รอยร้าวจากการทำงาน

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีดังขึ้นจนสะเทือนไปถึงความรู้สึก รินรดาแทบจะกลอกตาเป็นเลขแปดรอบให้กับการตรวจทานบทละครรอบที่สามในรอบสัปดาห์นี้ ท่าทีเนี้ยบกริบทุกกระเบียดนิ้วของคีย์ ธนดล กำลังทำให้พื้นที่เซฟเฮาส์ลับกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมที่ไม่มีใครยอมใคร "ผมว่าทัศนคติของตัวละคร 'พิมพ์ชนก' ในฉากนี้มันแบนราบเกินไปครับคุณนักเขียน" สุภาพบุรุษซุปตาร์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยعรหยันนิดๆ ตามวิสัยของคนที่เชื่อมั่นในสัญชาตญาณการแสดงของตัวเองสูงลิ่ว ดวงตาคมกริบมองลอดกรอบแว่นสายตาที่เจ้าตัวใส่เฉพาะเวลาอ่านบทจริงจัง "เธอเป็นผู้หญิงที่ผ่านจุดต่ำสุดมาแล้ว ทำไมถึงยังเลือกยอมแพ้ง่ายๆ แค่เพราะคำพูดถากถางของพระเอกล่ะครับ มันดูงี่เง่าเกินกว่าที่ผู้ชมจะเอาใจช่วยนะ" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เธอไขว่ห้าง กอดอกแน่น สายตาคมกราบมองตรงไปยังร่างสูงที่นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ช่างแตกต่างจากความเดือดพล่านในอกเธอเสียจริง "ถ้าคุณธนดลจะกรุณาถอดสมองส่วนที่เป็นซุปตาร์พันล้านออกสักนิด แล้วเปิดใจมองโลกความเป็นจริงสักหน่อย คุณก็จะเข้าใจค่ะว่าผู้หญิงที่แบกภาระหนี้สินล้นพ้นตัวกับแม่ที่นอนป่วยติดเตียง เธอไม่ได้มีเวลามานั่งสตรองยืนกรีดร้องเถียงกลับแบบนางเอกละครน้ำเน่าหรอกนะคะ ความงี่เง่าที่คุณว่าน่ะ มันคือความจนตรอกต่างหากล่ะค่ะ!" คีย์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่มักจะใช้กวนประสาทเธอเสมอจางหายไปแทนที่ด้วยความขมวดคิ้วมุ่น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธออย่างรวดเร็ว จนรินรดาต้องเผลอขยับถอยหลังโดยอัตโนมัติ—ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะรัศมีกดดันจากผู้ชายคนนี้มันอันตรายต่อหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำเหลือเกิน "คุณกำลังเอาอคติส่วนตัวมาใส่ไว้ในตัวละครอีกแล้วนะรินรดา" คีย์โน้มตัวลงมา มือหนาวางทราบลงบนขอบโต๊ะ ก้มหน้าลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอเหลือเพียงคืบเดียว ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมินต์จางๆ ปะทะเข้ากับผิวแก้มของเธอ "คุณคิดว่าโลกใบนี้มันโหดร้ายจนไม่มีใครลุกขึ้นสู้ได้เลยหรือไง... หรือจริงๆ แล้ว คุณต่างหากที่กำลังกลัวจะยอมรับว่า ความอ่อนแอในบทนี้ มันคือสิ่งที่คุณเห็นอยู่ในกระจกทุกเช้า?" คำพูดนั้นแทงใจดำเข้าอย่างจัง รินรดาชะงัก มือที่กอดอกอยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตไหววับด้วยความโกรธปนความรู้สึกเจ็บแปลบที่ถูกอีกฝ่ายอ่านใจทะลุปรุโปร่ง ผู้ชายคนนี้ไม่เคยปล่อยให้เธอได้ตั้งตัวเลยสักครั้ง ชอบรุกคืบเข้ามาในพื้นที่ปลอดภัยของเธอแล้วขยี้มันให้แหลกคละด้วยความจริงอันเจ็บปวด "คุณไม่มีสิทธิ์มาวิเคราะห์ชีวิตฉันค่ะ ธนดล!" เสียงของเธอลดระดับลงเหลือเพียงกระซิบ แต่มันสั่นเครือด้วยแรงอารมณ์ เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่ฉายแววความห่วงใยซ่อนอยู่ลึกภายใต้ความปากร้ายนั้น "นี่คืองานของฉัน บทประพันธ์ของฉัน ฉันรู้ดีว่ากำลังเขียนอะไรอยู่!" "แต่ผมคือคนที่จะต้องถ่ายทอดความรู้สึกพวกนั้นออกมาให้คนทั้งประเทศดู!" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นและจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมจ้องมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความดื้อรั้น ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตาเธอนิ่ง "ริน... ผมไม่ได้อยากเถียงกับคุณเพื่อให้ตัวเองชนะ แต่ผมอยากให้ผลงานของเรามันออกมาดีที่สุดต่างหาก ทำไมคุณถึงไม่ยอมเปิดใจฟังผมบ้างเลยล่ะ" สรรพนามที่เปลี่ยนไปกะทันหันทำเอารินรดากลืนน้ำลายไม่ลง คีย์มักจะหลุดเรียกชื่อเล่นของเธอในเวลาที่เขาจริงจังและยอมจำนนต่อความดื้อรั้นของเธอเสมอ และนั่นคือจุดอ่อนที่สุดที่เธอรับมือไม่เคยไหว หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวราวกับจะกระโดดออกมานอกอก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วผิวเนื้อ ระยะห่างที่ใกล้ชิดเกินความจำเป็นทำให้บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันลงอย่างน่าประหลาด ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สอดประสานกันท่ามกลางกองกระดาษบทละครที่กระจัดกระจาย คีย์ยังคงจ้องมองเธอไม่วางตา สายตาที่เคยดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น ปลายนิ้วเรียวแกร่งของเขาขยับเข้าใกล้ใบหน้าเธอช้าๆ ราวกับจะเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาบังแก้มให้ รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับความใกล้ชิดนี้อีกครั้ง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงันราวกับมีใครตั้งใจมารัง phá บรรยากาศ ประตูห้องเปิดผางออกทันทีโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงโปรดของ 'กรณ์' ผู้จัดการส่วนตัวของคีย์ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ใบหน้าของเขาซีดเผือดจนเห็นได้ชัด "คีย์! แย่แล้ว... มีคนปล่อยภาพหลุดที่คุณกับคุณรินรดาอยู่ด้วยกันที่ระเบียงเซฟเฮาส์เมื่อคืนนี้ลงโซเชียลแล้ว ตอนนี้ทวิตเตอร์แตกกระเจิง นักข่าวแห่กันมาปักหลักหน้าทางเข้าเซฟเฮาส์เต็มไปหมดแล้วโว้ย!" คีย์ผละออกจากรินรดาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเข้มจัดในทันที ขณะที่รินรดารีบถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าซีดเผือดลงเมื่อตระหนักถึงหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามา... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันมาตลอดนะคะ หวังว่าจะชอบตอนนี้ค่ะ ❤️ — ดาวตกคืนคริสต์มาส