แผนที่วางไว้

กลิ่นอายของชาเอิร์ลเกรย์ราคาแพงคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นกระดาษเอกสารเคลือบมัน รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานกระจกนิรساลของธันวา—อดีตสามีที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนจมดิน บัดนี้เขากลับนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลาย ดวงตาคมปลาบจับจ้องมาที่เธอราวกับนักล่ากำลังมองเหยื่อที่เดินเข้ากรงด้วยความสมัครใจ "ฉันไม่คิดว่าคนอย่างคุณจะสนใจงานออกแบบเบื้องหลังขนาดนี้, รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ฉาบยาพิษไว้อย่างแนบเนียน ธันวาหมุนปากกาในมือเล่น สายตาคมกริบกวาดมองร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม ชุดที่จงใจขับเน้นความสง่างามและความเยือกเย็นที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่เพื่อทดแทนคราบน้ำตาในอดีต "คนเราย่อมเปลี่ยนไปตามกาลเวลาค่ะ, คุณธันวา" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนาที่ราบเรียบจนน่ากลัว เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานนั้นอีกนิด วางแฟ้มผลงานดีไซน์คอลเลกชันใหม่ล่าสุดลงตรงหน้าเขาอย่างมั่น "ความเจ็บปวดสอนให้คนเราฉลาดขึ้น... และบางที การเรียนรู้ที่จะอยู่ใกล้ศัตรู อาจเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการปกป้องตัวเอง" ประโยคหลังเธอไม่ได้พูดออกไป ได้แต่เก็บซ่อนไว้ในใจภายใต้รอยยิ้มบางเบาที่ดลบันดาลให้หัวใจของคนมองกระตุกวูบอย่างประหลาด ธันวาหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า รินรดาในยามนี้ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายขอความเห็นใจเมื่อสามปีก่อนอีกแล้ว เธอดูลึกลับ เย้ายวน และอันตราย—อันตรายเสียจนเขารู้สึกว่าหัวใจที่ด้านชาเริ่มเต้นผิดจังหวะอย่างไม่น่าให้อภัย "คุณต้องการอะไรกันแน่ ริน... ตำแหน่งหัวหน้าดีไซเนอร์ หรือเงินชดเชยที่คุณคิดว่าควรจะได้จากความล้มเหลวในอดีต?" ธันวาโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกท้าวบนโต๊ะ ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่สวยที่ไร้ซึ่งเงาความรักหลงเหลืออยู่อีกต่อไป "ฉันไม่ได้ต้องการเศษเงินพวกนั้นค่ะ" รินรดาโน้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าห่างจากเขาเพียงคืบ กลิ่นกายหอมละมุนของเธอลอยวนอยู่ปลายจมูกของชายหนุ่ม "สิ่งที่ฉันต้องการ... คือความสำเร็จที่เคยถูกพวกคุณแย่งชิงไปต่างหากล่ะคะ และคุณ... ก็คือสะพานที่จะพาฉันไปสู่จุดนั้น" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาหวิวแต่กลับไม่ได้ช่วยลดความร้อนระอุที่เกิดขึ้นจากแรงปะทะทางสายตาของคนทั้งคู่ ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนรินรดาต้องเงยหน้าขึ้นมอง ปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาเคล้าแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ "ระวังตัวให้ดีเถอะ, รินรดา... การเล่นกับไฟ อาจทำให้คุณไหม้เกรียมจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้า" ธันวากระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความท้าทาย "ถ้าไฟดวงนั้นมันแผดเผาคุณได้ด้วย... ฉันก็ยินดีที่จะยอมไหม้ไปพร้อมกันค่ะ" รินรดาตอบกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา มือเรียวใต้โต๊ะกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความเกลียดชังที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก ในจังหวะที่เกมจิตวิทยากลังดำเนินไปถึงจุดที่ตึงเครียดที่สุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยร่างสูงโปรดของเมฆา ช่างภาพหนุ่มผู้กุมกุญแจสำคัญทุกดอกในอดีตที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เมฆากวาดสายตามองคนทั้งสองที่ยืนประชิดกันด้วยแววตาอ่านยาก ก่อนจะชูแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทในมือขึ้น "ขอโทษที่ขัดจังหวะความสวีทนะครับ... แต่ผมคิดว่าข้อมูลลับที่คุณธันวากำลังหาเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหญ่ น่าจะอยู่ในนี้แล้วล่ะครับ" เมฆาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท แต่สายตาคมกริบกลับพุ่งตรงมาที่รินรดา ราวกับจะส่งสัญญาณบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจของเธอกระตุกวูบ ธันวาผละออกจากรินรดาอย่างไม่เต็มใจนัก เขายื่นมือไปรับแฟลชไดรฟ์จากเมฆา แต่ทว่า—ก่อนที่นิ้วของธันวาจะสัมผัสโดน เมฆากลับชักมือกลับแล้วหัวเราะในลำคอ "อ้อ... แต่ก่อนจะดูข้อมูลนี้ ผมว่าคุณควรรู้เสียก่อนนะว่า ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังการปล่อยข่าวฉาวของคุณเมื่อคืนนี้" เมฆาหันไปมองรินรดาด้วยรอยยิ้มพิกล "เพราะคนที่คุณกำลังพยายามเข้าหา... เขาไม่ได้มีแค่ความลับเรื่องธุรกิจอย่างเดียวหรอกครับคุณรินรดา... แต่เขากำลังซ่อน 'บางสิ่ง' ที่คุณตามหามาตลอดสามปีไว้ในเซฟห้องนี้ด้วย" ดวงตากลมโตของรินรดาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความตื่นตระหนกและความหวังที่ตีรวนกันมั่วสุม ธันวาหันขวับมามองเมฆาด้วยแววตาวาวโรจน์ ขณะที่เมฆากลับกดรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมแล้วกดปุ่มเล่นไฟล์วิดีโอจากโทรศัพท์มือถือขึ้นโชว์ต่อหน้าต่อตาพวกเขาทั้งคู่ทันที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและอินไปกับเกมแก้แค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