ปกป้องเธอคือหน้าที่

แฟลชจากกล้องโทรทัศน์หลายตัวสาดวาบเข้ามาราวกับจะควักลูกตาออกไปสดๆ รอนรดากะพริบตาถี่เพื่อปรับโฟกัส ภาพของมณฑาในชุดเดรสแบรนด์เนมสีแดงเพลิงที่ยืนโพสท่าอย่างมั่นใจหลังทีมงานกองถ่ายช่องใหญ่ ทำให้เซฟเฮาส์หลังนี้แคบลงไปถนัดตา "อุ๊ย ตายจริง... ริน มาทำอะไรที่นี่คะเนี่ย แล้วนั่น... คุณคีย์?" เสียงหวานหยาดเยิ้มเอ่ยทักทายพลําพรางกวาดสายตาสำรวจสภาพของรินรดาที่อยู่ในเสื้อฮู้ดตัวโคร่งไร้การเซ็ตผม และคีย์ ธนดล ซุปตาร์หนุ่มที่ยืนบังรัศมีกล้องอยู่ครึ่งตัวด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่นัยน์ตากราดเกรี้ยว มณฑากำลังเล่นเกมการเมืองในวงการ เธอจงใจพาคนบุกมาเพื่อขยี้ข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างนักแสดงหนุ่มกับนักเขียนบทสาวนอกรอบ การันตีเรตติ้งรายการสดแบบไม่ต้องสืบ "คุณมณฑาคะ ทีมงานของคุณดูจะล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวเกินไปหน่อยนะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ความกลัวที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธ ปากบางเม้มเข้าหากันอย่างพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ "แหม รินก็พูดเกินไปค่ะ พวกเราแค่มาทำสกู๊ปพิเศษเรื่องเซฟเฮาส์ธรรมชาติ... ใครจะไปรู้ล่ะคะว่าจะแจ็กบ็อกซ์เจอคุณคีย์กับคุณรินอยู่ด้วยกันสองต่อสองแบบนี้" มณฑายิ้มหวานหยด ยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา คมมีดซ่อนอยู่หลังคำพูดเคลือบน้ำตาลชัดๆ ไมโครโฟนไร้สายจากนักข่าวภาคสนามจ่อเข้ามาใกล้รินรดาโดยไม่ต้องขออนุญาต คำถามรัวเป็นชุดพ่นออกมาเหมือนกระสุนปืน "คุณรินรดาคะ มีข่าวลือว่าโปรเจกต์ซีรีส์เรื่องล่าสุดที่คุณเขียน เป็นเพราะคุณใช้ความสัมพันธ์ส่วนตัวกับคุณคีย์เข้าแลกหรือเปล่าคะ?" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ มือเรียวที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อฮู้ดกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ตรรกะและเหตุผลที่เธอสะสมมาตลอดชีวิตเกือบจะพังทลายลงในวินาทีที่โดนตั้งคำถามเชิงใส่ร้ายป้ายสีต่อหน้ากล้องสาธารณะ แต่มือหนาของใครบางคนกลับเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้... ดึงรั้งให้ถอยไปหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างมั่นคง คีย์ ธนดล ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว รัศมีดาราที่ทรงพลังและรังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจนทีมงานตากล้องถึงกับชะงักฝีเท้า ใบหน้าหล่อเหลาไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบกวาดมองทีมงานทุกคนด้วยแววตาที่กดดันเสียจนบรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที "กล้องตัวนั้น... ปิดซะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นโดยไม่มีความเกรงกลัว มณฑาหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนความประหม่า "อุ๊ย คุณคีย์คะ อย่าซีเรียสสิคะ สังคมเขาก็แค่อยากรู้ความจริง..." "ความจริงอะไรของเธอมณฑา?" