การเผชิญหน้ากับต้นสังกัด

“ถ้าคุณยังคิดจะเอาอนาคตของฉันไปแลกกับเรตติ้งละครน้ำเน่าเรื่องนั้น ฉันแนะนำให้เซ็นใบลาออกให้ฉันตอนนี้เลยค่ะคุณพี่คีย์” น้ำเสียงของรินรดาเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องนั่งเล่นของเซฟเฮาส์ ร่างบางยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัว ดวงตากลมโตจ้องเขมรผู้ชายตัวสูงใหญ่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้องด้วยความไม่สะทกสะทahan สองสัปดาห์ที่ผ่านมาพื้นที่แคบๆ แห่งนี้ควรจะเป็นเขตปลอดมลพิษจากกองถ่ายและสื่อมวลชน แต่ดูเหมือนว่าสวรรค์จะไม่ได้เข้าข้างเธอนัก เมื่อบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด—และเป็นคนที่เธอไม่อยากเห็นหน้ามากที่สุดในยามวิกาลแบบนี้—กลับยืนอยู่ตรงหน้า คีย์ ธนดล ไม่ได้สะทกสะท้านกับคำประกาศิตนั้นแม้แต่น้อย ซุปตาร์หนุ่มในชุดสูทลำลองสีเข้มยังคงรักษาฟอร์มความเนี้ยบไว้ได้ทุกกระเบียดนิ้ว แม้เส้นผมจะยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการเดินทาง เขากวาดสายตาคมกริบสำรวจสภาพรอบตัว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าบึ้งตึงของหญิงสาว มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นนิดๆ ในแบบที่รินรดาเห็นแล้วอยากจะคว้าตะหลิวฟาดหน้าสักทีสองที “ปากเก่งขึ้นเยอะนี่รินรดา อยู่ที่นี่นานจนลืมไปแล้วหรือไงว่าใครเป็นคนเซ็นสัญญาจ้างคุณเข้ามาปั่นเรตติ้งบทละครให้ผม” คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงความกดดันอันทรงพลังตามแบบฉบับพระเอกเบอร์หนึ่งที่คนทั้งประเทศเกรงใจ แต่ขอโทษเถอะ... ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เธอแน่นอน “จำได้แม่นค่ะ และจำได้ด้วยว่าในสัญญาไม่ได้ระบุว่าฉันต้องเอาศักดิ์ศรีมาให้คุณกับผู้จัดการสมองกลวงของคุณเหยียบยละเล่นสนุก!” รินรดาตอกกลับทันควัน ขาเรียวก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างไม่เกรงกลัวความต่างของส่วนสูง “ข่าวฉาวหน้าหนึ่งวันนี้ฝีมือใคร คุณคิดว่าฉันโง่จนดูไม่ออกหรือไงคะ ว่าคุณกับผู้จัดการส่วนตัวกำลังเล่นเกมสกปรกอะไรอยู่” คีย์ชะงักไปนิด ดวงตาสีนิลไหววูบชั่วพริบตาก่อนจะกลับมาเรียบเฉย เขาถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย มือหนายกขึ้นเสยผมตัวเองลวกๆ “คุณคิดว่าผมว่างมากจนต้องเอาชื่อเสียงตัวเองมาแลกกับการสร้างข่าวฉาวกับนักเขียนบทปากร้ายอย่างคุณเหรอ ริน” “ก็แล้วใครล่ะคะที่สั่งให้ผู้จัดการคีย์บุกมาที่บ้านพักลับนี่... อ้อ พูดถึงก็มาพอดีนี่คะ” เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอรับอนุญาต ร่างอวบอึดอัดของ 'พี่ก้อย' ผู้จัดการส่วนตัวมือทองของคีย์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือถือในมือสั่นระริกราวกับถือระเบิดเวลา “คีย์! ริน! ตายแล้ว... พวกเธอสองคนยังมานั่งเถียงกันอยู่อีกเหรอ ตอนนี้หน้าเพจสำนักข่าวบันロกแตกไปถึงไหนต่อไหนแล้วรู้ไหม!” พี่ก้อยโพล่งขึ้นทันทีที่ก้าวพ้นธรณ์ประตู ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด “มีคนแอบถ่ายรูปตอนที่คีย์ขับรถเข้ามาที่นี่เมื่อคืนนี้ แถมยังปล่อยภาพหลุดเซ็ตใหม่ออกมาอีก คราวนี้ไม่ใช่แค่เรื่องละครแล้วนะ แต่พวกมันเล่นประเด็นว่าเรากำลังซุกกิ๊กหลบข่าวฉาว!” รินรดาหันขวับไปมองหน้าพระเอกหนุ่มทันที ดวงตาคู่วันวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด “ไหนคุณบอกว่าเคลียร์กับทางต้นสังกัดเรียบร้อยแล้วไงคะคีย์! ไหนว่าไม่มีใครรู้พิกัดที่นี่!” “ผมจัดการแล้วจริงๆ…” คีย์ขมวดคิ้วแน่น สันกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตาเมื่อเห็นสีหน้าเอาจริงเอาจังของหญิงสาว “ผมไม่คิดว่าไอ้พวกเหยี่ยวข่าวจะตามรอยรถผมมาถึงนี่ได้เร็วขนาดนี้” “จัดการเหรอคะ? คำว่าจัดการของคุณมันหมายถึงปล่อยให้เรื่องมันบานปลายจนฉันกลายเป็นจำเลยสังคมแบบนี้เนี่ยนะ!” รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ความกดดัน ความอึดอัด และความเหนื่อยล้าตลอดหลายวันที่ต้องมาติดแหง็กอยู่กับผู้ชายปากร้ายคนนี้ระเบิดออกมาเป็นหยดน้ำตาแห่งความคับแค้น แม้เธอพยายามจะกลั้นมันไว้แค่ไหนก็ตาม คีย์เห็นหยดน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วยตาคู่นั้น หัวใจที่เคยแข็งกระด้างกลับกระตุกวูบอย่างแรง ความซึนและท่าทีเย่อหยิ่งเมื่อครู่ปลิวหายไปในอากาศ ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้าไปหาเธอด้วยความรวดเร็ว หมายจะเอื้อมมือไปคว้าไหล่บางมาปลอบโยนตามสัญชาตญาณของการ ‘คลั่งรัก’ ที่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้ท่าทางกวนประสาท “ริน… ฟังผมก่อน…” “อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะคะ!” รินรดาปัดมือเขาออกอย่างแรง ถอยหลังกรูดจนหลังชนผนังห้องครัว สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวังและระแวง “ฉันควรจะรู้ตัวตั้งแต่วันแรกแล้วว่าผู้ชายอย่างคุณมันอันตรายแค่ไหน... ฉันจะเก็บกระเป๋าออกไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ เชิญพวกคุณเสวยสุขกับเรตติ้งปลอมๆ นี่ตามสบายเลย!” “รินรดา!” คีย์เสียงดังขึ้นด้วยความตกใจ ร่างสูงพุ่งเข้าไปขวางทางเดินไม่ให้เธอหนีเข้าห้องนอน “คุณจะบ้าเหรอ ออกไปตอนนี้ข้างนอกมีนักข่าวรุมทึ้งคุณยิ่งกว่าฝูงไฮยีน่ารุมกินโต๊ะนะเว้ย!” “แล้วมันเรื่องของฉันไหมล่ะคะ! ปล่อย!” บรรยากาศในห้องตึงเครียดถึงขีดสุด พี่ก้อยที่ยืนเป็นอากาศธาตุมานานทำได้เพียงอ้าปากค้าง มองคู่กัดแห่งปีที่กำลังจะระเบิดใส่กันรอบใหม่ แต่ทว่า... ก่อนที่สงครามขนาดย่อมจะลามเลียไปมากกว่านั้น เสียงกริ่งหน้าประตูกลับดังขึ้นอย่างต่อเนื่องและยาวนาน ราวกับคนกดตั้งใจจะพังมันให้พังคามือ *กริ๊งงงงงงง!* ทั้งสามคนชะงักกึก หันขวับไปมองบานประตูหน้าบ้านพร้อมกันด้วยความตกตะลึง รินรดาใจหายวาบ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกเธอว่าสถานการณ์ตอนนี้เลวร้ายเกินกว่าจะรับไหวแล้ว ขณะที่คีย์แววตาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขารีบขยับตัวบังร่างบางของหญิงสาวไว้ด้านหลังโดยอัตโนมัติ พร้อมกับที่บานประตูหน้าบ้านถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานีจากฝั่งผู้มาเยือน “เซอร์ไพรส์ค่ะทุกคน... หวังว่าฉันคงไม่ได้มาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของ ‘คู่รักจำเป็น’ หรอกนะ?” เสียงหวานหยาดเยิ้มแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง ดวงตาคมปลาบกวาดมองสภาพภายในบ้านด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย และทันทีที่รินรดากวาดสายตาไปเห็นใบหน้านั้น หัวใจของเธอก็ร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ...มณฑา... นางเอกสาวเบอร์ต้นของช่องและคู่จิ้นเบอร์หนึ่งของคีย์ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับทีมกล้องโทรทัศน์ช่องใหญ่ที่ตามหลังเข้ามาไม่ต่ำกว่าสามชีวิต!