ปมในใจของซุปตาร์

"หยุดอยู่ตรงนั้น!" เสียงตวาดห้าวทรงอำนาจของคีย์ดังขึ้นแทรกความเงียบงันในห้องรับแขกสลัวราง มือหนาที่คว้าข้อมือรินรดาไว้กระชับแน่นขึ้นอีกนิดจนเธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ แต่ไม่มีเสียงร้องเล็ดลอดออกมาสักแอะ ดวงตากลมโตคู่สวยจดจ้องไปยังเงาร่างสูงโปร่งที่เพิ่งก้าวพ้นขอบประตูกระจกเข้ามาในเซฟเฮาส์ลับหลังนี้ หัวใจของเธอเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อผู้บุกรุก แต่เป็นเพราะความตึงเครียดที่แผ่ซ่านมาจากแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังเธอไว้อย่างมิดชิดต่างหาก ร่างนั้นหยุดชะงัก แสงไฟสลัวจากสวนหย่อมด้านนอกสาดกระทบใบหน้าคมคายที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี—พี่กรณ์ ผู้จัดการส่วนตัวมือทองของซุปตาร์หนุ่มนั่นเอง "ใจเย็นๆ ครับคุณคีย์ ผมเอง..." กรณ์ยกมือขึ้นทั้งสองข้างเชิงยอมจำนน ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองคนทั้งคู่ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด "ผมเกือบเอาชีวิตไม่รอดเพราะระบบรักษาความปลอดภัยบ้านคุณแล้วนะ รู้ตัวไหมเนี่ย" คีย์ยังคงไม่คลายความระแวดระวัง ร่างสูงก้าวขวางหน้าตรฐานป้องรินรดาไว้อย่างเหนียวแน่น จนกระทั่งแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอื่นตามมาอีก เขาถึงค่อยๆ ลดการ์ดลง แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่นยังคงฟ้องชัดถึงความหงุดหงิด "พี่เข้ามาได้ยังไง รหัสประตูผมเปลี่ยนแล้ว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบสนิท แต่น้ำเสียงติดจะกระด้าง "รหัสวันเกิดคุณแม่ท่านเหรอ? ผมจำได้ตั้งแต่คุณเข้าวงการใหม่ๆ แล้วคีย์" กรณ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปิดประตูเบาๆ ก่อนจะเดินเข้ามาในแสงไฟสลัว "แล้วก็เลิกทำหน้าเหมือนจะกินหัวผมสักทีเถอะน่า ผมแคร์ข่าวฉาวของคุณมากกว่าที่คุณแคร์ตัวเองซะอีก... สวัสดีครับคุณรินรดา หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยนะเรา" รินรดาเม้มปากแน่น พยายามดึงมือตัวเองออกจากอุ้งมือของคีย์ที่เผลอกำไว้เสียแน่นตั้งแต่แรก แต่ซุปตาร์หนุ่มกลับยังไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย จนเธอต้องส่งสายตาดุๆ ไปให้ เขากถึงยอมคลายมือออกอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก "ฉันไม่ได้กลัวค่ะ แค่ตกใจที่จู่ๆ มีคนบุกรุกเข้ามากลางดึกมากกว่า" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง เธอจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่าง "ถ้าพวกคุณมีธุระคุยกันเรื่องงาน ฉันขอตัวไปนอนก่อนนะคะ" "เดี๋ยวก่อนริน" เสียงทุ้มของคีย์เอ่ยรั้งไว้ทันที น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่กลายเป็นความเรียบเฉยที่เจือความอ่อนล้าอย่างประหลาด "อยู่ฟังด้วยกันนี่แหละ เรื่องนี้... เกี่ยวกับบทละครที่คุณกำลังเขียนด้วยเหมือนกัน" กรณ์กอดอกมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยแววตาพิจารณา ก่อนจะโยกศีรษะไปทางโซฟาตัวยาว "นั่งลงก่อนเถอะครับทุกคน คืนนี้ยาวนานแน่ และผมมีข่าวที่ไม่ค่อยรื่นหูเท่าไหร่มาแจ้งให้ทราบ" บรรยากาศในห้องรับแขกเปลี่ยนเป็นความอึมครึมทันทีที่ทุกคนหย่อนตัวลงนั่ง รินรดานั่งไขว่ห้างประสานมือไว้ที่ตัก แม้จะพยายามทำตัวให้นิ่งสงบที่สุด แต่หางตาก็ยังคงแอบชำليมองใบหน้าด้านข้างของคีย์ที่นั่งอยู่ไม่ไกล แสงไฟสีส้มสลัวขับให้สันจมูกโด่งเป็นสันและคางที่ประดับด้วยไรหนวดจางๆ ดูคมคายยิ่งขึ้น แต่วันนี้... แววตาของซุปตาร์หนุ่มที่มักจะฉายแววหยิ่งทะนงและกวนประสาทกลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด "มีเรื่องอะไรอีก?" คีย์เป็นฝ่ายเปิดปากทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความหงุดหงิดลึกๆ "ข่าวลือในโซเชียลเหรอ หรือว่าผู้จัดละครรายนั้นยังไม่ยอมรามือ?" "ทั้งสองอย่าง... และแย่กว่านั้น" กรณ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ โยนแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา หน้าจอแสดงภาพพาดหัวข่าวบันเทิงจากเพจดังที่มียอดแชร์นับหมื่นครั้ง ภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง "มีคนปล่อยภาพหลุดตอนที่คุณกับคุณรินรดาอยู่ด้วยกันที่ร้านสะดวกซื้อเมื่อสองวันก่อน และตอนนี้ชาวเน็ตกำลังขุดคุ้ยเรื่องเซฟเฮาส์หลังนี้ ว่ากันว่าคุณพาผู้หญิงมาซ่อนตัวเพื่อหลบข่าวเดท" รินรดาสะดุ้งเฮือก เลื่อนสายตาไปยังหน้าจอแท็บเล็ต ภาพเบลอๆ ที่เธอสวมฮู้ดสีดำกำลังยืนเลือกของกินกับคีย์ปรากฏหราอยู่บนนั้น แม้หน้าตาเธอจะไม่ชัดเจน แต่รูปร่างและท่าทางเป็นเอกลักษณ์จนคนใกล้ตัวจำได้แน่นอน "ไร้สาระสิ้นดี" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบวาบแสงความรำคาญใจอย่างถึงที่สุด "พวกมันว่างมากหรือไง ถึงได้คอยตามสะกดรอยทุกฝีก้าวขนาดนี้" "เพราะคุณคือคีย์ ธนดลไงคีย์!" กรณ์เสียงสูงขึ้นเล็กน้อยด้วยความอึดอัด "คุณอยู่ในจุดที่ขยับตัวทำอะไรก็เป็นเงินเป็นทอง และในขณะเดียวกัน... ก็เป็นเป้าโจมตีได้ตลอดเวลา ทุกคนคาดหวังให้คุณต้องไร้ที่ติ ต้องเป็นซุปตาร์ผู้เพียบพร้อม ห้ามมีมุมอ่อนแอ ห้ามพลาด และที่สำคัญที่สุด... ห้ามมีความรักที่เปิดเผยจนกว่าต้นสังกัดจะอนุญาต" คำพูดของกรณ์ราวกับค้อนหนักๆ ที่ทุบลงกลางความเงียบ รินรดานิ่งงัน เธอมองเสี้ยวหน้าของชายหนุ่มที่นั่งนิ่งสนิท มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนบนหลังมือ ความเงียบที่โรยตัวลงมาทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งเสียจนแทบหายใจไม่ออก "นายกลับไปก่อนเถอะกรณ์" คีย์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อยอย่างผิดคาด "พรุ่งนี้เช้าค่อยเคลียร์เรื่อง PR กับทางค่าย ฉันจัดการเอง" กรณ์มองหน้าศิลปินในสังกัดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจผสมกับความหนักใจ ชายวัยกลางคนพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนตบไหล่กว้างของคีย์เบาๆ สองสามครั้ง "พักผ่อนบ้างนะคีย์ นายแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวมานานเกินไปแล้ว... ส่วนคุณรินรดา ผมฝากดูแลเขาด้วยนะครับ" ประโยคสุดท้ายทำให้รินรดารีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ขณะที่เสียงประตูบ้านปิดลงตามหลังผู้จัดการส่วนตัว ความเงียบงันก็กลับมาครอบคลุมพื้นที่อีกครั้ง หนาแน่นและเปราะบางเสียจนแทบจะสัมผัสได้ ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาอยู่นานนับนาที รินรดาลอบมองชายหนุ่มที่ยังคงนั่งก้มหน้ามองพื้น แผ่นหลังกว้างที่เคยดูแข็งแกร่งและหยิ่งผยองในความรู้สึกของเธอ ตอนนี้กลับดูโดดเดี่ยวและเหนื่อยล้าอย่างน่าใจหาย ภาพของซุปตาร์ผู้เพียบพร้อมที่ใครๆ ต่างพากันชื่นชมและคลั่งไคล้ ลับหายไปเหลือเพียงแค่ 'มนุษย์คนหนึ่ง' ที่กำลังแบกรับความคาดหวังมหาศาลไว้บนบ่า "ทำไมถึงไม่บอกล่ะคะ..." เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ทุ้มนุ่มและไร้ซึ่งร่องรอยของการประชดประชันอย่างเคย คีย์เงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาคู่คมที่มักจะพกความกวนประสาทมาด้วยเสมอเวลามองหน้าเธอ บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย รินรดาใจกระตุกวูบเมื่อสบเข้ากับแววตานั้น "บอกอะไร?" เขาถามเสียงพร่า "ว่าคุณเหนื่อย..." รินรดาเม้มปากเล็กน้อย รวบรวมความกล้าแล้วขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนไหล่แทบจะชิดกัน "ในฐานะนักเขียนบท ฉันเก่งเรื่องการสร้างตัวละครที่มีปมในใจ สร้างฉากดราม่าเรียกน้ำตาคนดู... แต่พอมาเจอชีวิตจริงของคุณเข้าจริงๆ ฉันกลับเพิ่งรู้ว่า... คนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของแสงไฟ ยามที่ต้องอยู่ในความมืดคนเดียว มันอ้างว้างได้ขนาดนี้" คีย์ชะงักไป ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของหญิงสาว ราวกับพยายามค้นหาความหมายบางอย่างในคำพูดนั้น รอยยิ้มฝื่อนๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "เธอคิดว่าฉันน่าสมเพชใช่ไหมล่ะ?" คีย์แค่นหัวเราะสมเพชตัวเอง "ภาพลักษณ์ที่ค่ายสร้างขึ้น... ความคาดหวังของแฟนคลับนับล้าน... ทุกคนที่เข้ามาหาฉันก็เพราะคำว่า 'คีย์ ธนดล' ทั้งนั้น ไม่มีใครสนใจหรอกว่าข้างในนี้..." เขายกมือขึ้นทาบอกตัวเองเบาๆ "มันพังทลายไปนานแค่ไหนแล้ว" รินรดาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที มือเรียวบางยื่นออกไปช้าๆ ก่อนจะวางลงบนหลังมือหนาที่กำแน่นอยู่บนตักของเขา ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอส่งผ่านไปยังผิวเนื้อของเขา ทำให้คีย์สะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ขัดขืน "คนที่มองหาแต่เปลือกนอก... ก็ปล่อยให้เขาอยู่ตรงนั้นไปสิคะ" รินรดาเอ่ยเสียงนุ่ม แววตาที่มองเขานั้นเต็มไปด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้งที่เธอไม่เคยคิดว่าจะมอบให้ผู้ชายปากร้ายคนนี้มาก่อน "แต่ถ้าคุณเหนื่อยนักกับการเป็นซุปตาร์ที่ต้องสมบูรณ์แบบ..." เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "...จะลองถอดหน้ากากแล้วพักผ่อนในฐานะผู้ชายธรรมดาๆ ที่นี่... กับฉันดูสักหน่อยไหมล่ะคะ?" คีย์นิ่งงัดไป ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่ประกายความไหววูบในแววตาจะเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่ร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงในเตาผิงยามค่ำคืน ร่างสูงขยับเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วโดยไม่ให้ตั้งตัว มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นประคองกรอบหน้าหวานของเธอไว้ด้วยความทะนุถนอมอย่างหาได้ยาก ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่พวงแก้มเนียนอย่างลืมตัว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่นสะท้าน รินรดาสะท้านเฮือก ดวงตากลมโตสั่นไหวและเผลอจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับเข้าใกล้ทีละนิด "เธอรู้ตัวไหมรินรดา..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากของเธอ แววตาคลั่งรักฉายชัดเจนอย่างไร้การปิดบังอีกต่อไป "ว่าคำพูดเมื่อกี้ของคุณ... มันอันตรายกับหัวใจของฉันมากแค่ไหน" นิ้วเรียวของเขาเลื่อนต่ำลงมาแตะที่คางสอพัลวัน ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะทอประกายระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ที่แฝงความจริงจังแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ "และถ้าฉันเผลอคิดจริงจังขึ้นมา... เธอจะรับผิดชอบยังไง?" รินรดาอ้าปากจะเถียงกลับตามสัญชาตญาณความปากเก่ง แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียงสักแอน ประตูหน้าบ้านที่เพิ่งปิดลงไปเมื่อครู่ก็ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้งอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของกรณ์ที่ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ "คีย์! แย่แล้ว! ภาพหลุดเซฟเฮาส์ไม่ใช่แค่ข่าวซุบซิบ... แต่ตอนนี้มีคนแชร์พิกัดที่ตั้งคร่าวๆ ของบ้านหลังนี้ลงทวิตเตอร์แล้ว!" คีย์ชะงักกึก รินรดาสะดุ้งสุดตัว ดวงตาของทั้งคู่เบิกกว้างขึ้นพร้อมกันในเสี้ยววินาทีนั้นเอง! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของคีย์และรินรดานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! 💖 — ดาวตกคืนคริสต์มาส