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเยียบเย็นจนน่ากลัว "อยากรู้ว่าฉันมาทำอะไรที่นี่งั้นเหรอ? งั้นก็บอกให้รู้ไว้ตรงนี้เลยว่า... ฉันเป็นคนขอร้องให้รินรดามาช่วยแก้บทให้ฉันเอง และเซฟเฮาส์นี่ก็เป็นพื้นที่ส่วนตัวที่ฉันเป็นคนกราบกรานเช่าให้เธอมาทำงาน!" รินรดาเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง เธอมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังลมหนาวให้เธอ หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธ กลับพลิกผันมาเต้นระส่ำด้วยความสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ "คุณคีย์คะ แต่ว่าหลักฐานภาพถ่าย..." นักข่าวสาวคนหนึ่งพยายามแทรก "หลักฐานบ้าอะไร?" คีย์หันขวับไปมองหน้าตากล้องและนักข่าวคนนั้นทันที ดวงตาดุดันราวกับเสือดาวที่กำลังปกป้องอาณาเขต "ถ้าพวกคุณยังไม่อยากโดนทีมทนายของฉันฟ้องข้อหาบุกรุกและหมิ่นประมาทจนหมดตัว... ก็ไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้ซะเดี๋ยวนี้!" คำพูดเด็ดขาดและท่าทีปกป้องอย่างออกนอกหน้าของซุปตาร์หนุ่มทำให้มณฑาหน้าเสีย รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าหลุดลุ่ยจนแทบรักษาทรงไว้ไม่ไหว เธอหันไปส่งสัญญาณให้ทีมงานเก็บอุปกรณ์ด้วยความจำยอม ก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าออกจากบ้านไปพร้อมกับทีมงาน ประตูบ้านถูกปิดลง ความเงียบสงบกลับมาเยือนอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง รินรดายืนนิ่งอยู่ข้างหลัง มองคนที่ยังคงยืนบังหน้าเธอไม่ยอมขยับไปไหน "คุณ... ทำแบบนั้นทำไมคะ? รู้ตัวหรือเปล่าว่าพรุ่งนี้ข่าวฉาวของคุณจะพาดหัวใหญ่โตแค่ไหน" คีย์ค่อยๆ หันกลับมามองเธอ ดวงตาที่เคยเกรี้ยวกราดเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เขารอนแรมความโกรธทิ้งไป เหลือไว้เพียงความเหนื่อยอ่อนและประกายความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "แล้วเธอคิดว่าฉันควรยืนดูคนอื่นรังแกเธออยู่เฉยๆ หรือไง?" คีย์เอ่ยเสียงเบาแต่นิ่งสนิท เขาก้าวเข้ามาใกล้จนรินรดารู้สึกได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา "ริน... ฉันบอกแล้วไงว่าเรื่องของเธอ ก็คือเรื่องของฉัน" "แต่คุณเป็นถึงพระเอกเบอร์หนึ่งนะคะ การเอาชื่อเสียงมาปกป้องฉันแบบนี้มัน..." "ฉันไม่สนใจชื่อเสียงบ้าบออะไรนั่นหรอกถ้าแลกกับการต้องเห็นเธอยืนตัวสั่นอยู่หน้ากล้องพวกนั้น" คีย์ตัดบท น้ำเสียงจริงจังจนรินรดาพูดไม่ออก มือหนายื่นมาจับปอยผมที่หลุดลุ่ยของเธอทัดหูอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนผิดกับมาดปากร้ายที่เธอคุ้นเคย รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง อารมณ์ความรู้สึกอัดแน่นอยู่ในอกจนพูดไม่ออก "คีย์..." เธอกระซิบเรียกชื่อเขาแผ่วเบา ดวงตาคมกริบของพระเอกหนุ่มมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของเธอ "ถ้าขอบคุณฉัน... พูดคำว่ารักออกมาสิริน" คีย์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์แต่แววตากลับจริงจังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ รินรดาชะงัก ค้างพะงาบอยู่ในระยะประชิด หัวใจกำลังจะระเบิดด้วยความเขินอาย แต่ก่อนที่เธอจะได้ตอบโต้อะไร เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อฮู้ดของเธอก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูฉับพลัน! รินรดาสะดุ้งเฮือก รีบผละถอยหลังออกมาอย่างลนลาน ควักโทรศัพท์มือขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏว่าเป็นเบอร์ของ "ผู้จัดละครจอมเคี่ยว" ที่โทรเข้ามาจี้งานด่วน ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะกดรับสาย คีย์กลับเอื้อมมือมาปัดโทรศัพท์ในมือเธอร่วงลงบนโซฟาอย่างไม่ใยดี ก่อนจะรวบเอวบางของเธอเข้าหาตัวอีกครั้งด้วยสายตาดุดันกว่าเดิม "อย่าเพิ่งสนใจคนอื่น..." คีย์โน้มใบลงมาใกล้ใบหู กระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "เคลียร์เรื่องของเราให้จบก่อน... รินรดา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!