สกิลใหม่: โอเวอร์ไดรฟ์

กลิ่นคาวสนิมและประจุไฟฟ้าโอโซนที่แตกตัวอย่างรุนแรงคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงใต้ดินของเขตหวงห้าม แสงไฟนีออนสีแดงฉานกะพริบถี่ระรัวสะท้อนบนม่านตาของเร็น เม็ดเหงื่อกาฬไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคาย ขณะที่ปลายนิ้วทั้งสิบกำลังรัวลงบนแป้นโฮโลแกรมเสมือนจริงด้วยความเร็วระดับแสง หน้าจอระบบอินเทอร์เฟซสีฟ้าเข้มตรงหน้าแสดงอัตราการประมวลผลที่กำลังพุ่งทะยานผ่านขีดจำกัดความปลอดภัยไปอย่างน่าใจหาย "ถ้ายังฝืนดึงข้อมูลจากแกนกลางเน็ตเวิร์กด้วยความถี่ระดับนี้ ระบบประสาทของเธอจะรับภาระไม่ไหวและไหม้เป็นจุลนะเร็น!" เสียงทุ้มหวานแต่เจือด้วยความตื่นตระหนกของเซเลน่าดังแทรกเสียงคำรามต่ำของเครื่องจักร อาจารย์สาวในชุดโค้ทคลุมยาวสีเข้มพุ่งตัวเข้ามาใกล้ มือเรียวบางพยายามคว้าข้อมือของเขาเพื่อดึงให้ออกจากรัศมีของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าอันตราย แต่เร็นกลับเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย นัยน์ตาคู่นั้นไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย มีเพียงความมุ่งมั่นระคนเยือกเย็นที่ฉายชัดอยู่ภายใน "ผมถอยไม่ได้หรอกครับอาจารย์... ถ้าตรงนี้เราพลาด ข้อมูลการทดลองวิจัยของครอบครัวผมที่ถูกฝังไว้เมื่อสิบปีก่อนก็จะถูกลบหายไปตลอดกาล" เสียงของเร็นราบเรียบแต่วันนี้มันหนักแน่นเสียจนเซเลน่าต้องชะงักงัน ภาพซ้อนทับของเหตุการณ์ในอดีตแวบเข้ามาในห้วงความคิด ความสูญเสียอันน่าอดสูในวันที่ห้องปฏิบัติการระเบิดพรากทุกคนที่เขารักไป เด็กชายตัวน้อยที่เคยทำได้เพียงยืนมองเปลวเพลิงในวันนั้น ได้เติบโตเป็นชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของตัวเองไว้ในกำมือแล้วในเวลานี้ เร็นสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ สัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นโครมครามในอก เขากัดฟันกรอดจนสันกรามขึ้นรูปชัดเจน นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องมองไปยังบรรทัดโค้ดภาษาเครื่องจักรที่กำลังวิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะอ่านทัน ทว่าด้วยทักษะการคำนวณรหัสระดับพระกาฬที่ผ่านการอัปเกรดมาอย่างยากลำบาก สมองของเขากลับจำแนกและจัดระเบียบข้อมูลเหล่านั้นได้อย่างแม่นยำราaufคอมพิวเตอร์ควอนตัม "ระบบ... ขอใช้สิทธิ์เข้าถึงขั้นเด็ดขาด เปิดใช้งานระบบเสริมพลังจิตใต้สำนึก..." เร็นพึมพำกับตัวเองเสียงเบา [คำเตือน: ตรวจพบความเสี่ยงระดับวิกฤต! อัตราการซิงโครไนซ์กับเน็ตเวิร์กเกินขีดจำกัด 300% การใช้ฟังก์ชันนี้อาจส่งผลให้เกิดความเสียหายถาวรต่อเซลล์สมองและระบบไหลเวียนโลหิต ยืนยันการใช้งาน 'สกิลใหม่: โอเวอร์ไดรฟ์' หรือไม่?] เสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานเด่นชัดขึ้นตรงหน้า พร้อมเสียงสัญญาณเตือนภัยดัง "ตี๊ด... ตี๊ด..." ถี่ระรัวราวกับนาฬิกาชีวิตที่กำลังนับถอยหลัง "ยืนยัน!" เร็นตอบกลับในใจอย่างไร้ความลังเล สิ้นเสียงคำสั่งนั้น โลกทั้งใบราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา เสียงคำรามของเครื่องจักรและเสียงหอบหายใจของเซเลน่าพลันเงียบงันลง เร็นรู้สึกเหมือนเส้นเลือดขมับด้านซ้ายเต้นตุบๆ ราวกับจะระเบิด ความเจ็บปวดร้าวรานแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ประหนึ่งมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงเข้าที่สมองส่วนกลาง ทว่าในขณะเดียวกัน ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขากลับเฉียบคมขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ ทุกอณูอากาศและการเคลื่อนไหวของกระแสไฟฟ้าในสายเคเบิลรอบตัวถูกแสดงผลออกมาเป็นภาพสามมิติในหัวอย่างชัดเจน นี่คือพลังของ "สกิลใหม่: โอเวอร์ไดรฟ์" ทักษะขั้นสูงสุดที่เกิดจากการหลอมรวมค่าสถานะทั้งหมดเข้ากับจิตวิญญาณและความปรารถนาอันแรงกล้า เซเลน่ามองดูแผ่นหลังของลูกศิษย์หนุ่มด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งห่วงใย ระคนทึ่ง และหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน แสงสีฟ้าอมม่วงเริ่มแผ่ออกมาจากผิวหนังของเร็นราวกับออร่าของพลังงานบริสุทธิ์ เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวแม้จะไม่มีลมพัดผ่าน ร่างกายของเขากำลังเผาผลาญพลังงานชีวิตเพื่อแลกกับความเร็วและพลังในการประมวลผลขั้นสูงสุด "เด็กคนนี้นี่... ดื้อรั้นเสียจริง" เซเลน่าพึมพำเบาๆ แววตาคู่สวยไหววูบด้วยความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นกลางอก ท่ามกลางบรรยากาศดิสโทเปียอันโหดร้ายและหนצוเหน็บนี้ เธอกลับพบว่าแผ่นหลังของเด็กหนุ่มผู้Aptitude สูงส่งคนนี้ สามารถเป็นที่พึ่งพาให้เธอรู้สึกอุ่นใจได้อย่างน่าประหลาด เร็นไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่าแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว ปลายนิ้วเรียวยาวพรมลงบนแป้นพิมพ์อีกครั้ง คราวนี้ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความเด็ดขาดและแม่นยำราวกับจิตรกรเอกกำลังตวัดพู่กันลงบนผืนผ้าใบ โค้ดป้องกันขั้นสูงที่ถูกสร้างขึ้นโดยรัฐบาลกลางและองค์กรลับถูกถอดรหัสและถูกทำลายลงทีละชั้น ทีละชั้นอย่างเป็นระบบ โครงสร้างความปลอดภัยของฐานข้อมูลหลักสั่นสะเทือน เสียงระเบิดตูมตามดังขึ้นจากห้องควบคุมด้านนอก บ่งบอกว่ากองกำลังรักษาความปลอดภัยกำลังพังประตูเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว "อีกนิดเดียว..." เร็นกัดฟันแน่นจนมีคราบเลือดซึมที่มุมปาก ความเจ็บปวดจากอาการOverdrive เริ่มกัดกินประสาทการรับ หน้าจอหลักเปลี่ยนจากสีแดงเดือดเป็นสีเขียวมรกต พร้อมกับข้อความขนาดใหญ่ที่ปรากฏขึ้นกลางจอ: [Access Granted: ข้อมูลไฟล์ลับ 'โปรเจกต์ไอคิว' ถูกดาวน์โหลดสำเร็จ 100%] เร็นถอนหายใจยาวเหยียด ร่างกายที่เกร็งเครียดมาตลอดทิ้งน้ำหนักลงทันที อาการเจ็บปวดแปลบปลาบที่สมองลดระดับลงเหลือเพียงอาการมึนงงและอ่อนล้าอย่างรุนแรง เข่าทั้งสองข้างทรุดฮวบลงเกือบแตะพื้นเย็นเฉียบ แต่ก่อนที่ร่างของเขาจะล้มลงไปกระแทกพื้น เซเลน่าก็พุ่งเข้ามาประคองรับเอวของเขาไว้ได้ทันท่วงที "ทำได้ดีมากครับคนเก่ง... นายทำสำเร็จแล้วนะ" เซเลน่ากระซิบข้างหู น้ำเสียงของอาจารย์สาวสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความโล่งอก มือบางลูบกลุ่มผมชื้นเหงื่อของเขาอย่างอ่อนโยน เป็นสัมผัสที่อบอุ่นและอ่อนหวานที่สุดท่ามกลางความหนาวเหน็บของโลกไซเบอร์พังค์แห่งนี้ เร็นเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาว รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากที่ซีดเซียว เขากำลังจะเอ่ยปากพูดบางอย่างเพื่อคลายความกังวลให้เธอ ทว่า... ในวินาทีนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยทั้งหมดในตึกก็พลันดับวูบลงอย่างไร้สาเหตุ ความเงียบงันอันน่าขนลุกเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที ก่อนที่แสงไฟฉุกเฉินสีแดงจะเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนสว่างจ้าจนแสบตา หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดที่ควรจะดับลง กลับติดขึ้นมาเองอีกครั้งโดยไม่มีคำสั่งจากผู้ใด ปรากฏหน้าต่างระบบสีดำสนิท ไร้ซึ่งปุ่มควบคุมใดๆ มีเพียงข้อความตัวอักษรสีแดงฉานขนาดใหญ่พิมพ์ขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ ราวกับกำลังจงใจเยาะเย้ยความเหนื่อยยากของพวกเขา: [ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลต้องห้าม: โปรเจกต์ไอคิว] [กระบวนการโอนถ่ายเสร็จสมบูรณ์... ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบหลัก, ผู้ดูแลระบบหมายเลข 0] [คำเตือนสุดท้ายจากเบื้องบน: สิ่งที่คุณกำลังตามหา... ไม่เคยมีตัวตนอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว] เร็นเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นัยน์ตาสั่นระริกเมื่ออ่านประโยคสุดท้าย ขณะที่เซเลน่าถึงกับหน้าถอดสี ร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับถูกสาปเมื่อตระหนักได้ว่าเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยที่กำลังดังขึ้นรอบทิศทางเวลานี้ ไม่ได้มาจากกองกำลังรักษาความปลอดภัยของรัฐบาล... แต่มันกำลังเดินขึ้นมาจาก "ใต้พื้นห้องใต้ดิน" ที่ควรจะเป็นทางตัน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของเราในทุกๆ ตอนนะครับ - ไซเบอร์พังค์2099 -