ความลับที่เก็บไว้ในลิ้นชัก

"บอกมากี่ครั้งแล้วว่าอย่ารื้อข้าวของของฉัน" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดดังขึ้นเหนือหัว ทว่ารินรดากลับไม่แม้แต่จะสะดุ้ง ปลายเรียวนิ้วของเธอยังคงค้างอยู่บนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าที่เพิ่งดึงออกมาจากลิ้นชักชั้นล่างสุดของโต๊ะทำงานไม้สักในห้องลับ บรรยากาศรอบตัวอلبอบอวลไปด้วยฝุ่นผงจางๆ และกลิ่นอับของกระดาษโบราณ ตัดกับความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นจนแทบจะคว้าจับต้องได้ หญิงสาวค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของห้อง ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายไม่มีความเกรงกลัว ร่างสูงโปรดของคีย์ ธนดล ยืนค้ำหัวเธออยู่ด้วยใบหน้าบึ้งตึง เสื้อเชิ้ตสีเข้มหลุดลุ่ยเล็กน้อยจากการเดินทางเร่งรีบ ทว่าแววตาที่มองเธอนั้นไม่ได้มีแค่ความโกรธเคือง แต่มันซ่อนความตื่นตระหนกบางอย่างเอาไว้—ความตื่นตระหนกที่ผู้ชายปากร้ายอย่างเขาพยายามเก็บซ่อนมันแทบตาย "เซฟเฮาส์หลังนี้ก็น่าอยู่ดีหรอกนะคะ ถ้าไม่มีความลับพวกนี้ซุกซ่อนอยู่" รินรดาลอยหน้าลอยตาตอบ เสียงใสเอ่ยราγกับกำลังวิจารณ์เมนูอาหารในร้านกาแฟ ทั้งที่ในมือถือหลักฐานชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงอดีตของเขาและเธอเข้าด้วยกัน "ริน!" คีย์ก้าวเข้ามาประชิดอย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้ก่อนที่เอกสารแผ่นนั้นจะถูกเปิดอ่านออกเสียง แต่มีหรือที่คนอย่างรินรดาจะยอมจำนน เธอบิดข้อมือหนีอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับชูแผ่นกระดาษในมือขึ้นสูงเหนือศีรษะ "ทำไมคะ? กลัวฉันรู้เหว่าไอ้โปรเจกต์ภาพยนตร์เมื่อห้าปีก่อน ที่ทำให้ผู้กำกับคนนั้นต้องถอนตัวและคุณเกือบหมดอนาคต มันมีความลับอะไรที่เกี่ยวกับนามสกุลของฉันกันแน่" ประโยคของเธอเฉียบคมราวกับมีดโกนอาบน้ำผึ้ง คีย์นิ่งงัน กรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาคมกริบมองใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด ความใกล้ชิดที่ไม่ได้ตั้งใจนี้ทำเอาหัวใจที่เต้นรัวด้วยความโกรธของเขากลับเปลี่ยนจังหวะไปอย่างสิ้นเชิง ผู้หญิงบ้าอะไร... ดื้อด้าน หวานระคนเผ็ดร้อน จนเขาอยากจะจับมาตีพิมพ์โทษฐานสอดรู้สอดเห็นให้เข็ด "เธอไม่เข้าใจหรอก ริน" เสียงของเขาอ่อนลงชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิมเมื่อเห็นเธอยังจ้องเขม็ง "บางเรื่อง... รู้ไปมันก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตเธอดีขึ้น มีแต่จะพังกันไปหมด" "ชีวิตฉันพังตั้งแต่ต้องมาติดแหงกอยู่กับซุปตาร์ปากเสียอย่างคุณแล้วค่ะ!" รินรดาตอกกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยไหวระริกด้วยความเจ็บปวดลึกๆ เมื่อก้มลงมองชื่อในเอกสารแผ่นนั้น—*ชื่อของพ่อเธอ* ที่ถูกระบุไว้ในฐานะโปรดิวเซอร์ผู้ร่วมลงทุนในโปรเจกต์ฉาวโฉ่ ก่อนที่ท่านจะเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุปริศนา ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ คีย์มองท่าทางที่เปลี่ยนไปของหญิงสาว ความเย่อหยิ่งทระนงเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอน ร่างบางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ สายตายังคงจดจ้องตัวหนังสือบนกระดาษแผ่นนั้นราวกับถูกสะกดจิต "คุณ... รู้เรื่องนี้มานานแค่ไหนแล้วคะ คีย์" เสียงของเธอนุ่มลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปในหัวใจของคนฟัง ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าเธอ มือใหญ่วางทับลงบนหลังมือบางที่สั่นเทาเล็กน้อย ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในความเย็นเยียบของห้อง แต่มันก็ยังไม่เพียงพอที่จะละลายความสงสัยที่ก่อตัวขึ้นในใจเธอ "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง..." คีย์เอ่ยเสียงแผ่ว ดวงตาคู่นั้นสะท้อนความรู้สึกผิดที่อัดแน่นมานานแรมปี "แต่ฉันแค่อยากปกป้องเธอ จากความจริงที่โคตรจะโสโครกนั่นต่างหาก" รินรดากัดริมฝีปากแน่น เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยถามต่อเพื่อเค้นเอาความจริงทั้งหมด ทว่าจังหวะนั้นเอง... *กริ๊ก!* เสียงปลดล็อกประตูหน้าบ้านดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังก้าวเข้ามาด้านในอย่างเร่งรีบ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองหน้าคีย์ที่แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดถึงขีดสุดในเสี้ยววินาที "ซ่อนตัวเร็ว!" คีย์กระซิบเสียงลอดไรฟัน ดึงร่างเธอให้ลุกขึ้นแล้วดันเข้าไปหลelahหลังตู้หนังสือบิวท์อินขนาดใหญ่ทันที ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ—บุคคลที่ถือเอกสารชุดเดียวกันนี้ แต่อยู่ในมือของคนที่น่ากลัวที่สุดในเวลานี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับตัวละครด้วยกันนะคะ หวังว่าจะชอบตอนนี้ค่า!