คนหนึ่งเนี้ยบ อีกคนเน้นเซอร์

"ถ้าคุณยังกล้าวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้สักทองโดยไม่มีที่รองแก้วอีกครั้ง ฉันจะเอาป้ายประกาศเขตหวงห้ามไปแปะไว้บนหน้าผากคุณจริง ๆ ด้วยนะคะ คีย์ ธนดล" น้ำเสียงตวัดห้วนของรินรดาพุ่งทะลุความเงียบยามสายในเซฟเฮาส์หลังงามทันทีที่ปลายนิ้วเรียวของซุปตาร์หนุ่มปล่อยแก้วเซรามิกกระทบพื้นผิวโต๊ะ ร่างบางในชุดนอนผ้าฝ้ายลายทางเดินดุ่ม ๆ เข้ามาหยุดยืนจ้องเขม็ง ใบหน้าเรียวเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างคนถือไพ่เหนือกว่าในเรื่องระเบียบวินัย คีย์ ธนดล ชะงักมือที่กำลังจะหยิบแซนด์วิช เขาปรายตามองแก้วกาแฟของตัวเองสลับกับใบหน้าบึ้งตึงของหญิงสาว มุมปากหยักลึกยกยิ้มกวนประสาทตามสไตล์ผู้ชายที่โลกทั้งใบต้องหมุนรอบตัวเขา "โธ่ คุณรินรดาคะ มันก็แค่น้ำตาลกับคาเฟอีนหยดเดียว โต๊ะตัวนี้ไม่ได้บอบบางขนาดโดนละอองกาแฟแล้วจะลุกขึ้นมาประท้วงหยุดงานหรอกน่า อีกอย่าง... ความเนี้ยบเกินเบอร์ของคุณเนี่ย บางทีมันก็ทำเอาบ้านหลังนี้บรรยากาศเหมือนห้องไอซียูโรงพยาบาลเอกชนเข้าไปทุกทีแล้วนะคะ" "อ๋อเหรอคะ? งั้นช่วยกรุณาจำใส่สมองอันปราดเปรื่องของคุณไว้ด้วยว่า บ้านหลังนี้ฉันเป็นคนทำความสะอาด และถ้าคุณยังมีความสามารถในการใช้ชีวิตแบบ 'มนุษย์ถ้ำ' ที่หยิบจับอะไรก็รกเรื้อไร้ทิศทาง กรุณาย้ายก้นกลับไปอยู่คอนโดเพนต์เฮาส์หรูหราราคาเก้าหลักของคุณซะ จะได้มีแม่บ้านคอยวิ่งเช็ดรอยนิ้วมือตามตูดคุณตลอดเวลา!" รินรดาตอกกลับด้วยความเร็วระดับติดสปีด ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อคืน ความต่างระหว่างเธอกับเขาไม่ใช่แค่เรื่องรสนิยม แต่มันคือสงครามเย็นย่อม ๆ ที่ปะทุขึ้นทุกครั้งเมื่อโคจรมาเจอพื้นที่ส่วนตัว คีย์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นช่างน่าหมั่นไส้ในสายตาเธอเสียเหลือเกิน ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปประชิดร่างบางที่ยืนกอดอกแน่นอย่างไม่มีทีท่าจะถอยรอน รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตากับเขา ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นกาแฟคั่วบดอ่อน ๆ ลอยเข้าแตะจมูก "ปากเก่งจังเลยนะคะ... เมื่อคืนตอนที่ได้ยินเสียงแปลก ๆ หน้าบ้าน คุณยังวิ่งมาเกาะแขนฉันแน่นจนแทบจะฝังเล็บลงในเนื้ออยู่เลยไม่ใช่เหรอ?" คำทักท้วงพร้อมรอยยิ้มมุมปากของเขาทำเอารินรดาร้อนผ่าวไปถึงใบหู หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างอย่างขัดใจ นึกอยากจะยกมือขึ้นตบปากไอ้ซุปตาร์จอมกวนนี่สักทีสองที ข้อหาขุดเรื่องน่าอายเมื่อคืนมาล้อเลียนหน้าตาเฉย "นั่นมัน... สถานการณ์ฉุกเฉินต่างหากล่ะคะ! ใครจะไปรู้ว่าไอ้เสียงกุกกักนั่นมันจะเป็นแค่แมวป่าหลงเข้ามา ไม่ใช่พวกตามรอยเราสักหน่อย!" "อ้าวเหรอคะ นึกว่ากลัวจนขาสั่นซะอีก" คีย์แกล้งทำเสียงสูงเลียนแบบน้ำเสียงตื่นตระหนกของเธอเมื่อคืน ทำเอารินรดากำหมัดแน่นด้วยความหมั่นไส้จนเล็บแทบจะจิกเข้าเนื้อ "ถ้าคุณยังมีอารมณ์มาแซะฉันว่าง 
งั้นเชิญเก็บกวาดห้องครัวเองเลยนะคะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หน้าที่ซักล้าง จัดระเบียบ และทำความสะอาดพื้นที่ส่วนกลาง... คุณเหมาหมดค่ะ!" รินรดาสลัดตัวเดินหนีทันที ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับคนประเภทที่หายใจเข้าออกเป็นความกวนประสาท ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะก้าวพ้นขอบประตูห้องครัว ร่างสูงใหญ่ก็ไวกว่า คว้าข้อมือเรียวไว้ได้ทัน แรงดึงเบา ๆ ทำให้เธอเซเข้าไปปะทะแผงอกอุ่นโดยไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดไปชั่วขณะเมื่อใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ดวงตาคมกริบของคีย์ที่มักจะใช้มองกล้องด้วยความเย้ายวนยามเป็นซุปตาร์ ตอนนี้กลับฉายแววความจริงจังบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีกวนโอ๊ย "ปล่อยนะ..." เสียงของรินรดาเบาลงโดยอัตโนมัติ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวผิดจังหวะกับสัมผัสอุ่นที่ข้อมือ "โกรธจริงเหรอคะเนี่ย..." คีย์กระซิบเสียงนุ่ม ทอดมองแววตาไหวระริกของหญิงสาว "โอเค ๆ ฉันยอมแพ้คุณแล้วก็ได้... จะให้รองแก้ว จะให้เช็ดโต๊ะ จะให้ทำอะไร... ว่ามาเลยค่ะ ท่านผู้กำกับความสะอาด" รินรดากะพริบตาปริบ ๆ ความโกรธเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเคอะเขินที่แล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมหัวใจ เธอพยายามดึงข้อมือกลับแต่เขากลับกระชับมันแน่นขึ้นอีกนิด "ปล่อยมือฉันก่อนค่ะ แล้วค่อยคุยกันดี ๆ" คีย์ยิ้มกริ่ม ยอมคลายมือออกอย่างง่ายดาย แต่ทว่า... จังหวะที่รินรดากำลังจะถอยหลังหนีความอึดอัดนี้ สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาดำเคลื่อนไหวผ่านกระจกบานใหญ่ของห้องนั่งเล่นที่เชื่อมต่อกับสวนหย่อมด้านนอก บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความหวานชวนจิกหมอนเป็นความเย็นเยียบในเสี้ยววินาที รินรดานิ่งง็งัน ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเงาดำนั้นไม่ได้กะSมหรือเคลื่อนไหวแบบสัตว์เลี้ยง แต่มันคือร่างของมนุษย์ที่สวมฮู้ดสีดำสนิท กำลังยืนจ้องตรงมาที่พวกเธอผ่านบานกระจกใสแจ๋ว... พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่สะท้อนผ่านแสงแดด "เจอตัวแล้ว... ความลับที่พวกเธอพยายามซ่อนไว้ มันจบลงแค่นี้แหละค่ะ" เสียงกระซิบที่ดังลอดเข้ามาผ่านช่องลมระบายอากาศด้านบน พร้อมกับเสียงเคาะกระจกเบา ๆ สามครั้งติดกัน ทำเอารินรดาและคีย์แข็งค้างราวกับถูกสาปให้เป็นหิน... ในเมื่อเซฟเฮาส์หลังนี้ถูกปิดตาย และไม่มีใครควรจะรู้พิกัดของมันนอกจากพวกเขาสองคน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งแสบทั้งฟินของทั้งคู่เสมอนะคะ