เกมซ่อนหา

กลิ่นอายความเย็นเยือกของเครื่องปรับอากาศส่วนกลางในยามวิกาล แทรกซึมผ่านเนื้อผ้าบางเบาของเสื้อสูทสีดำสนิท รินรดาผ่อนลมหายใจเข้าออกอย่างเชื่องช้า พยายามควบคุมเสียงหัวใจที่เต้นรัวรากับกลองเพลในอกให้อยู่ในจังหวะสม่ำเสมอ ปลายเล็บที่ถูกตัดแต่งอย่างประณีตจิกเข้ากับฝ่ามือตัวเองจนรู้สึกเจ็บแปลบ เพื่อเรียกสติให้กลับคืนมาอย่างรวดเร็ว ความเงียบสงัดของตึกระฟ้าใจกลางเมืองยามเที่ยงคืน ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเงาของอดีตที่คอยไล่ล่าเธออยู่เบื้องหลัง หลักฐานชิ้นสำคัญที่สามารถสั่นคลอนอาณาจักรธุรกิจของธันวาได้ทั้งใบ ถูกเก็บไว้ในตู้เซฟดิจิทัลหลังภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ภายในห้องทำงานส่วนตัวของเขา... ผู้ชายคนที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี รินรดากวาดสายตาคมกริบสำรวจความเรียบร้อยผ่านแสงไฟสลัวจากตึกระฟ้าฝั่งตรงข้ามที่ลอดผ่านม่านมู่ลี่เข้ามา ชุดสูทสีเข้มและรองเท้าส้นสูงหุ้มยางช่วยเก็บเสียงฝีเท้าของเธอให้เงียบสนิทราวกับภูตผี เธอไม่ใช่ “รินรดา” คนอ่อนแอที่เอาแต่ร้องไห้กอดเข่าพึ่งพาใครคนเดิมอีกต่อไปแล้ว สองปีที่ต้องไปใช้ชีวิตหลบๆ ซ่อมแซมหัวใจในต่างแดน หล่อหลอมให้เธอกลายเป็นนางพญาผู้เย็นชาและเด็ดเดี่ยว พร้อมจะแว้งกัดผู้ชายใจร้ายคนนั้นให้เจ็บปวดเจียนตายไม่แพ้กัน *คลิیک...* เสียงปลดล็อกรหัสผ่านตู้เซฟด้วยชุดตัวเลขวันเดือนปีเกิดของคนที่เขาเคยรักสุดหัวใจดังขึ้นเบาๆ ในความเงียบ รินรดาเกือบจะหลุดยิ้มเยาะให้กับความหลงตัวเองของธันวา ผู้ชายที่เชื่อมั่นว่าไม่มีใครกล้าอาจหาญพอจะล่วงล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขา ทว่าเขากลับประเมินอดีตภรรยาคนนี้ต่ำเกินไปเสียแล้ว หน้าจอแสดงผลดิจิทัลเรืองแสงสีฟ้าขึ้น พร้อมกับลิ้นชักเหล็กหนาที่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นแฟ้มเอกสารลับและฮาร์ดไดรฟ์ตัวจิ๋วที่ซ่อนอยู่ภายใน มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยยามเอื้อมไปสัมผัสกับวัตถุชิ้นนั้น มันคือหลักฐานการทุจริตและเอกสารโอนถ่ายหุ้นที่ธันวาใช้เล่ห์เหลี่ยมฮุบกิจการของครอบครัวเธอมาไว้ในมืออย่างไร้ความปรานี ในที่สุด สิ่งที่เธอเฝ้ารอคอยและวางแผนมาแรมปีก็กำลังจะตกเป็นของเธอ ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วกำลังจะคว้าแฟ้มเอกสารหนาขึ้นมา เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยอย่างยิ่งก็ดังแว่วมาจากทางเดินด้านนอก *ตึง... ตึง... ตึง...* หัวใจของรินรดาร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เลือดในกายเย็นเฉียบจนชาดิ่งไปถึงปลายนิ้ว เสียงฝีเท้านั้นหยุดลงตรงหน้าประตูห้องทำงาน เสียงไขกุญแจและเสียงกดรหัสผ่านที่ดังขึ้นติดต่อกัน ทำให้เธอรู้ทันทีว่าไม่มีทางหนีออกทางประตูด้านหน้าได้ทันการณ์แล้ว! ดวงตากลมโตตื่นตระหนกวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางรอด หน้าต่างบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระเบียงด้านนอกคือความหวังเดียว แต่ตึกนี้สูงเสียดฟ้า ลมยามค่ำคืนพัดกระโชกแรงจนน่ากลัว รินรดาไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เธอคว้าแฟ้มเอกสารยัดใส่กระเป๋าเป้สะพายหลังอย่างลวกๆ ก่อนจะพุ่งตัวหลบไปซ่อนตัวหลังผ้าม่านกำมะหยี่สีเข้มผืนใหญ่ริมหน้าต่าง พร้อมกับจังหวะที่บานประตูห้องถูกผลักเปิดออกด้วยฝ่ามือของใครบางคน แสงไฟในห้องสว่างวาบขึ้นทันที รินรดากลั้นหายใจ แนบแผ่นหลังติดกับผนังเย็นเฉียบ เสียงฝีเท้าของธันวาก้าวเข้ามาหยุดอยู่กลางห้อง กลิ่นน้ำหอมบุรุษราคาแพงที่คุ้นเคยลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ชวนให้หวนนึกถึงคืนวันอันแสนเจ็บปวดที่เธอพยายามลบเลือน “ใครอยู่ตรงนั้น?” เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความปรานีที่เธอจำได้ขึ้นใจ ธันวากวาดสายตาคมกริบมองไปรอบห้องราวกับสدาตวิเคราะห์ความผิดปกติ ความเงียบงันโรยตัวปกคลุม บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ รินรดารู้สึกได้ถึงหยดเหงื่อที่ไหลซึมลงมาตามขมับ ขณะที่นิ้วมือเรียวกำสายสะพายเป้แน่นจนเจ็บ ธันวาก้าวเดินช้าๆ เข้ามาใกล้ระเบียงทีละน้อย รองเท้าหนังราคาแพงกระทบกับพื้นพรมเกิดเสียงทุ้มต่ำที่บีบคั้นหัวใจคนฟังให้ดิ่งลงเหว เขากำลังเดินตรงมาทางผ้าม่านที่เธอซ่อนตัวอยู่ และมีระยะห่างเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น! ในวินาทีที่ธันวาเอื้อมมือหนาออกไปเตรียมจะกระชากผ้าม่านกำมะหยี่ผืนนั้นออกเพื่อเปิดดูความจริง สายตาของรินรดาที่มองลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านออกไป ก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนลมหายใจสะดุดกкаุน เมื่อร่างสูงสง่าของใครอีกคนก้าวพ้นประตูห้องเข้ามา พร้อมกับเสียงทุ้มราบเรียบที่เอ่ยขัดจังหวะขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว... ท่านประธานธันวา ยังไม่ยอมกลับบ้านไปหาลูกชายตัวน้อยของคุณอีกหรือคะ?" ขอขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ชานมไข่มุกหวานร้อย" เสมอมานะคะ!