ของขวัญวันเกิดย้อนหลัง

"ถ้าคิดจะจีบเด็กสถาปัตย์ด้วยมุกเกรดอนุบาลแบบนี้ พี่ธามเก็บแรงไว้ไปคิดแบบบ้านส่งอาจารย์ไม่ดีกว่าเหรอคะ?" น้ำเสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนของพิมพ์ใสลอยตัวเด่นชัดท่ามกลางเสียงจอแจของโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ ร่างบางในชุดนักศึกษาเข้ารูปพับแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นข้อมือเรียวระหง เธอกำลังใช้ด้ามปากกาเคาะโต๊ะไม้เป็นจังหวะ สีหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับพราวระยับด้วยความท้าทาย ตรงข้ามกันนั้น ธาม รุ่นพี่ปีสี่ตัวตึงสายกิจกรรมกำลังส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้ พร้อมกับวางกล่องขนมเค้กแบรนด์ดังลงบนโต๊ะ "พี่แค่อยากหาอะไรหวานๆ เติมพลังให้คนน่ารักแถวนี้ต่างหากล่ะ พิมพ์ก็รู้ว่าช่วงนี้โปรเจกต์ปีสองโหดแค่ไหน" ธามเอ่ยเสียงนุ่ม จงใจทอดสายตาหวานเยิ้ม ทว่าก่อนที่พิมพ์ใสจะได้ตอกกลับด้วยประโยคเจ็บแสบตามสไตล์ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายคุ้นจมูกที่ผสมผสานกับกลิ่นอายความสะอาดอันเป็นเอกลักษณ์ก็ลอยมาแตะนาสิกเสียก่อน พร้อมกับแรงกดทับที่ลงน้ำหนักบนเก้าอี้ตัวข้างๆ อย่างแรงจนพิมพ์ใสต้องหันขวับ คีรินทร์ หรือ 'คีย์' เดือนวิศวะปีสามนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงนั้นแล้ว ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปสีเข้มที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด แผงอกกว้างดูทรงพลังและอันตรายในคราวเดียวกัน ใบหน้าคมคายบึ้งตึงจนแทบจะหยดเป็นน้ำแข็ง ดวงตาสนิมเหล็กคู่คมกวาดมองกล่องเค้กบนโต๊ะด้วยหางตาก่อนจะแค่น "แถวนี้มดมันเยอะเหรอวะ ถึงได้มีตัวอะไรคอยมาป้วนเปี้ยนแถวถิ่นเสือ" เสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนกระด้างเอ่ยขึ้นลอยๆ แต่สายตากลับจดจ้องอยู่ที่ธามนิ่ง ธามชะงักไปนิดก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน "อ้าว ไอ้คีย์ นึกว่าใคร... พอดีพี่แวะเอาขนมมาฝากน้องพิมพ์เขาน่ะ เห็นว่าอดนอนทำโมเดลมาสองคืนติด" "แฟนก็ไม่ใช่ เสือกอะไรด้วยไม่ทราบ?" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไอสังหารจางๆ ทำเอาบรรยากาศรอบโต๊ะอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น "แล้วอีกอย่าง... คนของใคร เขามีปัญญาเลี้ยง ขนมกระจอกๆ แบบนี้เอาไปแจกเด็กปีหนึ่งหลังคณะโน่น ไป" "พี่คีย์!" พิมพ์ใสโพล่งขึ้นทันที ดวงตากลมโตตวัดมองคนข้างตัวด้วยความหมั่นไส้ "ใครคนของพี่ไม่ทราบ พูดจาเอาแต่ใจตัวเองเป็นบ้า" "เงียบไปเลยพิมพ์ เดี๋ยวค่อยเคลียร์เรื่องดื้อแพร่งไม่ยอมนอนที่ห้องพัก" คีย์หันมาดุด้วยสายตาคมกริบ แต่ทว่าแววตาที่มองเธอนั้นกลับมีความห่วงใยซ่อนอยู่ลึกจนคนถูกมองต้องรีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เกือบจะหลุดออกมา