ยอมรับว่าเธอมีของ

แสงไฟฉายกราดวับผ่านกระจกฝ้าของห้องเก็บของแคบๆ จนละอองฝุ่นในอากาศสะท้อนระยิบระยับราวกับดวงดาวที่ถูกขังไว้ในความมืด รินรดาผละตัวออกจากอกกว้างของคีย์ด้วยความเร็วแสง ราวกับผิวเนื้อที่แนบชิดกันเมื่อครู่เป็นถ่านไฟแดงที่ลวกเอาความตื่นตัวกลับคืนมา หัวใจของเธอยังเต้นโครมครามกระหน่ำรัวอยู่ในอก ยิ่งกว่าตอนที่วิ่งหนีพายุฝนเข้ามาในเซฟเฮาส์แห่งนี้เสียอีก "เฮ้ย! หลบตรงนี้เร็วคุณ!" คีย์กระซิบเสียงลอดไรฟัน มือหนาคว้าข้อมือเล็กของเธอแล้วดึงเข้ามาหลบหลังชั้นวางแฟ้มเอกสารสูงท่วมหัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นฝนและไอร้อนจากร่างกายของเขาโชยแตะจมูกจนรินรดาต้องเม้มปากแน่น เธอขยับตัวถอยหนีแต่ติดกำแพงเย็นเฉียบ จนกระทั่งร่างสูงก้าวเข้ามาบังร่างของเธอไว้มิดชิด ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดอยู่เหนือศีรษะท่ามกลางความเงียบงัน ตึง... ตึง... เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงสบถสบถของทีมงานกองถ่ายที่เดินตรวจตราความเรียบร้อยดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ "เชี่ยเอ๊ย ฝนตกหนักชะมัด ประตูก็ล็อกไม่ได้... เฮ้ย ใครเอาลังพวกนี้มาวางขวางวะเนี่ย!" เสียงทุ้มของทีมงานคนหนึ่งบ่นอุบอือก่อนที่ลำแสงไฟฉายจะสาดส่องเข้ามาผ่านช่องว่างระหว่างชั้นวางเอกสาร รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ เผลอเอื้อมมือไปควชายเสื้อแจ็คเก็ตของคีย์ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว สัมผัสจากปลายนิ้วทำให้ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย คีย์เหลือบมองมือเล็กที่กำเสื้อเขาแน่น ก่อนจะก้มลงกระซิบเบาๆ ริมหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เจือความขบขันระคนเอ็นดูเล็กน้อย "กลัวเหรอครับ... อ๊ะ หมายถึง กลัวเหรอคะนักเขียนมือทอง ตัวสั่นเชียวนะเรา" รินรดาค้อนขวับส่งไปให้ในความมืด ต่อให้มองไม่เห็นใบหน้าชัดเจน เธอก็รู้ว่าคนปากเสียกำลังยิ้มเยาะเธออยู่แน่ๆ เธอจึงแกล้งศកศอกใส่ซี่โครงเขาไปทีหนึ่งเต็มแรง จนคีย์ต้องสูดปากซีดซี้ดด้วยความเจ็บปวดแต่ต้องกลั้นเสียงไว้ไม่ให้เล็ดลอดออกไป โชคดีที่ทีมงานเดินผ่านไปโดยไม่ได้รื้อค้นอะไรเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าค่อยๆ ถอยห่างออกไปจนกระทั่งเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดหลังคาโกดังอย่างต่อเนื่อง เมื่อมั่นใจว่าปลอดภัยแล้ว คีย์ถึงได้ยอมขยับตัวถอยออกไปช้าๆ เขายกมือขึ้นลูบซี่โครงตัวเองป้อยๆ พลางหรี่ตามองคนตัวเล็กที่ตอนนี้เชิดหน้าขึ้นทำเป็นมองไปทางอื่น ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ "มือหนักเป็นบ้า... เกือบตายเพราะโดนคุณฆาตกรรมอำพรางในตู้เก็บของซะแล้วมั้งเนี่ย รินรดา" คีย์เอ่ยแซะด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามสไตล์ แต่ดวงตาคมกริบกลับประกายระยิบระยับในความสลัว "ถ้าคุณไม่ปากมากและไม่หาเรื่องเข้าตัว เราคงไม่ต้องมาแอบอยู่ตรงนี้หรอกนะคะคุณธนดล" รินรดาย้อนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบสนิทแต่แฝงความเข่นเขี้ยว "ว่าแต่... เลิกบังคับฉันให้เขียนบทใหม่ตามใจคุณได้หรือยังคะ เพราะดูท่าทางแล้ว รสนิยมของคุณน่าจะเหมาะกับการเป็นผู้ประสบภัยมากกว่าจะเป็นพระเอกซุปตาร์นะ" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมเข้มจ้องมองใบเนียนใสที่รั้นขึ้นสีระเรื่ออย่างพิจารณา บรรยากาศรอบตัวที่เคยตึงเครียดค่อยๆ เจือจางลง เหลือเพียงความเงียบที่มีเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะรองรับ ร่างสูงเดินเลี่ยงไปหยิบสมุดบันทึกปกหนังสีดำที่รินรดาทำตกไว้บนโต๊ะทำงานเก่าๆ ตอนที่วิ่งหนีเข้ามา หล่อนวางมันทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ คือ... มันเปิดคาอยู่หน้าบทที่เธอนั่งปั่นแก้ไขมาตลอดทั้งคืนก่อนหน้านี้ คีย์ก้มลงอ่านตัวหนังสือลายมือเป็นระเบียบแต่หนักแน่นบนหน้ากระดาษ แววตากวนประสาทเมื่อครู่ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความทึ่งทีละน้อย ทีละน้อย... รินรดายืนกอดอกมองท่าทีของเขาด้วยความระแวง เธอไม่ชอบให้ใครมาวิจารณ์งานเขียนของเธอก่อนที่มันจะเสร็จสมบูรณ์ โดยเฉพาะพวกดาราที่คิดว่าตัวเองรู้ดีกว่าคนเขียนบทอย่างเจ้าตัว "มองทำไมคะ? จะหาจุดติเพื่อเอาไปสั่งผู้กำกับให้เปลี่ยนบทอีกหรือไง" เธอดักคอเสียงแข็ง คีย์เงยหน้าขึ้นจากสมุดบันทึก ดวงตาคมมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่สายตาดูแคลนหรือเยาะหยันเหมือนวันแรกที่เจอหน้ากัน แต่เป็นประกายความยอมรับ... และความทึ่งที่ซ่อนไว้ไม่มิด "คุณเขียนฉากนี้เองเหรอ..." คีย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังจนรินรดาถึงกับชะงัก "ฉากที่นางเอกเลือกที่จะเดินหันหลังให้พระเอก ไม่ใช่เพราะหมดรัก... แต่เพราะรู้ว่าถ้าอยู่ต่อ ทั้งคู่จะพังกันไปทั้งคู่" รินรดากะพริบตาปริบๆ เผลอคลายอ้อมแขนที่กอดอกไว้ออกโดยไม่รู้ตัว "ทำไมคะ? มันดูน้ำเน่าเกินไปสำหรับซุปตาร์ผู้ยิ่งใหญ่อย่างคุณหรือไง" "เปล่า..." คีย์ส่ายหัวช้าๆ รอยยิ้มมุมปากจางหายไป เหลือเพียงความเงียบขรึมที่จริงจัง "แต่มัน... เจ็บชะมัด" คำพูดสั้นๆ นั้นทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอจ้องมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่สะท้อนกับแสงไฟฉายที่วางอยู่บนโต๊ะ คีย์ไม่ได้พูดเล่น แววตาของเขาตอนที่กวาดสายอ่านตัวอักษรบรรทัดสุดท้าย สะท้อนความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่ดาราหนุ่มร้อยล้านวิวคนหนึ่งควรจะมี "ฉันคิดว่าคุณเป็นแค่พวกยึดติดกับความเป๊ะและบทบาทหล่อๆ บนจอซะอีก" รินรดาเผลอพูดออกไปตามความรู้สึกที่แท้จริง น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว "ผมก็คิดว่าคุณเป็นแค่ยายตัวแสบปากจัด ที่เก่งแต่ทฤษฎีแต่ไม่เข้าใจความรู้สึกของมนุษย์จริงๆ ซะอีก" คีย์ย้อนกลับทันควัน พร้อมกับก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอทีละก้าว จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับชั้นวางเอกสารอีกรอบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่พวงแก้มเนียน รินรดารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ ขยับไปไหนไม่ได้ราวกับถูกสะกดด้วยดวงตาสีนิลคู่นั้นที่กำลังมองตรงมาอย่างลึกล้ำ "แต่ยอมรับ..." คีย์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ "ว่าครั้งนี้... คุณมีของจริง" รินรดาสบตากับเขา หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวยิ่งกว่ากลองเพล เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ พยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มีเพื่อไม่ให้แสดงอาการหวั่นไหวให้เขาเห็น แต่ทว่า... ปลายนิ้วมือของคีย์ที่ยกขึ้นมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากให้อย่างเบามือ กลับทำให้สมองของเธอดับวูบลงไปดื้อๆ ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและเคมีระหว่างทั้งคู่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของคีย์ก็แผדเสียงแหลมดังขึ้นทำลายความเงียบ คีย์ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด เขากดตัดสายทิ้งทันทีโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองหน้าจอ แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเขาก็ดังลั่นมาจากทางหน้าเซฟเฮาส์ "คุณคีย์! คุณคีย์อยู่แถวนี้ไหมครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงผู้จัดการส่วนตัวของคีย์ตะโกนเรียกเสียงดังหอบฮัก พร้อมกับแสงไฟฉายหลายดวงที่สาดส่องเข้ามาใกล้เรื่อยๆ รินรดาได้สติ รีบผลักอกคีย์ออกห่างทันทีอย่างแรงจนร่างสูงเซไปเล็กน้อย เธอจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่อย่างลนลาน ขณะที่คีย์สบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสียที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ "มีอะไรวะ!" คีย์ตะโกนตอบกลับเสียงห้วนด้วยความหงุดหงิดเต็มประดา แต่ยังไม่ทันที่ผู้จัดการส่วนตัวจะวิ่งมาถึงหน้าห้องเก็บของ ประตูไม้เก่าๆ ก็ถูกผลักเปิดผางออกด้วยแรงผลักอย่างแรง เผยให้เห็นใบหน้าตื่นตระหนกของผู้จัดการส่วนตัวที่ซีดเผือดราวกับเห็นผี "คุณคีย์ครับ... ทีมงานไปเช็กมอนิเตอร์สำรองที่อัปโหลดไฟล์บทตอนล่าสุดขึ้นคลาวด์เมื่อกี้... แล้วเจอเรื่องประหลาดครับ!" ผู้จัดการหอบหายใจถี่รัว ชี้มือไปทางหน้าจอแท็บเล็ตในมือที่สั่นเทา "มีคนแฮกเข้าระบบกองถ่าย แล้วปล่อยร่างบทละครตอนที่ 8 ที่คุณเพิ่งแก้กับคุณรินรดาออกสู่สาธารณะชนแล้วครับ ตอนนี้แฮชแท็กติดเทรนด์อันดับหนึ่ง Twitter ไปเรียบร้อยแล้ว!" รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่คีย์หันขวับมามองหน้าเธอทันที ดวงตาคมกริบฉายแววอันตรายและคาดเดาไม่ได้ ใครบางคนกำลังเล่นตลก... และเป้าหมายของมันคือการทำลายพวกเขาทั้งคู่ในคราวเดียว! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันเสมอนะคะ มาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันค่ะ! — ดาวตกคืนคริสต์มาส