ในฐานะเพื่อนร่วมงานหรือมากกว่า?

แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือสาดกระทบดวงหน้าคมคายของรินรดาในความมืดสลัวของห้องนั่งเล่น ปลายนิ้วเรียวที่กำลังจะเลื่อนหน้าจอกลับหยุดชะงักกะทันหันราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่ไขสันหลัง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม เธอนิ่งอึ้งไปชั่ววินาทีเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ... เป็นชื่อของ "พี่พิมพ์" บรรณาธิการสาวรุ่นพี่คนสนิทที่เธอไว้ใจที่สุดในสำนักพิมพ์ และที่สำคัญคือ *ไม่มีทาง* ที่พี่พิมพ์จะรู้เรื่องพิกัดเซฟเฮาส์ลับหลังนี้เด็ดขาด เพราะเธอและคีย์ต่างเก็บเป็นความลับสูงสุดจากบุคคลภายนอก "ส่งพิกัดมาให้ฉันทำไม..." พึมพำกับตัวเองด้วยความตื่นตระหนก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ลางสังหรณ์บางอย่างบอกว่าความสงบสุขตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาในเซฟเฮาส์หลังนี้กำลังจะพังทลายลงในไม่ช้า "ยืนทำหน้าเหมือนเห็นผีในกระจกอยู่ได้ ดึกดื่นป่านนี้ไม่ยอมนอน หรือว่าแอบคิดถึงความหล่อของฉันจนนอนไม่หลับล่ะคุณนักเขียนบท" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสอุ่นวาบที่ทาบทับลงบนไหล่บอบบาง คีย์ ธนดลในชุดนอนเสื้อยืดสีดำสนิทและกางเกงวอร์มสบายๆ เดินเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับน้ำหอมกลิ่นไม้อ่อนๆ ลอยเข้า แตะจมูกจนรินรดาต้องรีบสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อตั้งสติ "ถอยไปเลยนะคุณคีย์ ใครจะไปคิดถึงคุณกัน อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลย" รินรดาแกล้งทำเป็นเชิดหน้าขึ้น หันขวับกลับไปเผชิญหน้าเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยความตื่นตระหนกบนหน้าจอ ทว่าการขยับตัวกะทันหันกลับทำให้ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงจนน่าใจหาย แผ่นหลังของเธอชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานโดยมีร่างสูงใหญ่ของพระเอกซุปตาร์ยืนกักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างแนบเนียน คีย์ชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบก้มมองหญิงสาวที่สูงเพียงแค่ระดับอกของเขา ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ จนรินรดาแทบจะหยุดหายใจ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปัดป่าวกระ ทบแก้มนวลแผ่วเบา สร้างความปั่นป่วนในช่องท้องอย่างประหลาด "ปากดีจังนะ..." คีย์กระซิบเสียงพร่า นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "แต่หน้าแดงแจ๋แบบนี้... แปลว่าไม่ได้คิดเรื่องความหล่อของฉันจริงๆ เหรอ หืม?" "ฉัน... ฉันแค่ร้อนค่ะ ห้องนี้แอร์มันไม่ค่อยเย็นต่างหากเล่า!" รินรดาเถียงเสียงแข็ง ทั้งที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก มือบางพยายามดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่เจ้ากรรม... เขากลับยิ่งก้าวเข้ามาใกล้ ชิดเสียจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่แพ้กันของอีกฝ่าย บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนเงียบสงบ เสียงเครื่องปรับอากาศกลายเป็นสิ่งเดียวที่ได้ยิน นัยน์ตาคมของคีย์เลื่อนลงมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างลืมตัว ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเธอนิ่ง ความเงียบที่โรยตัวอยู่ระหว่างพวกเขามีพลังบางอย่างที่ทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน การหยอกล้อที่เคยมีแต่คำพูดเชือดเฉือน เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นจังหวะหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ อย่างห้ามไม่อยู่ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหลุดพ้นจากสถานการณ์อันตรายนี้ แต่สายตาของคีย์ที่มองมากลับเต็มไปด้วยความลึกซึ้งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่สายตาของซุปตาร์จอมกวนประสาทคนเดิม แต่มันคือสายตาของชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังหวั่นไหว... และเธอก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าตัวเองก็กำลังหวั่นไหวไม่แพ้กัน "คุณคีย์... ถอยไปเดี๋ยวนี้เลยนะคะ ไม่เช่นนั้นฉันจะ..." "จะทำไมเหรอ?" คีย์เอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแกAวแกล้ง ปลายน้ายอุ่นร้อนเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอารินรดาร่างกายแข็งทื่อ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "จะฟ้องผู้จัดการฉัน? หรือว่าจะจูบปิดปากฉันล่ะ หمم?" "คนฉวยโอกาส!" รินรดาตวัดสายตาค้อนขวับ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัด ความโกรธเจือความเขินอายทำให้เธอยิ่งดูมีเสน่ห์ในสายตาของเขา คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ความเอ็นดูฉายชัดอยู่ในแววตาคู่คม ทว่า... ในวินาทีที่ความหวานละมุนกำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* ทำลายบรรยากาศสีชมพูนั้นลงอย่างไม่ไว้หน้า รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอฉวยจังหวะนั้นเบี่ยงตัวหลุดจากวงแขนของซุปตาร์หนุ่ม แล้วคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอทันที ข้อความจากพี่พิมพ์ส่งเข้ามาเพิ่มเติม พร้อมภาพถ่ายบางอย่างที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงในพริบตา *ภาพถ่ายหน้าบ้านพักเซฟเฮาส์... ที่มีเงาร่างของใครบางคนกำลังยืนแอบมองเข้ามาทางหน้าต่าง!* คีย์ขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นสีหน้าถอดสีของหญิงสาว รัศมีขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความจริงจังและดุดันในแบบฉบับซุปตาร์ผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก เขาก้าวเข้าไปชิดเธออีกครั้ง ชะโงกหน้ามองจอโทรศัพท์มือถือในมือของเธอ "เกิดอะไรขึ้น?" น้ำเสียงของคีย์เปลี่ยนเป็นจริงจังและเยือกเย็น รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาด้วยความหวาดวิตก ลืมความเขินอายเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น "มีคน... รู้พิกัดที่เราอยู่แล้วค่ะ" ยังไม่ทันที่คีย์จะได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน *ปัง! ปัง! ปัง!* ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูหน้าบ้านที่ดังลั่นเข้ามาในความเงียบงัน! รินรดาสะดุ้งเฮือก มือบางกำชายเสื้อของคีย์ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ขณะที่คีย์ดึงร่างบางของเธอมาหลบไว้ด้านหลังทันที ดวงตาคมกริบจดจ้องไปยังประตูทางเข้าด้วยแววตาดุดันราวกับพยัคฆ์ร้าย พร้อมกับที่ประตูหน้าบ้านค่อยๆ ถูกดันเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างของบุคคลปริศนาที่ก้าวเข้ามาในความมืด... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!