ความเปราะบางของคนไร้ใจ

กลิ่นอายของกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรู ยามตีสองครึ่ง ช่างเป็นบรรยากาศที่กัดกินหัวใจคนให้สึกกร่อนได้อย่างดีเยี่ยมค่ะ "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว... ท่านประธานธันวา ยังไม่ยอมกลับบ้านไปหาลูกชายตัวน้อยของคุณอีกหรือคะ?" ประโยคคำถามทิ้งท้ายที่ดังขึ้นผ่านปลายสายเมื่อครู่ ยังคงวนเวียนก้องอยู่ในโสตประสาทของธันวา ราวกับเสียงกระซิบจากซาตานที่จงใจหยิบเอาปมในใจเขามาขยี้ซ้ำๆ นิ้วแกร่งที่คีบบุหรี่ไว้เริ่มสั่นเทาเล็กน้อย เขากดปลายมวนลงกับที่เขี่ยบุหรี่คריสตัลจนมอดไหม้ เช่นเดียวกับความอดทนของเขาที่ใกล้จะหมดลงเต็มที ธันวาแหงนหน้าพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง ดวงตาคมกราบกรานทอดมองออกไปนอกกระจกใสบานยักษ์ เบื้องล่างคือมหานครที่ยังคงสว่างไสว แต่สำหรับเขามันช่างว่างเปล่า ภาพของเรน—ดีไซเนอร์สาวปริศนาผู้มีแววตาดื้อรั้นและรอยยิ้มเย้ยหยันคู่นั้น ซ้อนทับเข้ามาในห้วงความคิดอย่างไม่ยอมหยุดหย่อน ทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้เธอ หัวใจที่เคยด้านชาและถูกแช่แข็งไว้ด้วยความทะเยอทะยาน กลับรู้สึกถึงจังหวะเต้นที่ผิดปกติ มันคือความหวั่นไหวที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดสัปดาห์ แต่น่าสมเพชเหลือเกิน... ทุกครั้งที่ธันวาพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าความรู้สึกอบอุ่นแปลกปลอมนั้นไว้ ภาพหลอนของ "รินรดา" อดีตภรรยาผู้เคยแตกสลายคือน้ำมือของเขาก็จะผุดขึ้นมาหลอกหลอน รินรดาผู้มีหยดน้ำตาเอ่อคลอเบ้าในคืนวันที่เขาเลือกผลักไสเธออย่างไร้เยื่อใย รินรดาผู้เงียบงันและยอมจำนนต่อโชคชะตา ภาพเหล่านั้นติดตรึงอยู่ในซอกหลืบความทรงจำราวกับรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย ธันวาหลับตาลงอย่างเจ็บปวด เขากำลังเล่นเกมที่ตัวเองเป็นผู้สร้างขึ้นมาแท้ๆ แต่ทำไมคนที่กำลังจะพ่ายแพ้และสูญเสียสติไป กลับกลายเป็นตัวเขาเองกันคะ? ในขณะเดียวกัน ที่สตูดิโอออกแบบแฟชั่นชั้นนำอีกฟากหนึ่งของเมือง เรน หรือรินรดาในคราบใหม่ กำลังยืนอยู่หน้ากระดานร่างแบบ แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าเรียวคมที่ประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น เธอกำลังมองภาพร่างชุดแต่งงานสีดำสนิท—ผลงานชิ้นเอกที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายล้างแบรนด์ของธันวาโดยเฉพาะ มือเรียวบางลูบไล้เนื้อผ้าไหมอิตาลีราคาแพงอย่างทะนุถนอม ความเจ็บปวดในอดีตถูกหลอมรวมให้กลายเป็นความแค้นที่งดงามและทรงพลัง ทุกหยาดน้ำตาที่เธอเคยเสียให้ผู้ชายคนนั้น ได้ถูกเปลี่ยนเป็นหยดหมึกและเข็มเย็บผ้าที่พร้อมจะทิ่มแทงหัวใจของเขาให้แหลกสลายทีละน้อย "คุณคิดถึงฉันไหมคะ ธันวา..." เรนพึมพำกับตัวเองเบื้องหน้ากระจกเงา แววตาสีเข้มวับวาวด้วยประกายแห่งชัยชนะที่ใกล้เข้ามาทุกที "แต่ระวังให้ดีเถอะค่ะ... ยิ่งคุณเผลอใจให้ฉันมากเท่าไหร่ วันที่คุณรู้ความจริง คุณก็จะยิ่งเจ็บปวดจนแทบกระอักเลือดมากเท่านั้น" ทว่า ท่ามกลางเกมจิตวิทยาอันเชือดเฉือนนี้ กลับมีตัวแปรสำคัญที่แม้แต่รินรดาก็คาดไม่ถึง เมฆา ชายหนุ่มผู้กุมความลับทั้งหมดและเป็นคนที่คอยยืนมองเธอจากเงานืดๆ กำลังนั่งอยู่บนเบาะรถหรูที่จอดอยู่ใต้ตึกสตูดิโอของเธอ เขามองขึ้นไปยังหน้าต่างห้องทำงานที่ยังคงมีแสงไฟสอดส่องออกมา แววตาของช่างภาพหนุ่มเต็มไปด้วยความกังวลและร่องรอยของความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น เมฆารู้ดีว่าสิ่งที่รินรดากำลังทำอยู่นั้น ไม่เพียงแต่จะทำลายธันวาคมให้ย่อยยับ แต่มันกำลังเผาผลาญหัวใจของเธอเองให้มอดไหม้ไปพร้อมกันด้วย และที่สำคัญที่สุด... ความรู้สึกที่เขาเริ่มมีต่อเธอมันลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงานไปเสียแล้ว เขากลัวเหลือเกินว่าในท้ายที่สุดแล้ว จะไม่มีใครหลงเหลือรอดจากเกมแก้แค้นครั้งนี้เลย ติ๊ง! เสียงข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของธันวาทำลายความเงียบงันในยามวิกาล เขาขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความรำคาญใจ คิดว่าคงเป็นรายงานธุรกิจจากเลขานุการตามเคย แต่ทว่า... สิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ กลับไม่ใช่ตัวเลขผลประกอบการ หรือกำหนดการประชุมสำคัญ มันคือภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดหน้าบ้านของเขาเอง... ในภาพนั้น ปรากฏร่างของเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ หวานซึ้งคนหนึ่ง กำลังยืนถือตุ๊กตากระต่ายเน่าๆ ตัวโปรด โดยมีผู้หญิงสวมเสื้อโค้ทสีดำยาวคลุมร่างยืนกุมมืออยู่เบื้องหลัง แม้ใบหน้าของเด็กชายจะถูกความมืดบดบังไปครึ่งหนึ่ง แต่โครงหน้า ดวงตากลมโต และรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์นั้น ช่างถอดแบบมาจากตัวธันวาในวัยเด็กราวกับพิมพ์เดียวกัน! และที่มุมขวาบนของภาพ มีข้อความสั้นๆ ส่งตรงมาจากเบอร์ปริศนาที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้... *“ลูกชายของคุณ... น่ารักเหมือนคุณตอนเด็กๆ ไหมคะ ท่านประธาน?”* ธันวาถึงกับมือไม้สั่น หน้าซีดเผือกจนไร้สีเลือด ลมหายใจของเขาติดขัดทันทีราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นมาบีบลำคอไว้แน่น ข้อมูลทั้งหมดที่เขาเคยคิดว่ากุมความลับไว้ได้เบ็ดเสร็จ พังทลายลงในชั่วพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความดราม่าสะใจในตอนนี้ด้วยนะคะ