เมื่อแมวไม่อยู่หนูระเริง

“บอกแล้วไงคะว่าพิมพ์มากับเพื่อน… พี่ธามอย่าเซ้าซี้เลยค่ะ” เสียงหวานใสแต่เจือความรำคาญใจนิดๆ ดังลอดออกมาจากริมฝีปากอิ่มที่กำลังคว่ำลงเล็กน้อย พิมพ์ใสในชุดเดรสสั้นเหนือเข่าสีครีมขับผิวผ่องกำลังพยายามถอยหลังหนีการคุกคามระยะประชิดของรุ่นพี่หนุ่มคณะเดียวกันที่ขยับเข้ามาใกล้โต๊ะอาหารในผับกึ่งร้านอาหารชิลๆ ย่านมหาวิทยาลัย บรรยากาศรอบตัวอึกทึกครึกโครมด้วยเสียงเพลงจังหวะปานกลาง แต่โสตประสาทของเธอกลับจับจ้องอยู่แค่ความอึดอัดตรงหน้า มีน เพื่อนสนิทสายแซ่บที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามส่งสายตาเป็นเชิงส่งสัญญาณเตือนภัย พร้อมกับทำมือทำไม้เป็นสัญลักษณ์ว่า *‘เอาไงดีแก ผู้ชายคนนี้ตื๊อเก่งเป็นบ้า’* เรื่องมันเริ่มต้นจากความอยากพักผ่อนสมองหลังจากสัปดาห์ส่งโปรเจกต์โมเดลตึกระฟ้าอันแสนโหดหิน พิมพ์ใสจึงชวนมีนออกมานั่งฟังเพลงผ่อนคลายโดยไม่ได้บอกกล่าวคีย์—แฟนหนุ่มหึงโหดและรักความสะอาดเป็นที่หนึ่ง ซึ่งป่านนี้คงกำลังหัวเสียกับการหมุนเกียร์รถมอเตอร์ไซค์คู่ใจหรือนั่งตรวจดีเทลงานอยู่ในช็อปวิศวะตามเคย เธอคิดว่าแค่ออกมาผ่อนคลายกับเพื่อนผู้หญิงสองคนคงไม่มีปัญหาอะไร จนกระทั่งธาม รุ่นพี่หนุ่มวิศวะตัวแสบที่ตามจีบเธอมานานโผล่พรวดเข้ามาที่โต๊ะ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์และข้ออ้างร้อยแปดพันเก้าที่จะขอร่วมโต๊ะด้วยให้ได้ “โธ่ พิมพ์ครับ พี่ก็แค่อยากมานั่งดื่มเป็นเพื่อน ปีหนึ่งสถาปัตย์เหนื่อยมาทั้งอาทิตย์แล้วไม่ใช่เหรอ ให้พี่ดูแลบ้างสครับ” ธามยิ้มกริ่ม ขยับตัวเข้ามาประชิดจนไหล่แทบจะชิดกัน มือหนายื่นแก้วค็อกเทลสีสวยมาตรงหน้าเธอ “ไม่ต้องค่ะ พิมพ์มีเพื่อนมาด้วย แล้วพิมพ์ก็ไม่ดื่มแอลกอฮอล์ด้วย ขอบคุณค่ะ” พิมพ์ใสปฏิเสธเสียงแข็ง ดวงตากลมโตฉายแววระวังตัว เธอเกลียดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนี้เป็นที่สุด มันทำให้เธอนึกถึงใครบางคนที่ชอบทำหน้ายักษ์ใส่เธอเวลาเข้าใกล้ผู้ชายคนอื่น… *‘เดี๋ยวนะ ทำไมช่วงนี้ฉันต้องเอาไอ้พี่คีย์หน้าดุมาเปรียบเทียบกับคนอื่นด้วยเนี่ย!’* พิมพ์ใสสะบัดความคิดนั้นออกจากหัวทันที ทว่า ก่อนที่ธามจะได้ตื๊ดต่อ มือหนาปริศนาก็พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของธามไว้จากด้านหลังอย่างแรง ชนิดที่ไม่มีใครทันตั้งตัว แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเต็มไปด้วยโทสะจนธามต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด “เฮ้ย! อะไรวะ…” ธามหันขวับกลับไปหมายจะด่ากราด แต่คำพูดทั้งหมดก็ต้องกลืนหายลงคอไปทันที เมื่อดวงตาคมกริบราวน้ำแข็งขั้วโลกของใครบางคนกำลังจ้องมองเขาอยู่ คีรินทร์ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีกรมท่าที่ยังไม่ได้ถอดออก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบโต๊ะลดฮวบลงหลายองศา ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสันกรามแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มองธามด้วยซ้ำ แต่มันกำลังทอดมองไปยังข้อมือของพิมพ์ใสที่ถูกธามตื๊อเมื่อครู่ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตากับร่างบางที่นั่งตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป “มือสกปรกแบบนี้… กล้าดียังไงมาแตะแฟนกู” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบจนน่ากลัวหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก คีย์กระชากข้อมือของธามออกจากการเกາะไร้กาลเทศะนั้นอย่างไร้ความปรานี ก่อนจะปัดป้องราวกับรังเกียจนักหนา ดวงตาคมกวาดมองไปทั่วโต๊ะด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะพังร้านนี้ให้ราบเป็นหน้ากลองได้ทุกเมื่อ พิมพ์ใสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองประมวลผลไม่ทันว่าแฟนหนุ่มสายซึนของเธอโผล่มาที่นี่ได้ยังไง ในเมื่อเธอไม่ได้บอกเขาเลยสักนิด! “ไอ้คีย์…” ธามกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจและเสียหน้า รีบชักมือกลับมาลูบป้อยๆ “มึงเป็นใครวะ ถึงมาทำ—” “กูผัวน้องเขา มีปัญหาอะไรไหมครับรุ่นพี่” คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเน้นย้ำคำว่า ‘ผัว’ ชัดถ้อยชัดคำจนคนฟังอย่างพิมพ์ใสหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาในฉับพลัน แม้ความจริงสถานะจะยังเป็นแค่แฟนที่คบกันมาได้พักใหญ่ แต่คำพูดแสดงความเป็นเจ้าของแบบดิบเถื่อนนี้มันช่าง… พาใจสั่นเสียจริง “พี่คีย์!” พิมพ์ใสโพล่งขึ้นมาด้วยความตกใจ รีบผุดลุกขึ้นยืนแล้วเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อช็อปของเขาไว้ “มาได้ยังไงเนี่ย ใครบอกว่ามาที่นี่…” คีย์ยังไม่หันมามองหน้าเธอ เขายังคงจ้องเขม็งไปที่ธามราวกับเสือจ้องตะครุบเหยื่อ ธามเห็นท่าไม่ดีบวกกับรังสีความน่ากลัวแผ่ซ่าน จึงทำได้แค่แค่นسเสียงในลำคอแล้วถอยร่นออกไปจากโต๊ะอย่างเสียหน้า โดยมีสายตาเย้ยหยันจากมีนส่งไล่หลังไปติดๆ พอไม่มีก้างขวางคอแล้ว บรรยากาศรอบตัวก็ยิ่งอึดอัดหนักหน่วงเข้าไปใหญ่ คีย์ค่อยๆ หันกลับมามองตัวปัญหาที่ยืนหน้าเสียอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มเยาะเย้ยหยันถูกจุดขึ้นที่มุมปากหยักสวย แต่มันไม่ได้ดูน่ารักเลยสักนิด มันคือรอยยิ้มของคนที่กำลังโกรธจัดจนแทบจะระเบิด “เก่งมากนะ… หนีมาเที่ยวถึงไหนต่อไหน ไม่บอกกูสักคำ แถมยังปล่อยให้ไอ้เวรนั่นมานั่งคลอเคลียอยู่นั่นแหละ สนุกมากไหมล่ะ หืม?” คีย์ก้าวเข้าไปประชิดตัวพิมพ์ใสทีละก้าว จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับพนักเก้าอี้และไม่มีทางถอยหนี ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ เป่ารดอยู่ข้างแก้มใส ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยไฟหึงหวงที่เผาผลาญทุกสิ่งรอบตัวให้เป็นจุล “พิมพ์… พิมพ์แค่มากับมีนแค่นี้เองค่ะ” พิมพ์ใสพยายามเถียงสู้ แม้ใจจะเริ่มเต้นไม่เป็นส่ำกับสายตาคุกคามของคนตรงหน้า “อีกอย่าง พิมพ์โตแล้วนะ ทำไมต้องรายงานทุกเรื่องด้วยเล่า!” “โตเหรอ?” คีย์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบาๆ แต่มันน่ากลัวเป็นบ้า มือหนาเอื้อมมาจับคางอิ่มของเธอไว้ด้วยปลายนิ้วอุ่นจัด บังคับให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาตรงๆ “เด็กดื้ออย่างเธอนี่มันต้องโดนลงโทษให้เข็ดซะบ้าง จะได้จำใส่สมองไว้ว่าเวลาผัวไม่อยู่… ห้ามแรดไปทั่ว!” “ไอ้พี่คีย์! ปากเสียนะ!” พิมพ์ใสตาโต ปัดมือเขาออกแล้วถลึงตาใส่ทันที นิสัยปากเก่งไม่ยอมคนของเธอกลับมาทำงานเต็มพิกัด “ใครแรดฮะ! พูดให้มันดีๆ นะคะ ฉันแค่นั่งอยู่เฉยๆ ของฉันแท้ๆ!” “เหรอ? นั่งอยู่เฉยๆ แล้วทำไมผู้ชายมันถึงเข้าหาเป็นฝูงแบบนั้นวะ” คีย์สวนกลับเสียงเข้ม หน้าหล่อเหลางอง้ำลงอย่างเห็นได้ชัด ความหึงหวงและห่วงใยตีรวนกันจนเขาแทบจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ “รู้ไหมว่ากูหัวใจจะวายตายตอนที่เห็นมันก้มหน้าเข้าใกล้เธอขนาดนั้น… อยากโดนดีนักใช่ไหมพิมพ์ใส” “ก็ใครใช้ให้พี่ตามมาเล่า! ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่ามาที่นี่!” “เออ! กูไม่ได้โง่ขนาดที่ไม่รู้ว่าเวลาเธออยากหนีหน้ากู เธอมักจะมาหลบแถวนี้กับเพื่อน” คีย์ขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะสิงร่างเธอ ดวงตาคมมองสำรวจร่างบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความไม่พอใจ “ชุดนี่ก็สั้นชิบหาย… ถอดเสื้อช็อปของกูไปใส่คลุมเดี๋ยวนี้เลยนะ!” พูดจบ คีย์ก็ไม่รอให้เธอได้ปฏิเสธ เขาปลดกระดุมเสื้อช็อปวิศวะตัวเก่งของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำแนบเนื้อด้านใน ก่อนจะจับเสื้อช็อปตัวหนามาคลุมไหล่บางของพิมพ์ใสไว้ลวกๆ มือหนาจัดแจงผูกแขนเสื้อทั้งสองข้างเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธอให้แน่นหนา เพื่อปิดบังช่วงขาเรียวและชุดเดรสสั้นที่เขาขัดหูขัดตาเหลือเกิน พิมพ์ใสยืนอึ้ง ปล่อยให้ร่างสูงจัดการกับร่างกายตัวเองโดยไม่ขัดขืน กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของคีย์ที่ติดมากับเสื้อช็อปอบอวลอยู่รอบตัว ให้ความรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นอย่างประหลาด จนหัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธเปลี่ยนเป็นเต้นผิดจังหวะด้วยความเขินอายแทน “ทีนี้… กลับ” คีย์เอ่ยเสียงเฉียบขาด มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่น ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธแม้แต่น้อย “ส่วนเธอ… กลับคอนโดกับฉัน เดี๋ยวนี้!” “เดี๋ยวสิคะพี่คีย์ มีนยังอยู่ตรงนี้นะ!” พิมพ์ใสโวยวาย หันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนสนิท มีนทำเพียงแค่ยกมือขึ้นยอมแพ้ ส่งยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วโบกมือบ๊ายบายส่งท้ายให้เธออย่างไม่แยแส แถมยังส่งสายตาเป็นใจทำนองว่า *‘โชคดีนะแก ผัวดุแบบนี้ต้องปราบให้อยู่หมัด!’