ความสงสัยที่เริ่มชัดเจน

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวูดดี้ปนกลิ่นกระดาษเก่าๆ ลอยอบอวลอยู่รอบตัว ทว่าเวลานี้ประสาทสัมผัสของรินรดากลับถูกดึงดูดด้วยสัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือหนาที่ปิดปากเธอไว้แน่นจนแทบไม่ได้ยินเสียงหายใจของตัวเอง แผ่นหลังของเธอแนบชิดอยู่กับแผ่นไม้เย็นเฉียบของตู้หนังสือบิวท์อิน ขณะที่เงาร่างสูงโปร่งของคีย์ ธนดลทาบทับลงมาปกป้องเธอไว้จนมิดชิด ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมครามดังแข่งกัน ทำให้สมองที่ปกติประมวลผลรวดเร็วราวจับวางของเธอกลับตื้อตันไปหมด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมบทสนทนากลุ่มเล็กๆ ที่ดังมาจากนอกบานประตูห้องทำงาน ทำให้เธอต้องกลั้นหายใจ แขกที่ไม่ได้รับเชิญ—หรือจะพูดให้ถูกคือบุคคลอันตรายที่กำลังถือเอกสารชุดเดียวกับที่พวกเธอกำลังตามหา—กำลังก้าวเข้ามาในระยะประชิด คีย์ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ข้างใบหูของเธอจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่ ร่างสูงเกร็งตัวขึ้นอย่างระแวดระวัง สายตาคมกริบมองลอดช่องว่างแคบๆ ระหว่างสันหนังสือเพื่อประเมินสถานการณ์ภายนอก ในสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายแบบนี้ รินรดากลับไม่ได้หวาดกลัวต่อบุคคลปริศนาข้างนอกเท่ากับการที่เธอต้องมาติดอยู่ในระยะประชิดกับซุปตาร์ปากร้ายคนนี้ เมื่อเสียงฝีเท้าเคลื่อนตัวห่างออกไปจนกระทั่งประตูห้องถูกปิดสนิทลงอีกครั้ง คีย์จึงผ่อนลมหายใจยาวเหยียดพร้อมกับค่อยๆ ลดมือที่ปิดปากเธอลงอย่างเบามือ "เกือบไปแล้วไหมล่ะ ยัยตัวแสบ" เสียงกระซิบแหบพร่าลอดไรฟันด้วยความโล่งอก แต่ไม่วายที่จะหยิกกัดเธอตามนิสัย รินรดาผลักอกแกร่งออกเบาๆ ทว่าหนักแน่นพอที่จะทำให้เขายอมถอยหลังไปหนึ่งก้าว เธอจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อเรียกความมั่นใจกลับคืนมา ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการหลบซ่อนตัว "ขอบคุณค่ะที่ช่วยดึงไว้... แต่ก่อนจะไปต่อ ฉันคิดว่าเรามีเรื่องต้องเคลียร์กันให้ชัดเจน" น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังต้องเลิกคิ้ว คีย์ไหล่งุ้มลงเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นกอดอก รอยยิ้มกวนประสาทที่มักจะใช้กลบเกลื่อนความจริงจังถูกยกขึ้นมาประดับมุมปาก "อะไรอีกละคุณนักเขียนบท? หรือว่าจะชมว่าผมหล่อจนคุณใจเต้นตอนที่ยืนซ้อนหลังกันเมื่อกี้" "อย่ามาเปลี่ยนเรื่องค่ะ คีย์" รินรดาหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด "เอกสารชุดนี้ ข้อมูลลับระดับองค์กร และการที่เราต้องมาติดแหง็กอยู่ในเซฟเฮาส์บ้าๆ นี่... คุณไม่ได้บังเอิญมารับงานนี้แค่เพราะอยากเปลี่ยนบรรยากาศการแสดงอย่างที่บอกตอนแรกหรอกใช่ไหมคะ?" รอยยิ้มบนใบหน้าของคีย์เลือนหายไปช้าๆ แววตาคมกริบที่มักจะซ่อนความขี้เล่นเอาไว้ เปลื่ยนเป็นความนิ่งลึกที่อ่านไม่ออก ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ เป็นฉากหลัง "ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้น?" คีย์ถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ทว่าแฝงความระแวดระวัง "เพราะคนระดับคุณ—ซุปตาร์เบอร์ต้นของประเทศที่คิวทองแน่นเอี้ยดทุกนาที ไม่มีทางเอาชื่อเสียงและอนาคตมาเสี่ยงกับคดีความใต้ดินแบบนี้โดยไม่มีผลประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่กว่าค้ำคออยู่" รินรดาก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทของเขา "บอกฉันมาตรงๆ เถอะค่ะว่าคุณเกี่ยวข้องอะไรกับคนที่ตามล่าเอกสารชุดนี้กันแน่ หรือว่า... คุณเป็นคนของฝั่งนั้นตั้งแต่แรก?" คำถามที่พุ่งตรงราวดอกไม้ไฟถูกจุดกลางวง ทำให้คีย์ถึงกับนิ่งงันไปชั่ววินาที ก่อนที่มุมปากข้างหนึ่งจะกระตุกยิ้มขึ้นมาด้วยความรู้สึกทึ่ง ระคนเอ็นดูในความช่างสังเกตของหญิงสาวตรงหน้า "คุณนี่มัน... ฉลาดเป็นกรดเกินไปจนน่ากลัวจริงๆ ยัยตัวแสบ" คีย์ถอนหายใจยาว ยอมรับกลายๆ ด้วยท่าทีที่ผ่อนคลายขึ้น แต่แววตากลับจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ถ้าผมบอกว่าผมไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกับไอ้พวกนั้น... แต่ผมเข้ามาเกี่ยวข้องเพราะมี 'บางอย่าง' ที่สำคัญยิ่งกว่าชีวิตของผมอยู่ในมือคุณล่ะ คุณจะเชื่อไหม?" "สิ่งสำคัญอะไรคะ?" รินรดาลดเกราะป้องกันลงเล็กน้อยเมื่อเห็นความจริงจังที่สะท้อนออกมาจากแววตานั้น แต่น้ำเสียงยังคงความสงสัย คีย์ก้าวเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง จนระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนขัดกับสถานการณ์รอบตัวทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ "ก็เพราะว่า..." *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงขัดจังหวะคำสารภาพที่กำลังจะเอ่ยออก ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ทันตั้งตัว ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่สาม—ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มของชายผู้มีรอยแผลเป็นเด่นชัดที่หางตา ซึ่งกำลังจ้องมองตรงมาที่พวกเขาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ และเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงในพริบตา "เจอตัวจนได้นะ... คุณธนดล และคุณนักเขียนคนเก่ง คิดว่าจะซ่อนตัวพ้นเหรอ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนสำหรับการติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะชอบตอนนี้ค่ะ!