"เลิกมองหน้าฉันด้วยสายตาเหมือนกำลังวิเคราะห์บทหนังห่วยๆ สักเรื่องทีเถอะ รินรดา"
เสียงทุ้มต่ำของคีย์ ธนดล แทรกผ่านความเงียบงันภายในรถสปอร์ตคันหรูที่กำลังแล่นอยู่บนถนนเลียบชายฝั่งท่ามกลางแสงไฟสลัวของยามค่ำคืน รินรดาละสายตาจากใบหน้าคมคายที่ยามนี้ดูผ่อนคลายกว่าปกติเล็กน้อย เธอแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปมองวิวทิวทัศน์ภายนอกที่พร่าเลือน
"ถ้าบทมันไม่ห่วย นายคงไม่ต้องมาติดแหง็กอยู่กับฉันในเซฟเฮาส์บ้าๆ นี่หรอกคุณธนดล" เธอโต้กลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด "แล้วอีกอย่าง... ฉันไม่ได้วิเคราะห์งาน ฉันแค่มองว่าทำไมคนปากดีอย่างนาย ถึงดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็กลืนมันลงคอไปทุกที"
คีย์ชะงักมือก่อนจะเปลี่ยนเกียร์ แรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยจากเครื่องยนต์ดูเหมือนจะส่งผ่านความตึงเครียดบางอย่างมาถึงเบาะที่นั่งข้างๆ เขาปรายตามองหญิงสาวที่นั่งกอดอกเชิดหน้า แม้จะดูดื้อรั้นแต่นัยน์ตากลมโตคู่นั้นกลับสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด
"อยากรู้เหรอว่าฉันจะพูดอะไร" คีย์เอ่ยเสียงพร่า เขาหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่จุดพักรถร้างริมหน้าผาที่เงียบสงัด เสียงคลื่นกระทบโขดหินเบื้องล่างดังสะท้อนเข้ามาในความรู้สึกเงียบงันภายในรถ
"ก็ถ้ามันเป็นเรื่องงาน ก็พูดมาค่ะ ฉันพร้อมรับฟังเสมอ... แต่ถ้าจะมาไม้เดิมๆ อย่างการแซะเรื่องฝีปากฉัน บอกเลยว่าเสียเวลา"
"งานงั้นเหรอ" คีย์หัวเราะเสียงต่ำจนคนฟังขนลุก เขาดับเครื่องยนต์ ทิ้งให้ความมืดมิดโอบล้อมพวกเขาไว้ มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านกระจกหน้าต่างลงมาตกกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา เขาหันมามองเธอเต็มตา สายตาที่มักจะแฝงความหยิ่งผยองบัดนี้กลับเหลือเพียงความอ่อนล้าที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก
"ริน... บางทีโลกความเป็นจริงมันก็ไม่ได้มีแค่บทละครที่คุณเขียนหรอกนะ ความรู้สึกของคนเรามันก็เช่นกัน"
หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอพยายามจะค้าน แต่เมื่อเห็นแววตาที่จริงจังจนน่ากลัวของเขา คำพูดทั้งหมดก็เหมือนถูกดูดหายไปในลำคอ คีย์ไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้ แต่มวลอากาศรอบตัวเขากลับกดทับจนเธอรู้สึกหายใจติดขัด เขาเนี้ยบทุกระเบียดนิ้วจนแม้แต่ในความมืด เขาก็ยังดูเหมือนภาพวาดราคาแพงที่ใครก็ไม่อาจแตะต้องได้
"คุณกำลังจะบอกอะไร" รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธอไม่ได้แข็งกร้าวอย่างที่พยายามสร้างกำแพงไว้
"ฉันกำลังจะบอกว่า..." คีย์โน้มตัวเข้ามาหาช้าๆ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเขาปะทะเข้ากับโสตประสาทของเธอจนสติแทบกระเจิง "ที่ฉันเอาแต่จิกกัดคุณ ที่ฉันคอยจ้องจะจับผิดคุณ ทุกวินาทีที่อยู่ด้วยกัน... มันไม่ใช่เพราะงาน แต่มันเป็นเพราะฉันไม่อยากให้คุณเอาสายตาไปมองคนอื่นนอกจากฉันต่างหาก"
