ความหึงหวงที่ไร้ที่มา

"ถ้าคุณยังทำหน้าบึ้งเป็นตูดแมวแบบนั้น ฉันจะเอาป๊อปคอร์นปาใส่หน้าคุณจริงๆ ด้วยนะคะ คีย์ ธนดล" รินรดาเคาะนิ้วเรียวลงบนพนักโซฟาเบาะหนังสีเข้ม สายตาคมกริบมองร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่างด้วยท่าทีหงุดหงิดเกินเบอร์ บรรยากาศรอบตัวซุปตาร์หนุ่มตอนนี้แผ่รังสีความเย็นยะเยือกออกมาเสียยิ่งกว่าแอร์ในเซฟเฮาส์ลับหลังนี้เสียอีก ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที พวกเขายังเพิ่งเผชิญหน้ากับความหวาดผวาจากเงาร่างปริศนาที่แนบกระจกอยู่เลยแท้ๆ แต่ดูเขาตอนนี้สคะ... แทนที่จะกังวลเรื่องความปลอดภัย กลับมานั่งทำหน้าถมึงทึงใส่หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเธอราวกับมันเป็นศัตรูตัวฉกาจ "ผมไม่ได้ทำหน้าบึ้ง ริน... แค่สายตามันสะท้อนความจริง" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววประชดประชันอย่างไม่คิดจะปิดบัง "แล้วก็นะ เลิกเรียกชื่อเต็มผมตอนจะหาเรื่องได้ไหม มันดูเป็นทางการเกินกว่าคนที่เรา... เอ่อ หมายถึงคนร่วมชายคาเดียวกัน" "อ้าว ทีเมื่อกี้ยังเรียกชื่อฉันเต็มยศแถมเสียงดังลั่นห้องเลยไม่ใช่หรือไงคะ?" หญิงสาวเลิกคิ้วท้าทาย ขยับตัวเปลี่ยนท่านั่งให้สบายขึ้น แม้ในใจจะแอบระแวงกับเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่ความกวนประสาทของพ่อหนุ่มซุปตาร์ตรงหน้าก็มีอณูพลังงานมากพอที่จะดึงเธอกลับมาสู่โหมดนักเขียนบทฝีปากกล้าได้เสมอ คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบกวาดมองหน้าจอมือถือที่วางอยู่บนตักของรินรดาอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามดึงความนิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหว แต่หึงจนเส้นเลือดที่ขมับแทบเต้นตุบๆ "ก็หน้าจอนั่นมันสว่างวาบขึ้นมาเป็นระยะๆ ตั้งแต่เราเดินเข้ามาในห้อง... ส่งข้อความหากันดึกดื่นดื่นขนาดนี้ เป็นโปรดิวเซอร์หนุ่มรูปหล่อคนนั้นอีกแล้วสินะครับ?" รินรดาชะงักไปนิด เธอเหลือบมองโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่หน้าจอดับลงไปแล้วหลังจากสั่นเตือนเบาๆ เมื่อครู่นี้ ข้อความจาก 'กรณ์' รุ่นพี่ในวงการที่ทักมาถามไถ่เรื่องบทละครและแสดงความห่วงใยจากเหตุการณ์ข่าวลือเรื่องความปลอดภัยของเธอ... มันก็แค่นั้นจริงๆ ไม่มีอะไรเกินเลย แต่ปฏิกิริยาของคีย์ในตอนนี้ซิคะ มันช่างเกินเบอร์ไปไกลจนเธอดูลออกอย่างทะลุปรุโปร่ง "แล้วมันธุระอะไรของคุณล่ะคะ คีย์? ฉันจะเป็น ีใคร หรือใครจะส่งข้อความหาฉัน มันก็สิทธิ์ส่วน 100% ของรินรดาคนนี้ค่ะ" เธอย้อนกลับด้วยรอยยิ้มมุมปาก ท่าทางไม่สะทกสะท้าน ยิ่งเติมเชื้อเพลิงให้อารมณ์คุกรุ่นในอกของเขาพุ่งทะยานขึ้นไปอีก "สิทธิ์เหรอ?" คีย์ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดตัวโซฟาที่เธอนั่งอยู่ ความสูงโปรดของเขาทำให้ร่างบางถูกเงาทอดทับลงมาจนเกือบมิด สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามสไตล์คนถือตัว แต่แววตาที่มองเธอนั้น... มันร้อนรุ่มเสียจนคนถูกมองต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "คุณลืมไปแล้วหรือไงริน ว่าเรากำลังอยู่ในสถานการณ์ไหน... เซฟเฮาส์หลังนี้มีแค่เราสองคน และผม... ในฐานะคนที่ต้องรับผิดชอบความปลอดภัยของคุณ มีสิทธิ์ที่จะตรวจสอบทุกอย่างที่อาจเป็นภัยคุกคาม" "ภัยคุกคาม?" รินรดาหลุดขำพรืดออกมาอย่างอดไม่ได้ "ข้อความจากรุ่นพี่ในวงการกลายเป็นภัยคุกคามตั้งแต่เมื่อไหร่คะคุณนักแสดงยอดเยี่ยม? หรือว่า... คุณแค่อิจฉาที่ฉันมีคนสนใจมากกว่าตัวเองกันแน่?" คำพูดจี้ใจดำนั้นทำเอาคีย์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหรี่แคบลงอย่างอันตราย ร่างสูงโน้มตัวลงมาใช้มือทั้งสองข้างยันพนักโซฟาไว้ กักขังเธอให้อยู่ในอาณัติของเขาโดยสมบูรณ์ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นอายความเย็นจากเครื่องปรับอากาศลอยแตะจมูก จนรินรดาต้องเผลอกั้นหายใจ ใกล้เกินไปแล้ว... ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของอีกฝ่าย หรืออาจจะเป็นของเธอกันแน่ที่เต้นผิดจังหวะ "หึง?" คีย์ทวนคำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้ผิวแก้ม "คุณคิดว่าผม 'อิจฉา' อย่างนั้นเหรอ รินรดา?" "ก็... ก็เห็นคุณทำหน้าเหมือนคนกินพริกเข้าไปเป็นสวน..." เธอยังคงรักษาส피ร์ทความปากเก่งเอาไว้ได้ แม้เสียงจะเริ่มติดขัดไปบ้างเมื่อปลายนิ้วเรียวของเขาเอื้อมมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากออกให้อย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับทรงพลังจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ผมไม่ได้อิจฉา..." คีย์กระซิบแผ่วเบา ชิดริมฝีปากจนแทบจะแนบชิดกับใบหูของเธอ "แต่ผม 'หวง'... และคำนี้มันมีความหมายมากกว่าที่คุณพยายามจะปัดตกมันไปเยอะ ริน" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างแนบแน่น รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น สมองตรรกะจัดจ้านที่มักจะมีคำตอบโต้คมคายเสมอ กลับว่างเปล่าและขาวโพลนไปหมดเมื่อเจอสายตาคู่คมที่มองมาด้วยความลึกซึ้งและจริงจังเกินกว่าจะหาข้อแก้ตัว แต่ก่อนที่บรรยากาศสีชมพูเจือความตึงเครียดจะพาพวกเขาหลุดลอยไปไกลกว่านั้น เสียงบางอย่างก็ทำลายความเงียบขึ้นมาอย่างกะทันหัน! *กริ๊งงงงงงง!* เสียงกริ่งประตูหน้าบ้านดังลั่นฝ่าความเงียบของยามวิกาล ทั้งคีย์และรินรดาสะดุ้งสุดตัว ร่างสูงผละออกจากโซฟาอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณการป้องกันตัวตื่นขึ้นมาเต็มพิกัดในเสี้ยววินาที ขณะที่หญิงสาวรีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแนบอก หัวใจกลับมาเต้นรัวระรัวด้วยความหวาดระแวงอีกครั้ง ดึกป่านนี้... ใครกันที่มากดกริ่งหน้าเซฟเฮาส์ลับที่ไม่มีใครล่วงรู้พิกัด นอกจากคนในทีมงาน... หรือว่าจะเป็นเงาร่างที่ยืนแนบกระจกเมื่อครู่? คีย์ส่งสัญญาณมือให้นั่งเงียบๆ อยู่กับที่ ก่อนจะก้าวเท้าอย่างเงียบเชียบไปที่ประตูหน้า พร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าแจกันเซรามิกหนักอึ้งบนโต๊ะข้างทางมาถือไว้เป็นอาวุธชั่วคราว ดวงตาคมกริบจดจ้องช่องมองเล็กๆ บนบานประตูเพื่อตรวจสอบผู้มาเยือนยามวิกาล ลมหายใจของรินรดากระชั้นชิด เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินตามหลังเขาไปติดๆ มือเรียวเอื้อมไปดึงชายเสื้อสูทของชายหนุ่มไว้โดยไม่รู้ตัว ความกลัวและความสงสัยตีรวนอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก คีย์สูดลมหายใจเข้าลึก มืออีกข้างเอื้อมไปปลดล็อกกลอนประตูอย่างระมัดระวัง ก่อนจะกระชากบานประตูให้เปิดออกกว้างในพริบตา! ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ทั้งคีย์และรินรดาต้องเบิกตาโพรงด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนนักเขียนคนนี้ด้วยหัวใจนะคะ หวังว่าจะฟินและลุ้นไปพร้อมกันในตอนนี้นะคะ!