* “มีนมันกลับแท็กซี่ได้ ส่วนเธอต้องนั่งมอเตอร์ไซค์กลับกับฉัน… แล้วเราเคลียร์กันยาวแน่ ยัยตัวแสบ” คีย์ลากตัวพิมพ์ใสให้เดินตามแรงดึงกึ่งจูงออกจากร้านท่ามกลางสายตาของนักเที่ยวคนอื่นๆ พิมพ์ใสพยายามฝีเท้าก้าวตามแรงดึงนั้น แม้ปากจะบ่นอุบอับไม่หยุดตลอดทาง แต่ใบหน้าหวานกลับแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความร้อนผ่าวจากหัวใจที่เต้นระรัว ร่างสูงพาเธอเดินมาหยุดอยู่ที่ลานจอดรถด้านข้างร้าน มอเตอร์ไซค์บิ๊กバイクคันใหญ่สีดำสนิทจอดนิ่งสนิทอยู่ตรงหน้า คีย์เหวี่ยงหมวกกันน็อกใบเก่งให้เธอรับไว้ตามสัญชาตญาณ ก่อนที่เขาจะก้าวขึ้นคร่อมรถแล้วหันมามองเธอด้วยสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความคาดโทษ พิมพ์ใสยืนกอดอก มองหมวกกันน็อกในมือสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ดูดุและเอาแต่ใจเป็นที่สุด เธอยังคงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยดื้อรั้น ไม่ยอมจำนนใครง่ายๆ “มองอะไรขึ้นมา ขึ้นรถสิครับ หรือจะให้กูอุ้มขึ้นไปเอง หืม?” คีย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยคาดคั้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความร้ายกาจ “เชอะ! คนเอาแต่ใจ!” พิมพ์ใสพึมพำเบาะๆ ก่อนจะสวมหมวกกันน็อกแล้วก้าวขึ้นซ้อนท้ายรถบิ๊กไบค์ของเขาอย่างจำใจ มือบางเอื้อมไปจับชายเสื้อช็อปของเขาไว้หลวมๆ ตามความคุ้นเคย ทว่า ทันทีที่เครื่องยนต์คำรามก้องและรถพุ่งทะยานออกไปสู่ท้องถนนยามค่ำคืน คีย์ก็กระชากคันเร่งแรงขึ้นจนพิมพ์ใสตกใจเผลอทิ้งตัวซบแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างจัง อ้อมแขนเรียวเลื่อนขึ้นโอบกอดรอบเอวสอบของเขาแน่นโดยอัตโนมัติเพื่อความปลอดภัย ในจังหวะที่รถติดไฟแดง คีย์หันใบหน้าหล่อเหลากลับมามองเธอผ่านกระจกหมวกกันน็อก ดวงตาสีเข้มคู่นั้นประกายแสงระยิบระยับในความมืด พร้อมกับเสียงทุ้มที่กระซิบลอดผ่านสายลมมาเบาๆ “เกาะให้แน่นๆ นะครับพิมพ์… เพราะคืนนี้ ฉันไม่ปล่อยให้เธอรอดตัวไปง่ายๆ แน่” หัวใจของพิมพ์ใสกระตุกวูบ ทันทีที่เสียงทุ้มนั้นขาดหายไป พร้อมกับความลับบางอย่างที่กำลังจะถูกเปิดเผยเมื่อรถคันนี้เลี้ยวเข้าสู่เขตคอนโดส่วนตัวของเขา! .................................................. ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปด้วยกันนะคะ อย่าเพิ่งเทกันน้าตอนหน้ามีแซ่บกว่านี้แน่นอนค่ะ! — เกียร์เปื้อนกาวใจ