ธามเห็นท่าไม่ดีจึงหัวเราะแห้งๆ แล้วลุกขึ้นยืน "เอ่อ งั้นพี่ไปก่อนดีกว่า ไว้เจอกันนะน้องพิมพ์" ลับหลังร่างของรุ่นพี่ตัวแสบ คีย์ก็หันขวับกลับมาหาพิมพ์ใสทันที ใบหน้าหล่อเหลายังคงบึ้งตึงไม่เลิกรา นิ้วเรียวเคาะโต๊ะปุๆ อย่างหงุดหงิด "บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปรับของจากไอ้ธาม มันเจ้าชู้ไก่เรียกแม่ พิมพ์นี่หูเบาชะมัด" "แล้วมันเรื่องอะไรที่พิมพ์ต้องฟังพี่ด้วยล่ะคะ? พี่เป็นอะไรกับพิมพ์ ถึงมาทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ" พิมพ์ใสเชิดหน้าขึ้นเถียงฉอดๆ ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เคมีคุกรุ่นระหว่างความซึนของพระเอกกับความพยศของนางเอกพุ่งทะยานจนคนรอบข้างต้องรีบถอยห่าง คีย์จ้องหน้าเธอนิ่ง ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่นอย่างพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอก สายตาคมกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่ดูอิดโรยเล็กน้อยจากการหักโหมงาน ความโกรธที่เธอดื้อไม่ยอมนอนเมื่อคืนถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกหน่วงๆ ในใจทันที ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงอะไร ดื้อเป็นที่หนึ่ง แต่ทำไมเวลาเห็นหน้าแล้วเขาถึงได้ใจอ่อนยวบยาบทุกทีวะ "เออ! ไม่ได้เป็นอะไรกัน... แค่หวงฉิบหายจนจะเป็นบ้าอยู่แล้วเนี่ย!" คีย์หลุดปากพูดออกไปด้วยความโมโหปนน้อยใจ ก่อนจะเสมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงจางๆ พิมพ์ใสชะงักกึก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรงกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากคนปากแข็ง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงจอแจรอบนอกที่กลายเป็นฉากหลัง พิมพ์ใสเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุไปด้วยความเขินอายที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้มาดนิ่ง คีย์ก็ยื่นมือหนาออกไปคว้าสายสะพายกระเป๋าเป้ใบโปรดของพิมพ์ใสที่วางอยู่บนเก้าอี้ข้างตัวอย่างรวดเร็ว "เฮ้ย! พี่คีย์ จะทำอะไรกระเป๋าพิมพ์!" พิมพ์ใสตกใจรีบยื่นมือไปแย่ง แต่คีย์ไวกว่า เขาดึงมันเข้ามาใกล้ตัวพร้อมกับทำทีเป็นสำรวจป้ายห้อยกระเป๋า "เปล่า... แค่จะดูว่าทำไมกระเป๋าถึงได้ดูรกเป็นรังนกแบบนี้ สมกับเป็นเด็กสถาปัตย์จริงๆ" คีย์แก้ตัวเสียง Damped พลางใช้ปลายนิ้วเกี่ยวพวงกุญแจตุ๊กตาแมวส้มตัวจิ๋วที่แอบซ่อนอยู่พวงกุญแจหนังแท้เข้าไปห้อยไว้กับซิปกระเป๋าช่องหลักอย่างแนบเนียน ชนิดที่ถ้าไม่สังเกตดีๆ จะไม่มีทางรู้เลยว่ามันถูกเพิ่มเข้ามาใหม่ พิมพ์ใสขมวดคิ้วมุ่น ชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ "เดี๋ยวนะ... พวงกุญแจแมวสร้อยนี่มัน... มันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?" ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อจำได้แม่นว่า ตุ๊กตาแมวส้มหน้าตากวนประสาทตัวนี้คือตัวเดียวกับที่เธอเคยบ่นว่าอยากได้ตอนเดินตลาดนัดหน้ามอเมื่อสัปดาห์ก่อน แล้วบังเอิญทำมันหลุดมือไปตอนที่คีย์ดึงเธอหลบมอเตอร์ไซค์พอดี! คีย์แสร้งทำเป็นตีหน้าตาย ยกมือขึ้นกอดอกแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ใบหูข้างที่หันเข้าหาพิมพ์ใสกลับแดงแจ๋อย่างปิดไม่มิด "ใครจะไปรู้... อาจจะเดินมาติดกระเป๋าเธอเองมั้ง ของกระจอกแบบนี้ ใครเขาจะอยากซื้อให้" "ปากแข็ง!" พิมพ์ใสแหวใส่ทันที แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนทะเลาะกันเมื่อครู่เสียอีก เธอเอื้อมมือไปแตะเจ้าแมวส้มตัวน้อยที่ห้อยต่องแต่งอยู่บนกระเป๋า ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ "ไหนบอกว่าของกระจอก แล้วเอามาห้อยให้พิมพ์ทำไมคะเนี่ย?" "ก็... วันเกิดเธอย้อนหลังเมื่ออาทิตย์ก่อน เห็นเธอบ่นอยากได้นักไม่ใช่เหรอดังนั้นก็รับๆ ไปเถอะน่า อย่าเรื่องมาก" คีย์พึมพำเสียงเบา สายตาคมเหลือบมองเธอนิดหนึ่งก่อนจะรีบหลบสายตาด้วยความเขินอายขั้นสุด เดือนวิศวะผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กลับต้องมานั่งเสียอาการให้ยัยตัวแสบสถาปัตย์อยู่ทุกวัน พิมพ์ใสเม้มปากกลั้นยิ้มจนแก้มตุ่ย ความรู้สึกตื้นตันและอบอุ่นหัวใจตี 3 เข้ามาจู่โจมจนเธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่นานๆ ทีจะได้เห็นค่อยๆ 3 คลี่ออกบนใบหน้าสวย "ปากบอกว่าไม่สนใจ แต่แอบซื้อมาห้อยให้เนี่ยนะ... คลั่งรักเหมือนกันนะคะเนี่ยเราเนี่ย" "ใครคลั่งรักวะ! พูดมากน่าพิมพ์..." คีย์รีบยกมือขึ้นยีหัวเธอจนผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมดเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน ร่างสูงเตรียมจะลุกขึ้นยืนเพื่อหนีความพ่ายแพ้ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูก็คลาดเคลื่อนดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง พร้อมกับแรงสะกิดที่หัวไหล่ของพิมพ์ใส "น้องพิมพ์ครับ... พอดีอาจารย์เรียกพบด่วนที่สตูดิโอเรื่องแบบโมเดล... อ้าวมือถือคีย์นี่หว่า ลืมไว้บนโต๊ะเขียนแบบไม่ใช่เหรอวะ?" เสียงของธามที่เดินกลับมาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูในมือ ทำให้คีย์ที่กำลังจะก้าวขาเดินหนีต้องชะงักกึก ร่างสูงหันขวับกลับไปมองหน้าธามทันที แววตาสนิมเหล็กที่เพิ่งจะอ่อนโยนลงเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันและเย็นเยียบขึ้นมาในฉับพลัน คีย์หรี่ตามองโทรศัพท์ในมือของธามสลับกับใบหน้าของรุ่นพี่หนุ่มเจ้าเสน่ห์ บรรยากาศรอบตัวกลับมาคุกรุ่นและตึงเครียดขึ้นอีกครั้งในพริบตาเดียว! ฝากติดตามตอนต่อไปกับความคลั่งรักแบบฉบับวิศวะสายซึนของพี่คีย์กันด้วยนะคะ!