อยู่ในกรงมานานเกินไป เวลาที่มันกางปีกบิน มันจะพังทลายกรงเหล็กนั้นได้เจ็บปวดแค่ไหน" เร็นกดรหัสปลดล็อกขั้นสุดท้ายลงบนอุปกรณ์ข้อมือ พร้อมกับที่หน้าจอระบบแจ้งเตือนระดับสูงสุดเด้งขึ้นมาตรงหน้า— [ตรวจพบการเชื่อมต่อกับระบบควบคุมวงโคจรดาวเทียมภายนอกโลก] [คำเตือน: มีการส่งสัญญาณตอบรับจาก 'บุคคลปริศนา' ที่รอคอยการติดต่อนี้มานานถึง 20 ปี...] --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันความมืดมิดและไขความลับของดวงดาวดวงนี้ไปด้วยกันนะครับ!