ข่าวลือที่คืบคลาน

กลิ่นดินปืนยังไม่ทันจางหายจากปลายจมูก ร่างบางของรินรดาก็ถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลให้พุ่งหลบหลังซากรถกระบะที่บุบสลายจากการปะทะ แรงกระแทกทำให้ไหล่กระแทกเข้ากับตัวถังรถเต็มรักจนเธอเผลออุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่เสียงนั้นถูกกลืนหายไปกับเสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนวุ่นวายรอบด้าน "อย่าขยับ!" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูเอ็ดขึ้นอย่างดุดัน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคีย์ ธนดลที่ทาบทับลงมาเพื่อปกป้องเธอไว้ทั้งตัว ไอร้อนจากร่างกายของเขาปะทะเข้ากับผิวแก้วของเธอ ลมหายใจที่หอบกระชั้นรดอยู่ข้างใบหู แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ ดวงตาคมกริบของซุปตาร์หนุ่มก็ยังฉายแววหงุดหงิดระคนเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด "คุณ... คุณบ้าหรือเปล่าเนี่ย!" รินรดากัดฟันกรอดด้วยความโมโห ทั้งกลัวทั้งฉุน "พาฉันมาตายกลางดงกระสุนแบบนี้เนี่ยนะ!" "ถ้าผมไม่ดึงคุณไว้ คุณคงกลายเป็นรังผึ้งไปแล้ว หุบปากแล้วหมอบต่ำซะ!" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มจัดแต่แฝงไปด้วยความสั่นเครือเล็กน้อยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ มือหนากดศีรษะเธอให้แนบชิดกับอกแกร่งของเขา ขณะที่มืออีกข้างกระชับปืนสั้นในมืออย่างมั่นคง สายตาสอดส่องความเคลื่อนไหวผ่านกระจกมองข้างที่แตกละเอียด ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายและเสียงปืนที่ดังสนั่นขึ้นอีกระลอก เสียงเรียกชื่อเธอก็แว่วฝ่าวงล้อมเข้ามาอีกครั้ง "ริน! รินรดา! อยู่ในนั้นหรือเปล่า!" คิ้วคมของคีย์ขมวดเข้าหากันทันที แววตาฉายความสงสัยระคนระแวง ขณะที่รินรดากลั้นหายใจเมื่อจำเสียงนั้นได้แม่นยำ... ปกรณ์ บรรณาธิการสำนักพิมพ์ผู้เคยร่วมงานกัน และเป็นคนเดียวที่ไม่ควรจะมาโผล่อยู่ในเซฟเฮาส์ลับกลางป่าเขาแห่งนี้! "เสียงใคร..." คีย์กระซิบถามลอดไรฟัน ก้มลงมองหน้าหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขน "คนของคุณเหรอ?" "ไม่ใช่..." รินรดาส่ายหน้าพรืด หัวใจเต้นรัวเร็วกว่าเดิมไม่ใช่เพราะความกลัวกระสุน แต่เป็นเพราะความไม่ชอบมาพากล "ปกรณ์ไม่ควรอยู่ที่นี่ เขาเป็นแค่ บก. ...ทำไมเขาถึงตามมาถึงที่นี่ได้ล่ะคะ" ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้คิดหาคำตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็หยุดลงตรงหน้าซากรถคันที่พวกเขากลบดองอยู่ ตามด้วยเสียงหอบเหนื่อยและเสียงแฟลชวับวาบที่สาดส่องเข้ามาผ่านกระจกรถที่แตก "เจอตัวแล้ว! ทางนี้!" เสียงตะโกนนั้นไม่ใช่เสียงของปกรณ์คนเดียว แต่ยังมีเสียงชัตเตอร์รัวเป็นชุดราวกับปืนกล พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบของกลุ่มคนจำนวนมากที่กรูเข้ามาล้อมรอบรถคันดังกล่าวไว้ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก นักข่าว! พวกนักข่าวตามรอยมาเจอพวกเขาได้อย่างไรในเวลาที่สถานการณ์กำลังเปราะบางถึงขีดสุดแบบนี้! "ฉิบหายเอ๊ย..." คีย์สบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย เขารีบดึงฮู้ดเสื้อแจ็คเก็ตขึ้นคลุมศีรษะของรินรดาเพื่อบังใบหน้าของเธอไว้ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับบังร่างเธอไว้มิดชิด แม้ว่าในมือจะไม่มีปืนแล้วเพราะเขาโยนทิ้งไปเพื่อไม่ให้ตกเป็นหลักฐาน แต่รัศมีความน่าเกรงขามและแววตาดุดันก็ทำให้นักข่าวหลายคนที่กรูเข้ามาถึงกับชะงักฝีเท้า "คุณคีย์ ธนดล! จริงๆ ด้วยครับ!" นักข่าวชายคนหนึ่งตะโกนขึ้นพร้อมไมโครโฟนที่จ่อตรงมา "ช่วยอธิบายการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตลอดสัปดาห์นี้หน่อยครับ! มีข่าวลือหนาหูว่าคุณแอบพาผู้หญิงมาซ่อนตัวเสพยาและกบดานหนีคดีฉ้อโกง ผู้หญิงคนนั้นคือใครครับ ใช่คุณรินรดานักเขียนสาวชื่อดังคนนี้หรือเปล่า!" แฟลชกล้องนับสิบตัวสาดแสงวาบจนแสบตา คำถามสาดเสียเทเสียถูกโยนใส่ราวกับห่าฝน รินรดาที่ซ่อนอยู่ด้านหลังร่างสูงกำยำรู้สึกได้ถึงความโกรธเกรี้ยวที่แผ่ออกมาจากตัวของคีย์ เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นี่ไม่ใช่แค่เรื่องการตามรอยธรรมดา แต่เป็นการ "จัดฉาก" เพื่อทำลายชื่อเสียงของพวกเขาอย่างจงใจ! "ถอยไป!" คีย์ตวาดลั่น เสียงทุ้มทรงพลังกดดันจนฝูงชนตรงหน้าชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกวาดมองกลุ่มนักข่าวที่รุมล้อม ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับร่างของปกรณ์ที่ยืนอยู่แถวหลังสุด พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ฉาบด้วยความเจ้าเล่ห์อย่างมิดเมียด รินรดาเห็นรอยยิ้มนั้นผ่านช่องว่างระหว่างแขนของคีย์ หัวใจของเธอดิ่งวูบทันที ปกรณ์... เป็นคนขายข่าวนี้ให้กับนักข่าว! "คุณคีย์จะปฏิเสธข่าวลือเรื่องเซฟเฮาส์ลับนี่ไหมคะว่าไม่เป็นความจริง?" นักข่าวหญิงอีกคนแทรกขึ้น น้ำเสียงคาดคั้น "มีคนเห็นพวกคุณเข้าออกตึกร้างแถวชานเมืองด้วยกันบ่อยครั้ง และตอนนี้ยังหนีมาถึงกลางป่าลึกนี่อีก มันแปลว่าพวกคุณคบชู้หรือมีสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันใช่ไหมคะ!" สถานการณ์เริ่มเลวร้ายลงทุกที ข่าวลือที่คืบคลานเข้ามาประชิดตัวไม่ได้เป็นเพียงแค่การซุบซิบนินทาในโลกออนไลน์อีกต่อไป แต่มันกลายเป็นอาวุธที่พร้อมจะฆ่าพวกเขาทั้งเป็นต่อหน้าสาธารณชน คีย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์เดือดดาล เขาก้มลงมองรินรดาที่เงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัว มีเพียงประกายความดื้อรั้นและตรรกะที่กำลังทำงานอย่างรวดเร็ว "จับมือผมไว้" คีย์กระซิบเสียงต่ำด้วยความเด็ดเดี่ยว ไม่มีร่องรอยความลังเลหลงเหลืออยู่ในน้ำเสียงนั้นอีกต่อไป "ไม่ว่าพวกมันจะเล่นสกปรกแค่ไหน ผมไม่ปล่อยให้ใครมาเหยียบย่ำคุณแน่" รินรดานิ่งงึดไปชั่วขณะ ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอทำให้ความหนาบีบคั้นในอกคลายลงเล็กน้อย เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเด็ดเดี่ยว ในเมื่อพวกเขาเลือกที่จะเปิดศึก รินรดาก็พร้อมจะสู้ตาต่อตาฟันต่อฟันเช่นกัน! แต่ทว่า... ในจังหวะที่คีย์กำลังจะก้าวขาฝ่าวงล้อมนักข่าวออกไปเผชิญหน้ากับแสงแฟลช เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของรินรดาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบที่กดดัน เธอชะงัก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอด้วยความลังเล ชื่อเบอร์แปลกที่ไม่รู้จักโชว์ห่างไกลแต่มีข้อความสั้นๆ เด้งขึ้นมาบนหน้าจอก่อนที่เธอจะทันได้กดรับ *[เปิดลำโพงซะ แล้วคุณจะรู้ว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้... รวมถึงความลับที่ครอบครัวของคุณถูกซ่อนไว้]* รินรดาชะงักกка คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความตกใจ เธอนิ่งอึ้งไปชั่ววินาทีเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอแจ้งเตือนถัดมา... เป็นชื่อของคนสนิทที่เธอไว้ใจที่สุดในสำนักพิมพ์ และไม่มีทางที่จะรู้เรื่องนั้นเด็ดขาด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะชอบความเข้มข้นในตอนนี้ค่ะ