สารภาพในความเงียบ

เสียงโลหะกระทบกันเบาหวิวจากกลอนประตูด้านนอก คือสัญญาณเตือนภัยที่ดังชัดเจนยิ่งกว่าเสียงระเบิดในความรู้สึกของรินรดา หัวใจของเธอร่วงวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่น แต่มือกודลับไวเสียยิ่งกว่าความคิด ร่างบางพุ่งพรวดเข้าไปคว้าแขนแกร่งของคนที่ยืนตัวแข็งอยู่ข้างจอวงจรปิด กระชากลากถูเข้ามาในมุมอับของเคาน์เตอร์ครัวทันทีก่อนที่เงาร่างนั้นจะก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาในรัศมีสายตา "เงียบ..." รินรดาแทบจะกระซิบติดริมฝีปากของชายหนุ่ม ลมหายใจของเธอหอบกระชั้น ร้อนผ่าวรดอยู่บนลาดไหล่กว้างของเขา ความหวาดกลัวทำให้ปลายนิ้วเย็นเฉียบจนสั่นระริก คีย์ ธนดล ไม่ได้ขัดขืนแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบทอประกายวับวับในความสลัว เขามองท่าทีตื่นตระหนกของหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาบังร่างบางเอาไว้มิดชิด แผ่นหลังกว้างเปรียบเสมือนเกราะกำบังชั้นดีที่เขากางกั้นเธอไว้จากภัยคุกคามภายนอก แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้... เขาก็ยังเลือกที่จะเอาตัวเองมาอยู่ตรงหน้าเธอ ฝ่าหนาเอื้อมขึ้นมาสัมผัสหลังมือของเธอที่กำเสื้อของเขาแน่น แรงบีบเบาๆ นั้นส่งกระแสความอบอุ่นผ่านผิวเนื้อเข้ามาในความหนาวเหน็บ รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติเมื่อเงาร่างปริศนานั้นหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงกลางห้องนั่งเล่น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่เดินวนเวียนอยู่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทำให้บรรยากาศในเซฟเฮาส์อัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก *ตึกตัก... ตึกตัก...* เสียงหัวใจไม่ได้ดังมาจากอกของเธอคนเดียว แต่มันสะท้อนก้องมาจากแผ่นอกกว้างที่แนบชิดติดกันจนรับรู้ถึงจังหวะการเต้นอันรุนแรง "ถ้ากลัวจนตัวสั่นขนาดนี้ ทำไมไม่ยอมถอยไปข้างหลังล่ะครับ... เอ๊ย... ค่ะ" คีย์กระซิบชิดใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าเจือกระแสหยอกเย้าที่ถูกกาลเทศะกลืนหายไปครึ่งหนึ่ง แต่ความกวนประสาทที่เป็นเอกลักษณ์ยังคงอยู่ครบถ้วน รินรดาอยากจะหยิกเนื้อเขาสักทีให้หายหมั่นไส้ ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาญแบบนี้ ผู้ชายคนนี้ยังจะมีอารมณ์มาแซะเธออีกหรือไง! แต่เธอก็ไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำด้วย เมื่อเงาดำที่ทาบทับอยู่หลังผนังกระจกฝ้าเริ่มขยับเข้าใกล้จุดที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่มากยิ่งขึ้น ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันแนบแน่น รินรดาเบียดกายเข้าหาแผ่นอกของเขาโดยไม่รู้ตัว ความใกล้ชิดที่ไร้ระยะห่างทำให้กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นอายความเครียดจางๆ จากตัวชายหนุ่มโชยเข้าจมูก ปลุกเร้าความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างขึ้นมาในใจ *แกร็ก...* เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นอีกครั้งจากประตูห้องนอนใหญ่ที่อยู่ถัดไป ร่างนั้นไม่ได้พุ่งตรงมาที่ครัว แต่เลือกที่จะเดินเลี่ยงหายเข้าไปในโซนด้านในแทน! จังหวะที่เสียงฝีเท้าเริ่มถอยห่างออกไป คีย์ถึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด เขาก้มลงมองหญิงสาวที่ยังคงซุกหน้าอยู่กับแผ่นอกของตนเอง รินรดารีบผละตัวถอยหลังออกมาทันที ใบหน้าเนียนแดงก่ำด้วยความเคอะเขินและอารมณ์ค้างเติ่งจากความกลัวเมื่อครู่ "รอดไปที... นึกว่าจะได้ตายคาอกคุณซะแล้ว" รินรดาเชิดหน้าขึ้นกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง พยายามดึงมาดสาวมั่นกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว "อยากตายคาอกผมขนาดนั้นเลยเหรอครับคุณนักเขียนบท" คีย์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมพราวระยับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ความตึงเครียดเมื่อครู่วันนี้มลายหายไปชั่วพริบตาเมื่อได้เห็นฟอร์มจัดๆ ของคนตรงหน้า "เมื่อกี้ยังกอดผมแน่นจนแทบจะรวมร่างอยู่เลยนะ" "ใครกอดคุณ! ฉันแค่... คว้าที่ยึดเหนี่ยวต่างหาก อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยค่ะซุปตาร์" รินรดาถลึงตาใส่ ยื่นมือไปหมายจะผลักอกเขาให้พ้นทาง แต่กลับถูกมือหนาคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน แรงดึงที่ไม่ทันตั้งตัวทำให้ร่างบางเซเข้าไปปะทะกับแผ่นอกเขาอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีที่กำบัง ไม่มีมุมอับของครัว มีเพียงความเงียบงันในยามวิกาลและสายตาคู่คมที่มองตรงมาที่เธอด้วยความลุ่มลึก ชนิดที่ทำให้คำพูดทุกคำติดอยู่แค่ลำคอ "ไม่ได้หลงตัวเอง..." เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบາ แต่กลับทรงพลังจนน่าใจหาย ความขี้เล่นในแววตาเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความจริงจังที่ระคนความอ้างว้างบางอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน "แต่ที่ผมยอมปากร้ายใส่คุณมาตลอด... ที่ต้องกวนประสาทคุณทุกครั้งที่เจอหน้า... คุณรู้ไหมว่าทำไม?" รินรดาชะงัก เผลอสบตากับนัยน์ตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอัดอั้น เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไดอะล็อกที่เตรียมจะสวนกลับหายวับไปกับตา เมื่อบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความกดดันรูปแบบใหม่—ความกดดันที่ชื่อว่า *ความจริงใจ* "เพราะอะไรล่ะคะ..." เธอถามเสียงแผ่วโดยไม่รู้ตัว คีย์ถอนหายใจยาว ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิตเพื่อจะพูดประโยคที่เขาเก็บงำมันไว้ใต้รอยยิ้มเย่อหยิ่งมาเนิ่นนาน มือหนาที่กุมข้อมือเธออยู่เปลี่ยนเป็นกระชับแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าเธอจะหายวับไปกับอากาศ "เพราะผมกลัว..." คีย์สารภาพออกมาในที่สุด น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างที่คนภายนอกไม่มีทางได้ยิน "กลัวว่าถ้าทำดีกับคุณตั้งแต่แรก... กลัวว่าถ้าแสดงความรู้สึกจริงๆ ออกไป... สุดท้ายคุณก็จะมองผมเป็นแค่ดาราเจ้าชู้คนหนึ่ง แล้วก็เดินจากไปเหมือนที่คนอื่นๆ ทำ" รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบอย่างแรง คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้นกระแทกเข้ากลางใจเธอเต็มเปี่ยม ความซึน ความปากร้าย และท่าทีน่าหมั่นไส้ทั้งหมดที่ผ่านมา แท้จริงแล้วมันคือเกราะป้องกันตัวของซุปตาร์ผู้เพอร์เฟกต์ ที่แท้ก็เป็นเพียงเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่หวาดกลัวความผิดหวังไม่ต่างจากคนทั่วไป "คุณ..." เธอกลืนคำพูดที่เหลือลงคอ มืออีกข้างที่ว่างอยู่ยกขึ้นหมายจะแตะลงบนแขนเขาเพื่อปลอบประโลม แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงประตูกระจกด้านหลังห้องนอนใหญ่ที่ถูกถีบจนพังกระเด็นดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับร่างของชายฉกรรจ์สองคนในชุดดำสนิทและสวมไอ้โม่งอำพรางใบหน้า พุ่งพรวดออกมาพร้อมอาวุธปืนที่เล็งตรงมายังทิศทางที่พวกเขายืนอยู่ทันที! ดวงตาทั้งสองคู่เบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด คีย์ไม่รอช้า เขากระชากร่างของรินรดาให้หลบวิถีกระสุนที่ถูกลั่นไกออกมาอย่างไม่ลังเล เสียงคำรามของอาวุธดังสนั่นเซฟเฮาส์ พร้อมกับเศษกระจกที่แตกกระจายเกลื่อนพื้น! "หมอบลง!" คีย์ตะโกนลั่น พร้อมกับใช้ร่างของตัวเองปกป้องเธอไว้ใต้รอนเลสของเคาน์เตอร์ครัว ขณะที่กระสุนนัดที่สองเจาะทะลุกำแพงเฉียดศีรษะพวกเขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความซึนของพี่คีย์นะคะ บทหน้าเตรียมลุ้นระทึกกับการหนีตายและหัวใจที่เต้นรัวกว่าเดิมได้เลยค่ะ!