รินรดาเบิกตากว้าง ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง เธออยากจะสวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดเหมือนทุกครั้ง แต่ในวินาทีที่ปลายนิ้วของเขาแตะเบาๆ ที่กรอบหน้าของเธอ ความเป็นตัวของตัวเองทั้งหมดที่เธอยึดถือกลับพังทลายลง
"คุณมันบ้า... ธนดล" เธอพึมพำ แต่ทว่าไม่ได้ถอยหนี
"ใช่ ฉันมันบ้า" เขาตอบเสียงหนักแน่น ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงปลายจมูก "บ้าที่เพิ่งรู้ตัวว่าเซฟเฮาส์ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับฉัน ไม่ใช่ที่ไหน... แต่คือที่ที่มีคุณอยู่ด้วย"
ความโรแมนติกที่แฝงด้วยความดิบเถื่อนในคำพูดของเขาทำให้รินรดาหน้าร้อนผ่าว เธอหลับตาลงรับสัมผัสที่ค่อยๆ เลื่อนมาแตะที่ข้างแก้มอย่างอ่อนโยน มันเป็นจังหวะที่หัวใจเต้นจังหวะเดียวกับคลื่นลมด้านนอก ท่ามกลางความตึงเครียดของสถานการณ์ที่ยังคงตามล่าพวกเขาอยู่ แต่ในวินาทีนี้ โลกทั้งใบกลับหยุดหมุนเหลือเพียงแค่คนสองคนที่ต่างฝ่ายต่างเป็นศัตรูหัวใจของกันและกัน
ทว่า ในขณะที่รินรดาตัดสินใจจะเอ่ยคำตอบที่ซ่อนอยู่ในใจ เสียงเคาะกระจกฝั่งคนขับก็ดังขึ้นอย่างแรงและกะทันหัน จนทั้งคู่ผละออกจากกันแทบไม่ทัน
คีย์สบถเบาๆ ก่อนจะหันไปมองผ่านกระจกที่มืดสนิทด้วยสายตาเกรี้ยวกราด แต่เมื่อแสงไฟจากไฟฉายแรงสูงส่องเข้ามาจนแสบตา ทำให้ทั้งคู่ต้องยกมือขึ้นบังหน้า แสงนั้นเผยให้เห็นร่างของชายฉกรรจ์ในชุดดำที่ยืนล้อมรถสปอร์ตคันหรูของเขาไว้รอบทิศทาง
เสียงกระจกที่แตกละเอียดจากการกระแทกด้วยของแข็งดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นดินปืนที่โชยมาตามลมค่ำคืน
"ธนดล! ออกมาได้แล้ว! เจ้านายฉันรอคำตอบเรื่องเงินก้อนนั้นอยู่ ถ้าไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้กลายเป็นศพ ก็วางอาวุธแล้วก้าวออกมาเดี๋ยวนี้!"
คีย์หันกลับมามองรินรดา สายตาของเขาเปลี่ยนจากความนุ่มนวลเป็นความเย็นชาและดุดันในพริบตา เขารีบคว้ามือเธอมากุมไว้แน่นก่อนจะหยิบปืนพกที่ซ่อนอยู่ใต้เบาะออกมา
"จำไว้นะริน... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าปล่อยมือจากฉันเด็ดขาด"
คีย์ถีบประตูรถเปิดออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมกระชากตัวเธอให้หลบเข้าหลังตัวรถ ท่ามกลางวงล้อมของศัตรูที่นับไม่ถ้วน และในขณะที่รินรดากำลังจะกรีดร้อง เสียงปืนนัดแรกก็ดังสนั่นขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอจากใครบางคนที่เธอจำได้แม่นว่าไม่มีทางมาอยู่ที่นี่!
ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของรินรดาและคีย์มาจนถึงตอนนี้นะคะ ดาวตกคืนคริสต์มาสจะพาทุกคนไปพบกับบทสรุปที่คาดไม่ถึงในตอนหน้าค่ะ
เซฟเฮาส์ลับฉบับคนไม่ถูกกัน•ตอนที่ 13
ความรู้สึกที่มากกว่างาน
ผลงานโดย ดาวตกคืนคริสต์มาส
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ดาวตกคืนคริสต์มาส)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เซฟเฮาส์ลับฉบับคนไม่ถูกกัน นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!